ThaiMTB.com

สวัสดีครับผมศตายุนะครับ อายุ16ปี
เรื่องราวเป็นอย่างนี้นะครับ คือว่าผมปั่นfixed gearแล้วมีลุงเจ้าของร้านจักรยานที่ผมไปซ่อมอยู่บ่อยๆบอกว่า
สนใจอยากซ้อมลงแข่งโดมไหม ซ้อม3-4เดือนแล้วไปคัดตัวที่เชียงใหม่ถ้าผ่านก็ได้ไปแข่งที่มหาสาคามต่อ
แล้วลุงเขาก็ให้กลับไปถามพ่อแม่ที่บ้านดู ส่วนตัวผมสนใจมากนะครับเพราะผมปั่นก็ธรรมดาๆ อยากหาอะไรที่ท้าทายฝันอยู่แล้ว
พอกลับไปบ้านไปถามแม่ แม่บอกว่ากลัวเสียการเรียน แล้วอีกอยากผมอยากเรียนสถาปัตย์ด้วยแม่ก็บอกให้ปั่นแค่ออกกำลังกายก็พอ
ส่วนตัวผมอยากไปครับ อยากเป็นนักแข่งจังหวัด แล้วก็อยากเป็นสถาปัตย์ด้วย
คืออยากทราบว่า ถ้าไปทางสายจักรยานแล้ว จะเสียการเรียนอย่างที่แม่ว่าไหมครับ แล้วสถาปัตย์จะเรียนด้วยได้รึเปล่าหรือต้องละทิ้งอาชีพไปปั่นจักรยาน
แล้วถ้าอยากเป็นนักกีฬาควรพูดกับแม่ยังไงครับ ขอบคุณมากครับ

ลองเอาตารางซ้อม
ไปให้แม่ดูซิครับ
ยกตัวอย่างให้แม่ดูก็ได้
อย่างน้องเมย์(นักแบต)
หรือน้อง เด็กๆในศูนย์ฝึกกองบิน46พิษณุโลก
นั่นก็ยังอยู่ในวัยเรียน และตอนนี้
เด็กๆในสังกัดนั้นก็มีถ้วยรางวัลมานอนกอดกันแล้วด้วย

เรียนดี กีฬาเด่น
ลองทำให้แม่ดู แล้วแม่จะสนับสนุนเต็มที่

เอาเรียนไว้ก่อนเถอะครับถ้ารู้ว่าตัวเองจะเรียนอะไร

ระหว่างนี้ก็หากลุ่มซ้อมไปก่อน แข่งไกล้บ้านหาประสบการณ์ไป แล้วตอนนั้นเราก็จะรู้เองครับว่าจะไปทางไหนดี ถ้าแข่งแถวบ้านจนไม่มีใครสู้ได้แล้วค่อยว่ากันใหม่ครับว่าจะเลือกอะไรดี

สอบเข้ามหาวิทยาลัย แล้วไปคัดตัวเป็นนักกีฬามหาวิทยาลัย ทีหลัง ระหว่านี้ก็ซ้อมไป 2ปี ได้ 2เด้ง
อย่าคิดว่าหมู

สมัยก่อนผมเล่นบาส ในโรงเรียนก็ระดับตัวโรงเรียน(โรงเรียนไม่ค่อยดัง และไม่ค่อยนิยมบาส)

ไปลองคัดตอนเข้ามหาลัย สู้ชาวบ้านแทบไม่ได้เลย ถูกคัดออกตั้งแต่วันแรก

เรียกว่าเลิกเล่บาสนไปเลย แตะบอลรูหนูไปวันๆ

พี่สนับสนุนเต็มที่ครับ ถ้าเราแบ่งเวลาให้ถูก ซ้อมรถลู่ไม่ค่อยเหนื่อยเท่าไร ไม่แน่เราอาจจะได้นักกีฬาดีๆเพึ่มอีกคน ถ้าเราเก่งมีแต่คนอยากได้ครับ

ถ้าน้องจะเล่นตอนนี้ ... (จริงๆ รอไปช่วงมหาวิทยาลัย ก็ไม่สายนะครับ สนุกกว่าด้วย ...ตามที่ คุณmeeuwarn แนะนำ...)

ขอเสนอความเห็นจากประสบการณ์ส่วนตัว ย้อนไปเมื่อตอนอายุ ๑๔ สถานการณ์คล้ายๆ น้องครับ... (แต่ไม่ใช่จักรยาน)

ผมคิดว่า คุณแม่เป็นห่วงเรื่องเรียนหนะครับ ...
ก่อนอื่น น้องก็ต้องทำให้เกรดน้องดีตามที่คุณแม่คาดหวัง ...
(ตอบคำถามน้อง... จะพูดอย่างไร ... น้องอาจจะต่อรอง โดยยึดผลการเรียนมาเป็นสำคัญครับ)
เพื่อให้ลดความห่วงเรื่องเรียนของคุณแม่ลงไป
เรียนให้หนัก ไม่โดด ... ทำการบ้านทุกอย่าง... (เอาจริงเรื่องเรียนให้เหมือนเอาจริงเรื่องกีฬา)
ระหว่างนั้นน้องก็ซ้อมเต็มที่เท่าที่ทำได้ ... (คือ อยู่ในวินัย เท่าที่คุณแม่จะยอม หรือไม่ก็ ซื้อเทรนเนอร์ สักตัวตั้งที่โต๊ะเรียนหนังสือ)
ซ้อมไป อ่านไป ...

จากนั้นน้องลงแข่งอะไรก็ได้ ที่มีรางวัลดีพอที่คุณแม่จะยอมรับได้ ...
ผมลงแข่ง ระดับจังหวัด ได้มา ๘ เหรียญ (๔ ทอง ... บรรยากาศที่บ้านเริ่มดีขึ้น...)
จากนั้นแข่งเยาวชนเขต ได้มา ๓ เหรียญ.. ๑ เงิน กับ อีก ๒ ทองแดง) พร้อมกับเป็นตัวแทน นักเรียนตอบปัญหาวิทยาศาสตร์ ม.ปลาย..
เมื่อผลออกมาว่า ... การเรียนดี กีฬาเด่น ... ผมคิดว่า คุณแม่น่าจะใจอ่อน ในเรื่องนี้ครับ ...

จากนั้น ... น้องต้องรับศึกหนักนิดนึง ... ต้องรับแรงกดดันหน่อย
เพราะเมื่อเราไปติดระดับสูงขึ้น ต้องซ้อมหนักและมีวินัยมากๆ
แต่ การเรียนต้องไม่ตก (ทั้งๆ ที่เราต้องขาดเรียนบ่อยๆ...เพราะไปแข่ง...)
ผมสอบเข้ามหาลัยปิดได้ ...เป็นคำยืนยันให้ครอบครัว...
หลายคนมาพลาดตรงนี้ ...

ดังนั้น ผมขอเสนอว่า ... ถามตัวเองว่า เรารักเรียนพอๆ กับรักกีฬาไหม ???
เรื่องเรียนมันไม่อยากหรอกถ้าน้องบ้ามันพอๆ กับบ้าจักรยาน ...
ถ้าน้องเชื่อมั่น น้องก็ทำได้ ...

เอาใจช่วยนะครับ ... ดีใจที่เห็นเยาวชนรักกีฬา ...

อ้อ ลืมไปนิดนึง ... ผมไม่ใช่คนเรียนเก่งนะครับ .. .แต่ เพราะผมอยากเล่นกีฬา ...
ผมเลยต้องเรียนให้ดีขึ้น เพื่อจะไม่มีปัญหาเรื่องขอมาเล่นกีฬา...(ตอนนั้นซ้อมวันละ ๖ ชม. อ-ศ ... เสาร์อาทิตย์ แต่เช้า ยันดาวขึ้น)
แล้วผมก็เลยเอา เคล็ดลับ ความบ้ากีฬา มาปรับให้บ้าเรียน ก็เท่านั้นเองครับ ...