ThaiMTB.com

ที่ผมรู้สึกต่อไปนี้อาจจะผิดหมดครับ ถ้า คอนเซปของทริป audax คือ
-ไม่มีป้ายหรือสัญลักษณ์ใดๆบอกทางเลย และแผนที่ที่ให้ค่อนข้างสับสน
จุดเช็คพอยด์หลายจุด ถามคนในพี้นที่ยังไม่รู้จักเลย หรือการให้ปั่นหลงไปมา เป็นความสนุกของผู้จัด
- ไม่มีเจ้าหน้าที่พยาบาล หรือดูแลใดๆทั้งสิ้น คน 800 กว่าคน วัดดวงกันเอาเอง
ตอนกลางทางมีพี่คนนึง หลงทางกลางแดดโคตรร้อน จนเป็นลมล้ม แกนั่งมึนพูดไม่รู้เรื่องเลย
บอกให้แกไปนั่งพักที่ร้านชำแถวนั้น
- อาหาร น้ำ มีจำกัด ใครมาล่าช้าหากินเอาเอง

ถ้านี่เป็นความสนุกของทริป audax ผมคงไม่สนุกด้วย
ขอจบรายงานทริปสุดห่วย แต่เพียงเท่านี้ คงไม่ไปอีกแล้ว
ปั่นทริปใจเกินร้อยที่บ้านเราจัด มันกว่า ไม่ต้องไปเอาแบบฝรั่งมันมาจัด
เสียดายเงินค่าสมัครนะ 200 ไม่ได้แพงอะไร แต่รู้สึกเสียดายมากๆกับสิ่งที่ได้เจอ

กำลังคิดว่าจะไปทริปเขาใหญ่300กิโล เริ่มลังเลซะแล้ว

นานาจิตตังนะครับ คงต้องศึกษาก่อนลงทริป audax ครับ ผมโชคดีที่ลงรอบแรก อากาศยังไม่ร้อนเท่าฤดูนี้
ยังไงอยากให้ศึกษา http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 7&t=836099 ก่อนที่จะลงทริปนี้นะครับ รู้สึกจะมีการใช้ Cue sheet อะไรเนี้ยแหล่ะ หรือใครมี Garmin จะมีรูทให้โหลดลงไป เรื่องหลงทางกับไม่มีคนช่วยเหลือมันเป็นสีสันของ Audax ครับ ส่วนตัวคงมีทั้งคนชอบและไม่ชอบ คงบังคับกันไม่ได้ แต่สุดท้ายขนาดลุงบ๊อบอายุ 70-80 ยังลงปั่นไหว ผมเลยฮึดครับ

เรื่องป้ายบอกทางหาไม่เจอเหมือนกันครับ อย่างน้อยตามจุดใหญ่ๆน่าจะมีสัญลักษณ์ไว้บ้าง เจ้าหน้าที่มีเยอะอยู่ครับแต่เห็นรวมกันอยู่ในจุดเช็ดพ้อย เหมือนคอนเซ็ปของงานต้องใช้ความสามารถเฉพาะตัวในการเอาตัวรอดให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการจอดแวะถามทาง หรือรอกลุ่มนำทาง ก็สนุกไปอีกรูปแบบหนึ่งครับคล้ายๆการออกทริปผจญภัย แนะนำว่าต้องพยายามศึกษาเส้นทางให้แม่นและอย่าปั่นคนเดียวครับ

มันเป็นการขี่แบบพึ่งตนเองไม่ใช้หรือ
แต่เขาก็อนุญาติให้ผู้แข่งขันช่วยกันได้
เพราะฉะนั้นควรมีเพื่อนลงด้วย หากไม่แข็งแรงพอเพื่อให้ช่วยกันได้
ควรศึกษาเส้นทางให้เรียบร้อยก่อนด้วยครับ

K_Arch เขียน:เรื่องป้ายบอกทางหาไม่เจอเหมือนกันครับ อย่างน้อยตามจุดใหญ่ๆน่าจะมีสัญลักษณ์ไว้บ้าง เจ้าหน้าที่มีเยอะอยู่ครับแต่เห็นรวมกันอยู่ในจุดเช็ดพ้อย เหมือนคอนเซ็ปของงานต้องใช้ความสามารถเฉพาะตัวในการเอาตัวรอดให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นการจอดแวะถามทาง หรือรอกลุ่มนำทาง ก็สนุกไปอีกรูปแบบหนึ่งครับคล้ายๆการออกทริปผจญภัย แนะนำว่าต้องพยายามศึกษาเส้นทางให้แม่นและอย่าปั่นคนเดียวครับ

ผมไปร่วมปั่น 200 km เมื่อครั้งที่แล้ว ไม่เจอปัญหาอย่างที่พูดถึงนะครับ จัดการได้ดี รายการเส้นทางบอกได้ละเอียด ปั่นไปดูเอกสารที่แจกให้ไป ไม่มีหลง
แต่ครั้งนี้ไม่ได้ไปร่วมเพราะประเมินแล้วว่า ร้อนโพดๆ ก็เลยรอฟังข่าวดีกว่า

ผมว่าไม่ห่วยหรอกครับ เพราะนี้เป็นรูปแบบที่เขาเตรียมมา เพียงแค่เราพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ และกติกามันก็เป็นยังงั้น ตั้งช่วยเหลือตัวเอง ผมหลงทุกจุดเช็คพ้อยท์ พาคนอื่นหลงด้วย แดดก้อร้อน หิวก้อหิว แต่ต้องอดทน เพราะเราเลือกเอง เลือกที่จะมาปั่นงานแบบนี้เอง ผมปั่นตั้งแต่7โมงเช้า ถึงสี่โมงเย็น มีคนเคยถามผมว่า

ปั่นจักรยานมันสนุกตรงไหน ผมบอกกับเขาไปว่า ไม่สนุกเลย ตลอดเส้นทางการปั่น ทั้งเหนื่อย ทั้งเมื่อย ทั้งร้อนต่างๆ ลำบากตลอดเส้นทาง มีความสุขเพียงไม่กี่วินาที ตรงไหนคุณรู้รึเปล่า ตรงที่คุณเข้าเส้นชัย ความสุขเพียงไม่กี่วินาที แต่หาจากที่ไหนไม่ได้

ok ครับ จะได้รู้ไว้
ขอบคุณทุกความเห็นครับ
ใช่ นานาจิตตัง ส่วนตัวผม คิดว่าไม่สนุก
ก็คงไม่เข้าร่วมอีก ในครั้งต่อๆไป ก็แค่นั้นแหล่ะครับ
ใครสนุกกับเรื่องแบบนี้ก็ เชิญครับ

คาดว่าครั้งนี้เป็นเพราะมีผู้ร่วมปั่นเยอะด้วยครับ ส่วนตัวผมตั้งใจไปปั่นเพื่อเก็บระยะทางไม่ได้คาดหวังอะไรมากอยู่แล้ว ไปคนเดียวปั่นคนเดียว ถ้าถึงจุดทางแยกไม่แน่ใจก็กางแผนที่หรือรอคนข้างหลัง เตรียมอุปกรณ์ไปครบถ้วนมียางแตกหนึ่งครั้งก็นั่งปะเอง ออกจากไอที7.00น. กลับมาถึงไอที 17.00 น. แล้วก็ปั่นกลับบ้านต่อ 300 ถ้ามีโอกาศก็จะไปครับ เป็นทริปที่ต้องพึ่งพาตนเองเป็นหลัก

ผมออกปั่นมาตอน 7 โมงครึ่ง ปั่นไปได้สัก60โล ทั้งร้อน ทั้งหมดแรง เข้าจุดเชคพ้อยแต่ละจุดก็มาช้าของกินก้อหมด น้ำแข็งก้อไม่มี คิดจะถอดใจตั้งแต่จุดที่ 2 แล้วครับ เพื่อนที่มาด้วยกัน 2 คน ก็บาดเจ็บ ถอนตัว เหลือตัวคนเดียว ปั่นคนเดียวบ้าง ตามดูดเค้าบ้าง

ถอดใจจนอยากจะโบกรถกลับเลยแหละครับ สุดท้ายจนแล้วจนรอด ก็ ไม่อยากยอมแพ้อ่ะ ตั้งใจมาตั้งนานเพิ่งจะมาเป็นครั้งแรกกลั้นใจ ฝืนมาเรื่อยๆ สุดท้ายเข้าตอน 2ทุ่มกว่า (ขอบคุณหลายกลุ่มที่ผมแอบดูดมานะครับ ผมปั่น Louis สีแดง ^^)

บอกตรงๆ วินาที ที่ถึง นั้น ดีใจมากครับ ที่มาทัน ที่ชนะตัวเองจนได้ (แต่หลังจากนั้นแทบจะไม่มีแรงขับรถกลับสมุทรสาครเลย ToT)

ผมร่วมรายการนี้ เป็นครั้งแรก
จากศูนย์ศิลปาชีพไปผักไห่ เป็นช่วงแดดร้อนเปรี้ยง ปั่นกลางทุ่งนา ไม่มีร่มเงาไม้ หอบแดดมาก พอถึงจุดลงเวลาที่ 2 น้องที่ไปด้วยกัน บอกไม่ไหวแล้ว ขอกลับก่อน แต่หลังจากได้งีบสักหน่อย กลับฮึดสู้ไปต่อ เพราะไหนๆ ก็มาถึงครึ่งทางแล้ว ส่วนผมตั้งใจว่าต้องไปให้ถึงเส้นชัยอยู่แล้ว ช่วงที่ปั่นเข้าหลักสี่ ทุ่มครึ่งนั้น เป็นวินาทีที่วิเศษมาก !! เป็นบทพิสูจน์ว่า เราทำได้ !! ส่วนเรื่องเส้นทาง ผมว่าผู้จัดทำการบ้านมาดีพอควรแล้ว ออกแบบเส้นทางได้ระยะทาง 200 กม.พอดี ++
งานนี้ต้องมาลองพิสูจน์กันเอง

ก้อง เขียน:ผมว่าไม่ห่วยหรอกครับ เพราะนี้เป็นรูปแบบที่เขาเตรียมมา เพียงแค่เราพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับมัน พร้อมทั้งร่างกายและจิตใจ และกติกามันก็เป็นยังงั้น ตั้งช่วยเหลือตัวเอง ผมหลงทุกจุดเช็คพ้อยท์ พาคนอื่นหลงด้วย แดดก้อร้อน หิวก้อหิว แต่ต้องอดทน เพราะเราเลือกเอง เลือกที่จะมาปั่นงานแบบนี้เอง ผมปั่นตั้งแต่7โมงเช้า ถึงสี่โมงเย็น มีคนเคยถามผมว่า

ปั่นจักรยานมันสนุกตรงไหน ผมบอกกับเขาไปว่า ไม่สนุกเลย ตลอดเส้นทางการปั่น ทั้งเหนื่อย ทั้งเมื่อย ทั้งร้อนต่างๆ ลำบากตลอดเส้นทาง มีความสุขเพียงไม่กี่วินาที ตรงไหนคุณรู้รึเปล่า ตรงที่คุณเข้าเส้นชัย ความสุขเพียงไม่กี่วินาที แต่หาจากที่ไหนไม่ได้

กด like เลยพี่

นักปั่นสายคุณหนูอาจจะไม่ชอบแนวนี้นะครับ

คอนเซปต์มันชัดเจนมากๆอยู่แล้ว "แรลลี่" "พึ่งพาตนเอง" "no service"

ก็แค่บอกให้ฟัง ความเห็นนึงน่ะครับ
ผมคงเข้าใจผิดไปเอง แต่ กู ไม่ใช่คุณหนูครับ
เป็นคนปั่นจักรยานคนนึงเท่านั้น
ถ้าชอบใช้คำแบบนี้ มาพูดต่อหน้าสิครับ
กู จะยืนยันให้รู้ว่า ไม่ใช่สายคุณหนูครับ