ThaiMTB.com

สามเฒ่าเมืองเลยลุยเวียดนาม 3 ธันวาคม 2554 หลังจากที่เตรียมตัวกันมานาน แรกจะข้ามไปลาวทางด่านนากระเซ้ง อ.ท่าลี่ จ.เลย มีเหตุขัดข้อง ลาวไม่อนุญาติให้ปั่น ตกลงเปลี่ยนแผน มุ่งสู่ จ.บึงกาฬ ทะลุไปเยี่ยมชาวเวียตนาม เป็นการตัดสินใจที่ไม่ต้องคิด ไปตายเอาดาบหน้า


จากไทยกำลังจะข้ามไปลาว สู่ เมือง ปากซัน ซึ่งมีอดีตการสู้รบ อันเกิดจากประเทศที่เจริญด้วยเทคโนโลยี่รุกรานประเทศที่เรียกว่า ด้อยพัฒนา หากแต่มากด้วยจิตแห่งไมตรีมากด้วยคุณธรรม ต้องล่าถอยกลับบ้าน อเมริกา ประเทศที่ด้อยคุณธรรมประเทศที่เรียกได้ว่า พี่เบิ้ม เสมือนหนึ่ง หมาป่ากับลูกแกละ ในนิทานอีสป
...
มองเห็นลำน้ำโขงอยู่ด้านหลัง ลาไปชั่วคราวแผ่นดินแม่

...

,
...
ก้าวเหยียบแผ่นดินลาว หน้าด่านปากซัน เวลา 10.30 น
...
แนะนำผู้เฒ่าเสือเมืองเลย เสี่ยอ๋า คนยืน ใครได้คุยด้วยจะรู้ว่า ตลกแถวคาเฟ่พระราม9 ยังห่างชั้น คนนั่ง ป๋าคิด ขนาด บายพาสหัวใจมาแล้ว ยังร้องเพลงน้องเบริด์ สบายๆไปตลอดทาง
...
อีกคนครับ ป๋า สอ.ยอ ผู้วางเส้นทางครั้งนี้
...
เด็กมาทักทายพวกเรา สบายดี ๆ ฝรั่ง อย่างใส ชื่อ ไม่มีเสแสร้งทักทายด้วยความอยากรู้ อยากเห็น ที่ไหนได้ พวกเรามันประเภทไม่เต็มบาท ร้านค้าขายน้ำอ้อยตามเส้นทางหมายเลข 13 สภาพถนนดีพอใช้ แคบหน่อยแต่การจราจร รถน้อยกว่าเมืองเลยเยอะครับ
...
มื้อเที่ยงที่ลาว ปลาน้ำโขงย่างร้อนๆ ข้าวเหนียวส้มตำแซบเหลือหลือหลาย บ่ใส่แป้งนัวเด้อ เสี่ยอ๋าบอกแม่ค้าลาว
...
แม่น้ำกระดิ่งไหลมาบรรจบกับลำโขง ที่ปากแม่น้ำบ้านกระดิ่ง
...
แวะพักเติมพลังกิน น้ำ ที่ร้านค้า บ้านโพนสี
...
ระยะทางจากปากซัน ถึงแยกเวียงคำวันแรก 95 km เข้าพักที่ เฮือนพัก เวียงเฉลิม นอนคนละห้อง ช่วงดึก มีบางคนฝันไปไกลถึงเวียตนาม ทั้งๆที่นอนในลาว....55555
....
ครอบครัวว่าที่สะใภ้เสี่ยอ๋าที่ทางแยกเวียงคำ ทางแบ่งสาย 8 ไปหลักซาว

....
ว่าที่ลูกสะใภ้เสี่ยอ๋า ผจก.ฮอนด้าคาร์ถ่ายกับคุณแม่

....
สภาพเส้นทางจากทางแยกเวียงคำ ไปหลักซาว ทางหมายเลข 8 15 km แรกสบายๆ หลังจากนั้นขึ้น ภูผาม่าน ป๋าคิด ร้องเพลงของน้องเบริด์ จาก สบายๆไป เป็น นรกมีจริง เงยหน้าขึ้นเอ็ะ ทำไมไม่ลงซ่ะทีว่ะ ดีแต่ต้นไม้ข้างทางแบ่งร่มเงาให้ พวกผีบ้า บ่พอปัว
...
วิถีชีวิตชาวลาว ชนเผ่ากำลังตากมันสำปะหลังหน้ายุ้งข้าว
....

....
พูดคุยกับอดีตนักรบชาวลาว ถ่ายทอดอดีตอันแสนเจ็บปวดในอดีตให้พวกเรารับรู้ ขณะจอดพักระหว่างทาง

...



....

....

ป๋าคิด อดีตนักรบภูขี้เถ้า ยกมือชูสองนิ้ว หมายความว่าไงป๋า หนทางข้างหน้าไม่มีใครรู้ ถ่ายก่อนขึ้นภูผาม่าน จะเห็นว่า ภูผาหินถอดยาวตลอดแนวไปจนถึงหลักซาว

....

เสี่ยอ๋า ขาแรงเสือเมืองเลยผู้มากด้วยอารมณ์ขันกำลังปั่นเตรียมขึ้นภูผาม่าน จะเห็นได้ว่า มีลมพัด ปั่นต้านลมตลอดจนถึงเวียตนาม


...
เส้นทางทางที่ราบเรียบประดุจทะเลไร้ซึ่งคลื่นลม หนทางข้างหน้ามองไปมีแต่เขา ลมกระโชกแรงพัดผ่าน ย้อนคิดถึงตัวเราอยู่บ้านดีๆไม่ชอบ เสียงเสี่ยอ๋าตะโกนแข่งกับสายลมหนาวแว่วมา ไอ้พวกผีบ้า บ่พอปัว

....
กำลังขึ้นเขา ภูผาม่าน คุณ เวียงนคร นักปั่นชาวเวียงจันทร์ ดาวน์ลงมา จอดทักทายกันแบ่งขนมให้ไปเป็นเสบียงสอบถามได้ความว่า เป็น เอนจิเนียร์ ทำงานอยู่เขื่อนน้ำเทิน คุยกันพร้อมแลก อีเมล์ ป๋าคิดถาม คุณเวียงนครว่า ขึ้นภูอีกกี่หลัก คุณเวียงตอบว่า ไม่ถึงหลัก ก็พ้นภูผาม่านแล้วอ้าย ที่ไหนได้ ป๋าสอ.ยอ บอกหลังจากแยกกัน แหม่งหลักแม้วนี่หว่า มีแต่ขึ้นไม่มีลงเลย ข้างทางมีแต่หินก้อนเท่าหัวคน อยู่ริมถนนเต็มไปหมด คงเอาไว้หนุนล้อรถบรรทุกที่จะขึ้นเขา พวกเราใช้เวลาครึ่งค่อนวันกว่าจะผ่านได้

...







]

ขอติดตามและเข้ามาชมเส้นทางสายเก่า สองสามปีก่อนไปกับป๋าเสี่ยวภูธร เจอฝนทุกวันครับตอนที่ปั่นในลาวเห็นภาพแล้วยังคิดถึงไม่เสื่อมคลายครับ

แหม...น่าอิจฉา...หวังว่าทริปหน้าผมคงมีโอกาสได้สัมผัสบรรยากาศเช่นนี้บ้าง

ทิวากร เขียน: ขอติดตามและเข้ามาชมเส้นทางสายเก่า สองสามปีก่อนไปกับป๋าเสี่ยวภูธร เจอฝนทุกวันครับตอนที่ปั่นในลาวเห็นภาพแล้วยังคิดถึงไม่เสื่อมคลายครับ

ขอบคุณมากครับ ที่ติดตามรายงานการปั่นของ พวก ผีบ้า บ่พอปัวครับ ท่านคนหนึ่งในหลายๆคนที่เป็นแหล่งข้อมูลที่ดีมาก จากที่พวกเรารวมตัวปั่นเพื่อสุขภาพ จากนั้นพอเราได้ข้อมูลจากท่าน เพื่อนๆในเว็ป จากการปั่นเพื่อสุขภาพ กลับกลายเป็นว่า ไปปั่นในเส้นทางที่เราอยากจะไปกันครับ ขอบคุณจากใจจริงครับท่าน



หลังจากผ่านภูผาม่านลงมาแวะพัก กินเฝ้อที่บ้านนาหิน ข้างๆด่านตรวจของทหารลาว ทุกคนเหนื่อยและหิว หากเพื่อนๆจะไปเส้นทางนี้ ถึงบ้านนาหินควรเตรียมเสบียงให้พร้อม หลังจากนี้ไปหมู่บ้านไม่มี ต้องปั่นขึ้นภูไฮ ผ่านเขื่อนน้ำเทิน มองเห็นสนามกอล์ฟเขื่อนน้ำเทิน ป๋าคิดบ่น รู้งี้แบกถุงกอล์ฟมา ออกรอบที่สนามภูเขาก้อคงจะได้ แต่ เบอร์ดี้ แถมด้วย แค็ดดี้ตัวขาวๆ



วิวสะพานเขื่อนน้ำเทิน มองลงไปข้างล่างสายน้ำ แม่น้ำที่เป็นแม่น้ำจริงๆ ไม่มีขยะปราศจากมลภาวะที่ มนุษย์ที่เรียกตัวเองเจริญแล้ว ทำกับแม่น้ำแถวบ้านเรา น้ำใสมองเห็นละลอกน้ำพริ้วเป็นคลื่นเมื่อต้องลม สายน้ำค่อยไหลลงสู่น้ำโขง เส้นทางนี้ยังอีกยาวไกล สเหมือนหนึ่งชีวิตของคนๆหนึ่งที่ต้องต่อสู้เพื่อชัยชนะ หลังจากปั่นมาได้สักพัก มองไปข้างหน้ายอดเขาสูงตะหง่านอยู่ข้างหน้า นี่น่ะหรือ ภูไฮ.ตามที่สอบถามข้อมูลจากร้านเฝ้อที่บ้านนาหิน เราใช้เวลานานพอๆกับภูผาม่าน ถนนลาดยางก็จริงหากแต่ละคนไม่พูดไม่จา ก้มหน้ามองดิน ซอยรอบขาลดเกียร์ให้อยู่จานหนึ่ง ดันขึ้นเพื่อเอาชนะภูไฮ จากตรงนี้ไป ป๋๊าสอ.หมดแรงเฝ้อ เบาะที่คิดว่าดีที่สุด แพงก็แพง เจ็บตุดมักมาก เบาะยี่ห้อดัง แถมเบา เอาไม่อยู่ เจ็บตูดโว้ย เอาว่ะต้องลงจูงก่อนจะถึงยอดภูไฮ ตามรายทางจะเห็นร่องรอยดินภูเขาสไลค์ลงมาทับขอบถนนเป็นระยะ มองข้างล่างเป็นหุบเหวลึกปกคลุมไปด้วยต้นไม้ใหญ่ที่ขึ้นเสียดแทงแย่งแสงอาทิตย์เพื่อให้ใบต้องแสงเพื่อการสันดาป



อีก 36 km ช่วงก่อนถึงหลักซาว บ้านหนองกอก ปั่นต้านลมหนาวที่พัดสอบเข้ามาต้องใช้แรงกดคลิปบรรได มือต้องคอยจับแฮนด์บังคับรถไม่ให้โยกไปตามแรงลม ช่วงนี้ก้มหน้าปั่นอย่างไม่ได้มีกะจิตกะใจอันใดเลย แนวภูผาหินถอดเป็นแนวยาวจนถึงหลักซาว พวกเราปั่นเข้าหลักซาวถึงเวลา 15.30น ระยะทางจาก ทางแยกเวียงคำถึงหลักซาว 107 km



]พวกเราเข้าพักที่โรงแรมสุริยา ค่าห้องไม่รวมค่าน้อง 270 บาท



ตื่นเช้าตรู่ออกมาเดินดูวิถีชีวิตชาวลาว จะเห็นหมอกปกคลุมหนาแน่นกลั่นตัวเป็นละอองเล็กๆ มองไปทางไหนก็เห็นแต่หมอกปกคลุมไปทั้งเมือง บรรยากาศหน้าตลาดเช้าหลักซาว ใกล้ๆโรงแรม สุริยา



8.30 หมอกยิ่งลงมาหนาทึบ ไฟฉายติดรถมีเพียงแค่หนึ่งของ ป๋าสมคิด ยังเดินทางไปไม่ได้ ต้องเชฟตนเองและเพื่อนให้ปลอดภัย





เมื่อเดินหน้าไม่ได้ ต้องเตรียมท้องให้อิ่ม แวะกินข้าวผัด ที่ร้านคนเวียตตรงข้ามตลาดเช้าหลักซาว กินไม่หมดให้เข้าใส่กล่องโฟมพกไปด้วย ถึงด่านน้ำพราวเห็นหมาหลายตัววิ่งเล่นอยู่ เทให้สุนัขกินแทน พวกมันมาดมๆแล้วก็วิ่งหนีไป หากเพื่อนๆไป ขอเถอะมองหาร้านขายอาหารฝั่งเดียวกับโรงแรมจะดีกว่า ของผมจานใหญ่ 300 บาท แพงเอาเรื่อง แต่รสชาดหมาวิ่งมาดมๆ หมาไม่แดก มีแต่พวก ผีบ้า บ่พอปัวกิน



ถ่ายรูปกับสาวสวยชาวเวียตเจ้าของโรงแรมสุริยา ท่านให้ลูกน้องดูแลพวกเราเป็นอย่างดี มีที่เก็บรถจักรยานให้โดยเฉพาะ ขอขอบคุณอีกหลายๆครั้งครับผม



อดีตสาวงามชาวเวียตนาม เจ้าของโรงแรม พาพวกเราไปแลกเงินดอง ตกลงท่านฟาดค่าหัวคิวไปหลายหมื่นดอง 5555555 ไม่ว่ากันเสียงป๋าสอ.บอก ค้าขายต้องกำไร ค้าขาดทุน มีแต่เจ้ง กับเจ๋า แม่นบ่



ออกจากหลักซาวก็เกือบ 9โมงปั่นไปชายแดน ผ่านคัวเพน โฟนเฮง เจอเด็กๆชาวลาว ทักทายสบายดีไปตลอดทาง ดีหน่อยไม่ค่อยมีภูเขา ห่างหลักซาวออกไป หมู่บ้านเริ่มห่างออกไปเรื่อยๆ สักพักเริ่มมีภูเขาให้ดันเล่นๆ เท่านั้นยังไม่พอ เจอลมพัดสอบเขามาตามช่องเขา ต่างคนก็ต่างซอยขาไป ไม่มีเวลาจอดแวะถ่ายรูปกันเสียเลย จะเห็นแม่น้ำอยู่ด้านซ้ายมือขนานไปกับเส้นทาง มองเห็นโกดังเก็บสินค้าตามข้างทาง แสดงให้เห็นว่าใกล้ด่านน้ำพราวเข้ามาทุกขณะ



ถึงแล้วด่านน้ำพราว ชายแดนลาว เวียตนาม หลังจากแจ้งความประสงค์จะออกจากลาว เสียงเจ้าหน้าที่บอกว่า จ้ำพาสปอรต์ ต้องจ่ายค่าจ้ำ คนละ 40 บาท อะไรกันเนี้ย เข้าก็เสีย ออกต้องจ่ายด้วยเหรอ เสียงเสี่ยอ๋าบ่นให้ฟัง เพื่อนๆลองสังเกตุใบหน้าเสี่ยอ๋าดูก็จะรู้ว่า อารมณ์บ่จอย หลังจากเจ้าหน้าที่ จ้ำพาสปอร์ตเสร็จ



ไม่พูดพร่างทำเพลงคว้าจักรยานได้ปั่นขึ้นเขาไปด่านเวียตนาม อดีตนักรบภูขี้เถ้าผู้ที่มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอด ตะโกนถาม เฮียอ๋ารีบไปไหน ป๋าผมมีนัดกับสาวเวียตจะรีบไปเด๋วไม่ทันเวลานัด



หลักจากกรอกเอกสารเพื่อยื่นขอวีซ่า จ่ายเงินเรียบร้อย ถ่ายรูปกับเจ้าหน้าที่ด่านเวียตนาม เกาแจว< CAU TREO>



หลังจากออกจากด่าน เกาแจว ธรรมชาติก็ให้รางวัล พวกผีบ้า จากที่ผ่านมาขึ้นตลอด ตอนนี้ก็ดาวน์ลงมาอย่างเดียวลัดเลาะไปตามเส้นทางอันคดเคี่ยว จากภูเขาตรงบริเวณสันปันน้ำแหงนขึ้นมองปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ แม้แสงแห่งด้วยอาทิตย์ก็ยังไม่ทะลุผ่านได้ ต้นไม้ตามรายทางมีแต่ต้นใหญ่ๆขึ้นอยู่หนาแน่นปกคลุมตลอดเส้นทางที่ผ่านลงมาระยะทาง 24 km มือทั้งสองกำแฮนด์ใช้นิ้วค่อยแตะเบรคหน้า หลังให้สัมพันธ์กับความเร็วที่ขึ้นมากกว่า 80 km ต่อชั่วโมง พุ่งดิ่งลงมาจากเขา สวนกับรถ มินิแวนซึ่งเป็นรถโดยสารเสียงเครื่องยนต์รถมินิแวนดังสนั่นลั่นป่า เร่งเครื่องเพื่อให้เครื่องยนต์เอาชนะกฎแห่งธรรมชาติ หลากหลายด้วยรถ suv โตโยต้าแลนด์ครุยเซอร์ จะเป็นที่นิยมมาก พอๆกับรถจากแดนโสม เกาหลี พอถึงทางราบ จะสังเกตุเห็นแม่น้ำอยู่ด้านซ้ายมือ มองเห็นแม่น้ำที่สะอาดมีน้ำไหลเชี่ยวแรงตลอด หมู่บ้านเริ่มพบเห็นเป็นระยะมากขึ้น



บ้านสวยๆของชาวเวียต ในชนบท pho chau



ใช้ชีวิตอย่างราบเรียบ จักรยานเป็นพาหนะที่ใช้กันแพร่หลายทั้งในชนบทและในเมืองใหญ่ชึ่งจะพบเห็นได้ทั่วๆไปตามรายทาง





นักเรียนชาวเวียตปั่นจักรยานกลับไปกินข้าวที่บ้านตีคู่พุดคุยหยอกล้อกันมาตามรายทาง บางคนตะโกนทักทายพวกเราว่า ฮัลโลๆๆๆๆ พบเห็นได้ตามเส้นทางที่ผ่านๆมา



บ้านเก่าในชนบทตามเส้นทาง AH15 หรือ QL8 พอเข้ามาดินแดนชาวเวียตผมค่อนข้างงงกับภาษา ทั้งพูดเวียตไม่ได้เลย ป้ายมีเพียงภาษาเวียตนาม ก็อ่านไม่ค่อยได้ทั้งให้เข้าใจยังยากไม่ว่าในเมืองใหญ่ๆหรือชนบทก็ตาม หากเวียตนามจะขายการท่องเที่ยวโดยชูเป็นจุดขาย คงยากหากไม่ปรับปรุงเรื่องป้ายภาษาที่สอง เช่น ภาษาอังกฤษ



ร้านตัดผมแถบชนบทในเวียตนาม



แวะถามเส้นทางไปเรื่อยๆ สาวน้อยคนด้านขวามือ พูดไทยได้นิดหน่อย แกบอกเคยทำงานแถว จรัญสนิทวงค์



ส่วนเจ้าตัวเล็กเป็นลูกแก ไม่รู้มีเลือดไทยผสมอยู่ด้วยหรือไม่ ไม่กล้าถาม



ปั่นผ่านมาหลายเมืองจำชื่อไม่ได้ เหตุที่จำไม่ได้เพราะอ่านไม่ออก เลี้ยวซ้ายไปเมือง Ha trinh หากจำไม่ผิดครับ สภาพแต่ละคนเหมือนหมาตกน้ำ เปียกปอน ขี้วัวตามข้างทางโดนน้ำฝนไหลไปตามถนน ยางรถดีดน้ำขี้วัวเข้าปาก รสชาดบอกไม่ถูก ที่แน่ๆ เค็มกว่าขี้เพลี้ย ร้านลาบยโส แน่นอน ฝ่ายป๋าสมคิด นักรบผู้มากด้วยรอยยิ้มให้ความเห็นเกี่ยวกับรสชาดขี้เพลี้ยว่า หากเอาน้ำขี้วัวต้มให้สุก ใส่ในลาบซึ่งเป็นต้นตำรับเมืองอุบลแล้วไซร์ อย่าว่าแต่ ลาบเมืองยโสเลย ที่อื่นๆใดในโลกล้วนแล้วแต่จะแพ้ ลาบเมืองอุบล 555555 อันนีต้องเชื่อโดยไม่ต้องพิสูจน์ 16.30 แวะกิน เฝ้อ ที่เมือง Ha trinh



เจ้าของร้านพร้อมลูกชาย ขอถ่ายรูปหน้าป้ายร้าน กินเสร็จพวกเราเหลือระยะทางที่จะไปอีกประมาณ 50 km หมอกฝนก็ไม่หยุดซ่ะที ทั้งเหนื่อย และหนาวสุดๆเลยคุยกันว่าจะพักที่นี่ เช้าค่อยเดินทาง อีกทั้งหมอกคือตัวปัญหาใหญ่ระยะที่มองเห็นไม่เกิน 5m อันตรายเกินไป ตกลงพักที่นี่ เลยให้เจ้าหนุ่มนำทางด้วยมอเตอร์ไซค์นำมาพาพวกผีบ้า ไปหาโรงแรม เจอ โรงแรม ชื่อเป็นไทย แต่ไหงเป็นของชาวเวียตนาม



บรรยากาศหน้าร้านอาหารจะเห็นชาวเวียตนามสวมเสื้อกันฝน กางร่ม ปั่นจักรยานไปตามถนน

หน้าโรงแรม Thai hotel ค่าห้อง 35 us 3 เตียง ไม่มีอาหารเช้า มีที่จอดจักรยานดดยมียามเฝ้า ห้องสะอาดระดับโรงแรมจิ้งหรีดประตูน้ำ ดีแต่มีลิฟท์ ชั้นล่าง มีบริการ massage เด๋วจะเล่าในตอนต่อไป



เช้าตรู่ออกเดินเล่นดูชาวเวียตนามตามถนนเส้นเมนหลัก เจอร้านขายข้าวเกรียบปากหม้อ ทำให้กินกันเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน รสชาดดีมากๆนับตั้งแต่เดินทางเข้าเวียตนาม ยกมาตั้งเป็นหมดจาน ต้องให้แม่ค้าทำเพิ่มตลอด พูดคุยหยอกล้อกับแม่ค้าได้ตลอด ต้องยกเครดิตให้ เสี่ยอ๋า ผู้เชี่ยวชาญภาษาเวียตนาม ทั้งที่เป็นลูกคนจีน



เสียงเสี่ยอ๋า บอกกับ แม่ค้าว่าเอามาอีก วางเป็นหมด ชุดแล้วชุดเล่า ขณะกำลังโซ้ย spring roll เสี่ยอ๋าบอกแม่ค้า แอมแดบล้ำ แม่ค้าหัวเราะชอบใจ สรุปแล้วจ่ายน้อยกว่าปกติ



ดูอาการแม่ค้าชาวเวียตเขิน หลังจาก เสี่ยอ๋า พูดคำว่า แอมแดบล้ำ ไม่รู้แปลว่าอิหย้ง ข่อยฟังไม่ออก มุขนี้ใครจะเอาไปใช้ไม่สงวนลิทขสิทธ์ครับ

ช่างน่าอิจฉาจัง...ที่มีเวลาปั่นและอาจหาญมาก...ที่สามารถปั่นตลุยเมืองลาวและเมืองเวียด....กำลังอ่านเพลินและติดตามตอนต่อไปอยู่..กรุณาเล่าประสบการณ์ต่อๆไปเลยคร้าบบบ...น่าสนใจดี...

กำลังเพลินเชียว ไหงหมดเอาดื้อๆละ

ททท.เลย เขียน:ช่างน่าอิจฉาจัง...ที่มีเวลาปั่นและอาจหาญมาก...ที่สามารถปั่นตลุยเมืองลาวและเมืองเวียด....กำลังอ่านเพลินและติดตามตอนต่อไปอยู่..กรุณาเล่าประสบการณ์ต่อๆไปเลยคร้าบบบ...น่าสนใจดี...

ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับท่านประธานชมรมจักรยานคนใหม่ของชาวเมืองเลย ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังมากด้วยน้ำใจ comment มาเสนอแนะด้วยรักและผูกพันครับ ทีมเราไม่กล้าใช้คำว่ากล้า หรืออาจหาญ หากแต่เป็นพวกไม่เต็มบาท พวกเราเรียกตัวเอง ผีบ้า บ่พอปัว ครับท่าน555555 หากพวกเราชาวเมืองเลยสนใจไปกับพวกผีบ้า นัดหน้า ต้นเมษายน เราจะไปกันอีกครับท่าน



วันนี้ 18/12/2554 พวกเราปั่นจากเมืองเลยไปเที่ยวภูกระดึง เหนื่อยครับ ผมคงต้องใช้เวลาทบทวนจากที่ผม short note เอาไว้จะพยายามเล่าจนจบทริป ตอนนี้ขออุบไว้ก่อนว่าเราจบทริปที่ไหนครับ ตลาดผมไม้ในเมือง Ha tring จะเห็นผลไม้หลากหลายวางเรียงรายให้เลือก พวกเราซื้อ ส้มจิ๊ด มากินล้างปากหลัง ล่อ spring roll จนอิ่ม



ร้านเสริมความงามของผู้หญิงในเมือง เปิดโล่งๆ ไม่มีสิ่งใดบดบังเลย น่าจะมีนัยอะไรสักอย่าง

กำลังหนุกเลย

..เล่าเรื่องพร้อมกับรูปชวนให้ติดตามค่ะ ผู้โพสต์อารมณ์ขันมากเลยนะคะ..

ททท.เลย เขียน:ช่างน่าอิจฉาจัง...ที่มีเวลาปั่นและอาจหาญมาก...ที่สามารถปั่นตลุยเมืองลาวและเมืองเวียด....กำลังอ่านเพลินและติดตามตอนต่อไปอยู่..กรุณาเล่าประสบการณ์ต่อๆไปเลยคร้าบบบ...น่าสนใจดี...

ก่อนอื่นต้องขอแสดงความยินดีกับท่านประธานชมรมจักรยานคนใหม่ของชาวเมืองเลย ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังมากด้วยน้ำใจ comment มาเสนอแนะด้วยรักและผูกพันครับ ทีมเราไม่กล้าใช้คำว่ากล้า หรืออาจหาญ หากแต่เป็นพวกไม่เต็มบาท พวกเราเรียกตัวเอง ผีบ้า บ่พอปัว ครับท่าน555555 หากพวกเราชาวเมืองเลยสนใจไปกับพวกผีบ้า นัดหน้า ต้นเมษายน เราจะไปกันอีกครับท่าน



วันนี้ 18/12/2554 พวกเราปั่นจากเมืองเลยไปเที่ยวภูกระดึง เหนื่อยครับ ผมคงต้องใช้เวลาทบทวนจากที่ผม short note เอาไว้จะพยายามเล่าจนจบทริป ตอนนี้ขออุบไว้ก่อนว่าเราจบทริปที่ไหนครับ ตลาดผมไม้ในเมือง Ha trinh จะเห็นผลไม้หลากหลายวางเรียงรายให้เลือก พวกเราซื้อ ส้มจิ๊ด มากินล้างปากหลัง ล่อ spring roll จนอิ่ม



ร้านเสริมความงามของผู้หญิงในเมือง เปิดโล่งๆ ไม่มีสิ่งใดบดบังเลย น่าจะมีนัยอะไรสักอย่าง



นั่งละเลียดจิบ กาแฟเวียตนามที่ ร้านค้าย่าน down town ในเมือง Ha trinh ต้องขอโทษผู้อ่านด้วยที่ใช้อักษรภาษาอื่น เนื่องจากผมอ่านภาษาเวียตนามได้ไม่ชัดเจน ก็เลยใช้ตัวอักษร ภาษาอังกฤษ



กาแฟของชาวเวียตนาม การชง ขั้นตอน การดื่มต่างไปจากสากลมาก ขั้นตอน[ผุ้เขียน] เติมผงกาแฟใส่ในภาชนะที่ทำด้วยสแตนเลส บางร้านเป็นถ้วยอลูมิเนียม วางบนถ้วยกาแฟ ปล่อยให้น้ำร้อนผ่านผงกาแฟโดยมีฝาชีเล็กๆที่เป็นสแตนเลสถูกเจาะรูเล็กคล้ายฝาหม้อกดทับผงกาแฟให้น้ำร้อนผ่านผงกาแฟค่อยๆหยดลงในถ้วยจนหมด ขั้นตอนขบวนการชงพนักงานจะนำ น้ำตาล นมข้นหวาน และน้ำแข็ง มาเสริฟ์ให้ทุกคน รสชาดเข้มข้นมาก ยิ่งใส่นมสักเล็กน้อยพอเป็นกระสัย เติมน้ำแข็งสักก้อน อร่อยมาก พวกเราพากันซื้อกลับบ้านติดตัวกันมาด้วย นักปั่นชาวเมืองเลยท่านใดอย่างชิม ไปที่ บ้านเสี่ยอ๋าได้น่ครับ ป๋ากำลังจะเปิดมุมคอกาแฟของชาวเวียตแท้ๆ รีบหน่อยน่ะ ช้าหมดแน่ ที่หมดเพราะ ป๋าแกชงกินเอง



เดินเล่นกลับเข้าโรงแรม Thai hotel ขณะที่หมอกฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดคงลงมาเรื่อยๆ ดังนั้นพวกเราก็เลยลงไปใช้บริการ Massage ที่อยู่ใต้ถุนของโรงแรม เพื่อคลายก้ามเนื้อ หลังนั่งอยู่บนอานมานาน นวดเพื่อสุขภาพ เสียง ป๋าสมคิดแว่วดังมาจากล็อบบ๊้ ข้างๆเคาท์เตอร์ บอกว่า พวกโตเอาโลด สักพักพนักงานเชิญพวกเราไปที่ห้อง โดยมีพนักงานนวด จัดให้คนละคน สักพักใหญ่ เสียง ดัง ตั้บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ป๋า สอ.ยอ ตะโกนลั่นถาม อัตราแลกเปลี่ยนเงิน กับเสี่ย อ๋า ว่า สองแสนดอง เป็นเงินไทยเท่าไหร่ เงียบ ไม่รู้ว่าเสี่ยอ๋าเป็นใบ้หรือปากไม่ว่าง ยิ่งป๋าสมคิด บุรุษผู้เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ก้อเงียบ ได้ยินแต่ เสียง ป๊าปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ตกลงป๋าสอ.ยอ คิดอัตราแลกเปลี่ยนจากเงิน บาทเป็นเงินเหรียญสหรัฐ 1 ดอลลาร์ เท่ากับ 20 บาทไทย โดยต่อลองกับพนักงานนวด ให้รับเงินบาท คิดเองเออเองเสร็จ บอกเพิ่งไปแลกมา 20 บาท เท่ากับ 1 เหรียญสหรัฐ น้องเขาตกลง ป๋าสอ.ยอ จ่ายเพิ่ม 600 บาท เท่า ป๋าสมคิด ที่จ่ายมากกว่าใครอื่นเป็นเสี่ยอ๋า ดังนั้นจึงเป็นที่มาของคำว่า มาสสาท ป๊าปๆๆๆ 55555 หากใครเจอ ป๋าสมคิด เสี่ยอ๋า ลองถามดูน่ะครับ ว่า มาสสาท ป๊าปๆๆๆ เป็นเช่นไร



หลังจากเช็คเอาท์ออกจากโรงแรม Thai hotel ที่ Ha trinh เกือบ 11โมงเช้า ฝนหมอกกระหน่ำลงมาเรื่อยๆ พวกผีบ้า ฝ่าทั้งลมทั้งฝนปั่นไปที่ Vinh

WH_Y เขียน:..เล่าเรื่องพร้อมกับรูปชวนให้ติดตามค่ะ ผู้โพสต์อารมณ์ขันมากเลยนะคะ..

ขอน้อมรับด้วยความยินดีครับ ขอบคุณที่เสียทั้งสายตา ทั้งเวลา มีทั้ง วิริยะ อุสาหะ ติดตามพวก ผ๊บ้า บ่พอปัว ขอบคุณที่ comment แทนป๋าทั้งสองครับ พวกเราถ่ายรูปน้อยไปมาก เนื่องจากอุปสรรคจากฝน เป็นปัญหาไหญ่กลัวกล้องที่เตรียมไปเสียหาย ผมเลยถ่ายทอดเหตุการณ์เป็นตัวอักษรแทนครับ

เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

baosamnoi เขียน:เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ

baosamnoi เขียน:เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา



ป๋าสมคิด ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน

baosamnoi เขียน:เป็นตาม่วนเนาะ...รอบหน้าขอบ่าวส่ำน้อยไปนำแนเ้ด้อครับ

หน้าโรงแรม Thai Hotel เมือง Ha trinh ต้องขอโทษเพื่อนๆใน thaimtb ด้วย ผมพยายามเล่าเรื่องต่อ วางรูป มีปัญหาเรื่องพอ login เข้าไป บรรยายเสร็จกดส่งข้อความไหงเว็ป เด้งกลับ ให้ loginใหม่ วอนผู้รู้แนะนำด้วยครับ


รูปถ่ายขึ้นลงภูไฮในลาว ย้อนหลังหน่อยครับ จากกล้องเสี่ยอ๋า เพิ่งได้มาเมื่อวาน



ฟ้องด้วยภาพ ป๋าสอ.ยอ หมดแรงเฝ้อ ขณะปั่นขึ้นภูไฮที่ ลาว ก่อนเข้าหลักซาว อดีตนักรบภูขี้เถ้าแซงขึ้นมา



ป๋า สอ. ยอ. ตามเสี่ยอ๋ามาติดๆ ขึ้นเขาที่ ภูผาม่าน



ป๋าสมคิด บุรุษผู้มีใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้มตลอดเวลากำลังขึ้นภูผาม่าน