ThaiMTB.com

เมื่อวานวันอาทิตย์ที่ 4 สิงหาคม 2556 เวลา 14.00 น.
ผมคิดอยู่ว่าเรื่องนี้จะเอามาเขียนดีไหม เพราะมันเรื่องเล็กนิดเดียว
แต่คิดไปมา เอามาเขียนดีกว่าเผื่อเตือนสตินักปั่นท่านอื่นๆ ที่อาจพบเหตุการณ์แบบนี้

เพราะปีที่แล้วเพื่อนผมคนนึงที่ปั่นจักรยานที่สวนลุมฯ นี่ เจอนักวิ่งที่วิ่งอยู่ แล้วเปลี่ยนเส้นทางกระทันหัน
จึงหักหลบไม่ทัน ปรากฏว่าเพื่อผมเจ็บตัวฟรีๆ จักรยานเสียหายพอสมควร ส่วนนักวิ่งเป็นอะไรหรือไม่ผมจำเหตการณ์ตอนนั้นไม่ได้แล้ว ได้ยินจากคำบอกว่าเปลีีี่ยนเส้นทางวิ่งและมาชนจักรยานล้มเท่านั้น

มาในกรณีของผมดีกว่า
เป็นวันที่กำลังจะหายจากไข้หวัดพอดี เลยเอาหมอบไปออกกำลัง คิดว่าให้ร่างกายมันร้อนๆ พอได้เหงื่อซะหน่อย
ปั่นวนไปได้หลายรอบๆ แล้วล่ะครับ ระยะทางได้มา 17Km.
เส้นทางวันนั้นมีคนเข้ามาทั้งเดินและวิ่งจำนวนมากกว่าปกติเล็กน้อย อาจเป็นเพราะมีการชุมนมกันด้วย

เหตุการณ์เกิดช่วงที่ปั่นจักรยานเลยผ่านซุ้มขายน้ำไปแล้ว ฝั่งประตูทางเข้าด้านลานจอดรถ อยู่ตรงข้ามกับโรงพักลุมพินีครับ
ความเร็วในการปั่นก็ตามที่สวนลุมฯ เค้าอนุญาต ไม่เกิน 20Km./hr. ซึ่งผมได้ตามนั้น Av. 19.8
เห็นคนวิ่งๆ ออกกำลังกายตามลูกศร อยู่ทั้งในถนนและในเลนจักรยานประปราย เป็นระยะๆ
มาถึงที่เกิดเหตุ
ในขณะที่เลนจักรยานมีคนวิ่งขวางอยู่ ผมจึงหักขวาออกไปนอกเลนจักรยาน
และผมเห็นเด็กเล็กๆ 2 คนน่าจะอยู่ระดับชั้นประถม เดินหยอกล้อเล่นกัน สวนทางมา
ผมจึงจำเป็นต้องหักขวาออกไปอีก (เพราะยังไม่อยากหยุดปั่น)
เด็กตัวอ้วนๆ กลับหันหลังไปหยอกล้อเล่นกับเพี่อนตัวผอม และถอยหลังเดิน เร็วขึ้นๆ

ผมจึงต้องหักขวาออกอีกแต่ไม่ทัน น้องแกยังเดินถอยหลังและเร็วขึ้นต่อเนื่อง และถอยหลังมาชนโดนตัวผมทางด้านข้าง (ซ้ายมือผม) เสี้ยววินาทีนั้น ผมตะโกนไปสั้นๆ "น้อง.....ระ..ว....." แล้วก็.....
ผมควบคุมรถไม่อยู่ จึงล้มลงกลิ้งไปทางขวา ได้หมูแดงเล็กๆ ตรงข้อศอก
หลังจากได้สติคืนมา จึงมองไปรอบๆ
เห็นน้องอ้วนแกไม่ได้ล้มหรือเป็นอะไร ยืนมองผม ได้ยินน้องคนผอมบอกให้ไปขอโทษพี่เค้า
ซึ่งผมตอนนั้นไม่ได้ยิินอะไรจากน้องคนอ้วนอีก
จากนั้นผมมองไปทีี่่จักรยาน ปรากฏว่าแฮนด์เบี้ยว ตีนผีถลอกและเบี้ยวเล็กน้อย โซ่หลุด บันไดถลอก
มองกลับไปที่น้องคนอ้วนอีกทีว่าเป็นอะไรหรือเปล่า ปรากฏว่าน้องทั้งสองหายไปแล้ว
มีแต่ฝรั่งที่มาวิ่งออกกำลังกาย เข้ามาถามอาการผม ก็ฟุตฟิตฟอไฟไปตามประสา "โอเค๊ะโอเค....แต๊งกิ้ว"

จากนั้นผมก็ดูสภาพว่ายังพอปั่นต่อได้ จึงพาจักรยานไป Probike ร้านชืื่อดังข้างสวนลุมฯ
เจอเพื่อนนักปั่นท่านหนึ่งบอกว่า เค้าอยู่ในเหตุการณ์พอดี ได้ยินเสียงจักรยานล้ม ก็คงเสียงดังพอควรล่ะนะ ผมน่ะตอนล้มไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ณ วินาทีนั้น ถามสารทุกข์สุกดิบตามสมควร
จากนั้นก็พาไปหาช่างๆ ซ่อมเค้าจึงจัดการปรับมือเบรคให้ตรง ทีแรกผมคิดว่าต้องเปลี่ยนแฮนด์ซะแล้ว เห็นเบี้ยวซะขนาดนั้น (สติแตกนะครับตอนนั้น) คิดว่าคงเสียอีกหลายพัน แต่ช่างเพียงปลิ้นยางมือเบรคหมุนน้อตด้วยประแจหกเหลี่ยมเบอร์ห้า เท่านั้นก็เรียบร้อยแล้ว จักรยานใช้งานได้ตามปกติ ต้องขอบคุณช่างซ่อม Probike มา ณ ที่นี้ด้วยครับ

ก็สรุปว่า ถึงแม่ว่าจะปั่นช้าๆ แล้ว ก็ยังต้องใช้ความระมัดระวังอยู่ดีนะครับ
ทัั้งเพื่อนผมและผม ถูก "คน" มาชนด้วยกันทั้งสองกรณี

โชคดีที่ผมไม่ได้ไปชนน้องอ้วนเค้า นอกเลนจักรยานซะด้วย
โชคดีที่น้องเค้าไม่ได้เป็นอะไร ไม่งั๊นเรื่องคงไม่จบ
โชคดีที่ล้มแบบกลิ้งไปตามธรรมชาติ ศีรษะและหมวกไร้ซึ่งรอยใดๆ
โชคดีที่ได้แค่รอยถลอกหมูแดงเล็กน้อยตรงข้อศอก ส่วนหลังโดนซิบๆ เสื้อมีครูดกระจิ๊ดนึง
โชคดีที่ไม่ต้องเสียตังค่าซ่่อม ฝากไว้แต่รอยถลอกตามแฮนด์ มือเบรค ตีนผี บันได้ ซึ่งคงขายต่อไม่ได้แล้วล่ะ
โชคดีที่ที่ล้มในสวนสาธารณะ ไม่ใช่ถนนสาธารณะ

ดังนั้นเรื่องนี้สรุปว่า "อุบัติเหตุเกิดได้ทุกเวลา ปั่นจักรยานทุกครั้ง มีสติ ต้องใช้ความระมัดระวังเสมอๆ นะครับ"


ป.ล. ต้องขออภัยท่านผู้อ่านนะครับ เขียนยาวไปหน่อย.....

ขอบคุณครับ.........บอกถึงความระมัดระวังตลอดเวลาแม้เราไม่ประมาทก็ตามครับ

ถ้าเจอคนมาวิ่งในเลนจักรยาน ผมจะชลอ ดีดกระดิ่ง บอกขอโทษครับ แล้วแซงออกแบบช้าๆ

ชีวิตเราไม้ต้องเร็วสุดใส่สุดเต็มลิมิตตลอดเวลาครับ

ขอบคุณครับ
การปั่นจักรยานก็เหมือนขับยานพาหนะ ประมาทไม่ได้เลยจริง ๆ

เคยได้ยินว่าสวนลุมเขาให้ขี่จักรยานเป็นเวลา ซึ่งจะเป็นช่วงสายๆยันบ่ายๆ คนจักรยานที่ไม่ชอบก็จะว่า แต่เราคิดว่าเขาคงคิดดีแล้วล่ะ เพราะช่วงเช้า-เย็นนั้น คนเยอะมาก เวลาที่คนเดินเล่นนั้นไม่ค่อยระวังกันหรอกค่ะ เคยไปเดินเล่นที่สวนข้างศูนย์สิริกิติ์ เกือบโดนจักรยานที่มาเร็วชน ไม่รู้มาจากไหน จักรยานเขาคิดว่าเขาอยู่เลนจักรยานเขาไม่อยากชะลอ แต่คนเดินนั้นส่วนใหญ่จะเลื่อนลอย (โดยเฉพาะคนสมัยนี้เดินอย่างเดียวไม่ได้ต้องใช้โทรศัพท์ไปด้วย) ก็จะขาดความระมัดระวัง อุบัติเหตุจึงเกิดขึ้น
ที่สวนรถไฟก็เป็น คนเดินไม่เท่าไร คนมาขี่จักรยานเล่นนี่แหละตัวดี เด็กวัยรุ่นที่มาเป็นกลุ่มชอบจอดคุยกันขวางทางจักรยาน เวลาขี่ก็ขี่เต็มถนนไปหมด ขี่ตรงๆไม่ได้ต้องส่าย..ขนาดชะลอแล้วยังเสียวมันจะมาชน เลยต้องไปขี่วันธรรมดาช่วงสายๆยันบ่าย ที่ไม่ค่อยมีคน ก็เลยกลับไปเข้าใจสวนลุมว่าทำไมเขาต้องจัดเวลาให้จักรยานขี่ได้...เขาต้องคิดมาดีแล้วค่ะ

มาสเตอร์หายเจ็บไวไวครับ ตอนนี้เปลี่ยนไปให้เด็กๆ ไปปั่นในจุฬาฯ แทน ปั่นช้าๆ ไม่ต้องระวังมอเตอร์ไซด์ ปลอดภัยดีครับ แต่ถ้าปั่นรอบสนามจุ๊ฟ ต้องระวังแทกซี่มากๆ นอกนั้นปลอดภัยครับ

อาจารย์เป็นยังไงบ้างครับ ได้หมูแดงไปกี่ชิ้นครับ จะปั่นให้หายไข้แต่ได้ของแถมหมูแดง

ต่อไปต้องระวังให้มากขึ้นครับ ในเมื่อเราเห็นแม่แบบมาแบบนี้แล้ว

ขนาดผมขี่ตามเพื่อนนักปั่นอยู่ดี ๆ ไม่รู้ว่าพี่เขาคึกอะไร เร่งความเร็วหนี แล้วจู่ ๆ ก็เบรคกระทันหัน ดีนะรถเก๋งไม่เสยตูดเอา

อ.วิชัย หายเจ็บไวๆน่ะครับ

หายไวๆ ครับ ผมไปปั่นสวนลุมหลายครั้ง แต่คงไม่เอาเเล้วล่ะครับ ปั่นไม่มีความสุขเลย เพราะคนที่มาออกวิ่งกำลังกาย เขาไม่ได้สนใจเลนส์จักรยานสักเท่าไหร่ เกรงว่า ถ้าปั่นต่อไป วันนึงคงเกิดอุบัติเหตุแน่

(เพราะยังไม่อยากหยุดปั่น)

เจอเหมือนกันครับ กำลังพักหลังปั่นเสร็จตรงโค้งร้านขายน้ำ เสือหมอบปั่นมาช้าๆเพราะกำลัง
ออกตัวจากโค้ง จู่ๆเด็กก็ปั่นรถออกไป โดยไม่ดูรถ จังหวะนั้นผมเห็นทั้งคู่ก็คิดแล้วแหละว่า
ไม่รอด หมอบชนเข้ากลางลำรถจักรยานเด็ก2 คน โชคดีที่หมอบเบี่ยงนิดนึงทำให้ไม่โดน
เต็มลำ เด็กไม่เป็นไรแค่ตกใจ ส่วนหมอบคอเบี้ยว เป็นรอย เลยช่วยขันให้มันตรง คนปั่น
เจ็บนิดหน่อย
ส่วนผมปั่นเกือบทุกอาทิตย์ (แต่ช่วงนี้ออกปั่นต่างจังหวัดเลยไม่ได้ปั่นมาเดือนนึงล่ะ )
ก็ต้องระวังสุดๆเลย ถ้าปั่นบ่อยจะรู้ครับว่าช่วงไหนที่ต้องระวังเป็นพิเศษช่วงไหนที่อัดเร็วได้
แต่ทั้งนี้ก็ต้องระวังสุดๆกันทุกช่วง เพราะบางทีปั่นๆอยู่นกอีกกาบินมาชนซะงั้น -_-! เกือบล้ม

โหอาจารย์รอดมาได้ไงเนี่ย 5555 ล้อเล่นคร๊าบบบ ขอให้หายไวไวนะครับ
จริงๆปั่นที่ไหนก็มีสิทธิเกิดอุบัติเหตุได้ทั้งนั้นครับ ก็เลยต้องระวังรอบด้านเสมอ

ครับผม ขอขอบพระคุณเพื่อนๆ นักปั่นทุกท่านที่เข้ามาอ่าน มาติชม และให้กำลังใจนะครับ
ขอน้อมรับทุกความคิดเห็น คงเป็นประโยชน์บ้างไม่มากก็น้อยสำหรับเพื่อนๆ นักปั่นทุกท่าน

ผ่านไปหนึ่งวันกับสองคืน
แผลหมูแดงเริ่มแห้ง แขนขวาไหล่ยังปวดจี๊ดๆ อยู่ คงเพราะรับแรงกระแทก
และพบว่าบริเวณหัวเข่าขวามีอาการยอกตึงๆ นิดหน่อย มีรอยฟกช้ำเล็กๆ ซึ่งวันที่ล้มยังไม่เห็นและมีอาการ
คิดว่่าวันนั้นผมสวมกางเกงทำงานไปปั่น เนื้อผ้าค่อนข้างหนา มีรอยเปื้อนฝุ่นปัดก็ออกแล้ว

ยังปั่นจักรยานมาทำงานได้ตามปกตินะครับ แต่แต่รู้สึกแหยงๆ ยังงัยพิกล
ความกล้ามันลดไปเยอะ รู้สึกระมัดระวังมากขึ้น เข้าขั้นป๊อดเลยก็ว่าได้ (มั๊ง.... )
วันนี้ตาลุง รปภ. แกยังปั่นจักรยานแม่บ้านแซงผมไปหน้าตาเฉยเลย

ผมเคยวิ่งจ๊อกกิ้งที่สวนกีฬารามอินทราได้พบเจอเหตุแบบนี้ประจำ บางคนเดินอยู่ดีๆพอรู้ว่าเรามาก็หลบแต่ดันหลบมาทางเราจึงชนกัน อยากจะบอกคนที่มาใช้สวนครับ ไม่ต้องหลบ คนที่แซงท่านเขาจะหาช่องไปเอง