ThaiMTB.com

หลังนั่งดูน้องผู้หญิงตาบอดร้องเพลง "นาทีที่ยิ่งใหญ่" ทำให้ผมเขียนกระทู้นี้ เผื่อจะได้เป็นข้อคิดเล็กๆ น้อยๆ ครับ

นาทีที่ยิ่งใหญ่ (ของผม)

พ่อผมเป็นเด็กวัดบ้านนอก สู้อดทนเรียนจนสอบเข้านักเรียนจ่าอากาศได้ แล้วลาออกมาเป็นช่างซ่อมเครื่องบินที่บริษัทเดินอากาศไทย ตอนที่แม่คลอดผม ความฝันสูงสุด ของพ่อ คือ อยากให้ผมเป็นนักบิน

พ่อเอาผมเข้าโรงเรียนเอกชนมีชื่อแห่งหนึ่ง อนุบาล 1 - 3 ยังสอบได้ที่ 1 - 2 ประถม 1 - 7 ผมอยู่ห้อง king
แล้วสอบเรียนต่อที่เทพศิรินทร์ได้ ความฝันของพ่อยังอยากผมเป็นนักบิน

พ่อเริ่มเป็นอัมพฤกษ์ตอนผมเรียน ป.6 และกลายเป็นอัมพาต ตอนผมเรียน ม.ศ. 2 ส่วนแม่ผมจบ ป.4 เป็นแม่บ้าน
ที่บ้านไม่มีเงิน แม่เอาเงินก้อนสุดท้ายไปเช่าที่วัด ปลูกบ้านเล็กๆ ให้คนเช่า 4 หลัง กับเปิดบ่อนไพ่ในบ้าน ผมเบนเข็มมาเรียนที่พานิชยการธนบุรี น้าให้เครื่องพิมพ์ดีดกระเป๋าหิ้วมา 1 เครื่อง ให้ผมรับจ้างพิมพ์งานทั่วไปพอเป็นเงินพิเศษบ้าง
ตอนนั้นไม่รู้ว่าพ่อหวังว่าผมจะเป็นอะไร เพราะพูดไม่ได้ ส่วน แม่อยากให้ผมจบมาเริ่มต้นเป็นเสมียน
ที่ไหนซักแห่ง

ระหว่าง มัธยมคาบเกี่ยวพานิช ในบ้านผมมีบ่อนไพ่ กับพ่อที่เป็นอัมพาต ข้างนอก มีโต๊ะสนุ๊ก มีเพื่อน มีเหล้า บุหรี่ กัญชา
และผู้หญิง ผมเลือกที่จะอยู่นอกบ้าน การเรียนตกต่ำถึงขีดสุด ปีนั้นเพื่อนๆ จบกันหมด แต่ผมโดนออกจากพานิชยการธนบุรี แม่ผมส่งไปอยู่กับลุงที่ฉะเชิงเทรา เข้าเรียนที่พานิชฉะเชิงเทรา แต่ผมยังคงอยู่กับบุหรี่ เหล้า กัญชา และผู้หญิง
ผ่านไปอีก 1 ปีครึ่ง ผมยังเรียนไม่จบ แม่ขึ้นรถเมล์ตามผมไปทุกที่ โต๊ะสนุก บ้านเพื่อน และบ้านผู้หญิง ทั้งในกรุงเทพ
และฉะเชิงเทรา คอยเอาเงินไปใช้หนี้คนนั้นคนนี้ที่ผมก่อไว้ ทั้งที่แม่ก็ไม่ค่อยมีสตางค์ และผมก็ทำผิดแล้วผิดอีกตลอด
4 - 5 ปี นั้น

อายุ 21 ปี ผมไปผ่อนผันทหาร แต่หลักฐานว่ายังเรียนอยู่ที่พานิชฉะเชิงเทรามาไม่ถึงเขตบางกอกน้อย ผมผ่อนผันไม่ได้
จับได้ใบแดง เป็นทหารเกณฑ์ผลัด 1 กองทัพภาคที่ 1 แม่หงายท้องเป็นลมทันทีที่รู้ว่าโดนทหาร หลังผมเข้ากรมทหาร
แม่ผมนั่งรถเมล์กลับไปที่พานิชฉะเชิงเทราคนเดียว เฝ้าอ้อนวอนขอคุณครูที่นั่น ครูบอกว่าครูกำลังทำผิดอยู่นะแต่ก็แก้คะแนน และให้ใบประกาศนียบัตร วุฒิ ปวช. เกรด 2.01 มา ผมไม่ได้เรียนจนจบมาเอง แต่แม่เอาประกาศนียบัตรใบนั้นมาจนได้

ตอนที่ผมเป็นทหารเกณฑ์ ผมพลันได้คิดเรื่องการศึกษา จึงเอาใบเกรดนั้นไปสมัครเรียนต่อ ปวส. - ปริญญาตรี ภาคค่ำ
ว่างๆ ก็เอาหนังสือเตรียมสอบเข้าเป็นข้าราชการ ซี 1 ของเพื่อนๆ มาอ่านเล่น เรื่องอนุกรม เรื่องเชาว์ปัญญา เรื่องตรรก
เนื้อหากลับกลายเป็นเรื่องสนุกสำหรับผม จนไปตะลุยหาซื้อมาทำเล่นจนหมด (เทียบกับสมัยนี้น่าจะเป็นพวกชอบเล่น sodoku เพลินๆ)

และเมื่อผมปลดประจำการ ผมเอาใบเกรดของแม่ใบนั้น ไปสอบเข้าเป็นข้าราชการระดับซี 1 เจ้าหน้าที่พิมพ์ดีด
วันไปซื้อใบสมัครกับเพื่อน ผมได้ลำดับที่ 12,000 กว่า เพื่อนท้อใจไม่ไปสอบ แต่ผมอยากลอง มีทั้งสอบข้อเขียน
พิมพ์ดีด และสัมภาษณ์ วันประกาศผลสอบ ผมถือพิมพ์ดีดกระเป๋าหิ้วหนักหลายกิโลไปที่ ก.พ. สำนักงานคณะกรรมการ
ข้าราชการพลเรือน)เพื่อดูผล

ผลสอบผมได้ที่ 4 นาทีนั้นมันยิ่งใหญ่มาก ใจผมไม่ได้คิดถึงใครที่ไหนเลย ผมคิดถึงแม่คนเดียวและจำไม่ได้ว่าวิ่งถือพิมพ์ดีดกระเป๋าหิ้วหนักหลายกิโลใบนั้น ไปตามถนนหาตู้โทรศัพท์สาธารณเพื่อโทรหาแม่ไกลแค่ไหน

สุดท้าย นาทีที่ยิ่งใหญ่ สำหรับทุกคนมันอาจจะผ่านมาแล้วให้เราระลึกถึงอย่างมีความสุข หรือกำลังจะมาถึง
ขออวยพรให้ทุกคนมีนาทีที่ยิ่งใหญ่ครับ

หมายเหตุ
- หลังรู้ผลสอบแม่ผมเป็นลม ทำโทรศัพท์หลุดมือ ส่วนเพื่อนหลายคนก็อยากเลี้ยงเหล้าฉลอง แต่ผมขอตัวอยากกลับบ้านไปหาแม่
จำได้แม่นว่าแม่นอนอยู่บนโซฟามองหน้าแล้วยิ้มให้ผม ผมยิ้มให้แม่
- ผมขอแม่บวชก่อน ก.พ. เรียกตัว หลังสึกเข้าทำงานที่กรมบัญชีกลาง กระทรวงการคลัง 4 เดือน แล้วลาออกไปทำงาน
ที่ธนาคารกรุงเทพ แล้วลาออกมาอยู่ที่ ธนาคารรัฐแห่งหนึ่ง ตำแหน่งปัจจุบัน senior manager
- วันที่ผมขึ้นเป็น manager ผมพา ผบ. กับ ลูกสาว ขึ้นรถไปไหว้กระดูกพ่อแม่ที่สระบุรี บอกพวกเค้าว่า ผมได้เป็นผู้จัดการแล้วนะ
- แม่เลิกทำบ่อนไพ่ ตอนผมเข้าทำงานที่ธนาคารกรุงเทพ
- พลันได้คิดเรื่องการศึกษา จากกระทู้พลันได้คิด เรื่องที่ 5 http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 0&start=15

อ่านแล้ว คุณ F1 มีประวัติชีวิตที่สมบุกสมบันพอสมควร
ใกล้เคียงกับผม ในบางเรื่อง(วัยรุ่น) แต่ไม่อาจเอยอ้างได้
นาที่ที่ยิ่งใหญ่ ตอนสอบทำงานได้ พ่อกับแม่ดีใจมาก
พ่อถามผมว่า อยากได้อะไร ผมตอบว่า อยากให้พ่อเลิกสูบบุหรี่
พ่อผมเลิกสูบบุหรี่ ตั้งแต่นั้นมา
ความจริง อยากจะขอมากกว่านั้น

ผาลาด เขียน:อ่านแล้ว คุณ F1 มีประวัติชีวิตที่สมบุกสมบันพอสมควร
ใกล้เคียงกับผม ในบางเรื่อง(วัยรุ่น) แต่ไม่อาจเอยอ้างได้
นาที่ที่ยิ่งใหญ่ ตอนสอบทำงานได้ พ่อกับแม่ดีใจมาก
พ่อถามผมว่า อยากได้อะไร ผมตอบว่า อยากให้พ่อเลิกสูบบุหรี่
พ่อผมเลิกสูบบุหรี่ ตั้งแต่นั้นมา
ความจริง อยากจะขอมากกว่านั้น

ได้คิดถึงนาทีนั้น ก็มีความสุขดีนะครับ

เยี่ยมมากครับ คุณ F1

ขอบคุณมากครับพี่

ดีใจด้วยที่ชีวิตคุณมาทางนี้ได้
ไม่งั้นคงหมดอนาคตแน่ๆ

ชีวิตผมเรียบๆไร้รสชาดเหมือนน้ำเปล่า
จึงติดตามเรื่องราวของคุณเสมอมา
เพียงไม่ค่อยได้เอ่ยปากเท่านั้นเอง

อ่านประวัติชีวิตคุณF1.แค่บางเสี้ยว โลดโผนน่าดูนะครับ
...กว่าชีวิตจะประสบผลสำเร้จต้องฟันฝ่ามาเยอะนะครับ

ผมเอง พ่อผมฝันไกลตั้งใจให้เป้น"นักบิน เช่นกันครับ
แต่ผมสานฝันให้พ่อไม่ได้...เศร้าครับ
บ้านผมอยู่ชนบทอิสานบ้านนอกคอกนาทำนาเลี้ยงควายครับ
จบ ป.4 พ่ออยากหา รร.ดีๆให้ลุกเรียน..ตั้งใจเป้น"นักบิน"ซักคนในหมู่บ้าน
พ่อกับอา พาผมเดินไปที่แห่งหนึ่งแสนไกลในชีวิต
จำได้ผมนั่งรถแต่เช้าจรดค่ำ รร.ที่พ่อกับอาพาไปอยู่แถบจังหวัดหนึ่งติดชายทะเล
"จิตตภาวันวิทยาลัย" ชลบุรี
ผมสอบไม่ผ่านครับ 9ขวบเด้กเกินไปครับที่"ริเป้นนักบิน"
ไม่มีญาติ ไม่มีพระเณรผุ้ใหญ่ดูแล
ชีวิตหักเห พ่อกับอาจารย์พากลับบ้าน(ดีใจได้กลับมาหาแม่)
...ชีวิตหักเหจากฝันจะเป้นนักบิน กลายมาเป้นนักปั่น
ปั่นและปั่นไปโรงเรียนไปกลับวันละ 22 โล ตั้งแต่ ป.5 จนจบ มศ.3
ชีวิตเสเพล เหล้าบุหรี่กัญชา เคยศึกษาแบบ"ไต้ดิน"สมัยเรียนอาชีวบ้างครับ
..เช่นกันครับดีใจตอนสอบทำงานได้
ไม่ต้องรับจ้างขุดดินดายหญ้าแบกมันวันละ 30 บาทอีกแล้ว.....เย้

ซอกโซ่ แบงค์ เขียน:ขอบคุณมากครับพี่

ยินดีอย่างยิ่งครับ

และขอขอบคุณทุกท่านที่ได้แลกเปลี่ยน รวมถึงขอ "เย้" ไปกับคุณ nouy ด้วยคน

ขอแสดงความยินดีย้อนหลังด้วยนะครับพี่ F1
ผมก็เป็นคนนึงที่ตอนเด็ก ๆ ไม่ตั้งใจเรียน เรียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายปี
และมีแต่เพื่อนที่มีอายุน้อยกว่าเราเกือบทุกคน(แก่สุดในชั้นเรียน)..555
แต่สุดท้ายผมก็ฟันฝ่ามาได้จนถึงปัจจุบัน
และผมก็ได้เห็นรอยยิ้มของพ่อและแม่ที่เห็นเรามีความสุขกับการทำงานที่เรารักและพยายามเรียนมันจนจบ

aood tha-it เขียน:ขอแสดงความยินดีย้อนหลังด้วยนะครับพี่ F1
ผมก็เป็นคนนึงที่ตอนเด็ก ๆ ไม่ตั้งใจเรียน เรียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายปี
และมีแต่เพื่อนที่มีอายุน้อยกว่าเราเกือบทุกคน(แก่สุดในชั้นเรียน)..555
แต่สุดท้ายผมก็ฟันฝ่ามาได้จนถึงปัจจุบัน
และผมก็ได้เห็นรอยยิ้มของพ่อและแม่ที่เห็นเรามีความสุขกับการทำงานที่เรารักและพยายามเรียนมันจนจบ

ยินดีย้อนหลังด้วยเช่นกันครับ

ขาใหญ่ เขียน:ขอแสดงความยินดีด้วยครับ

ขอบคุณครับ