ThaiMTB.com

นึกถึงตอนเป็นนักศึกษา(นานมาแล้ว เห็นเป็นภาพขาวดำในหัวเลยครับ) เคยเดินทางโดยการโบกรถ เราไม่ยอมเสียเงินเลยกับที่พักและค่ารถ (ปลากระป๋อง ข้าวสาร แฟป สบู่ เราไปขอวัดขนเอาไปด้วย) แยกย้ายกันไปเป็นกลุ่มๆแล้วมาเจอกันที่นัดหมายเพื่อเล่าเรื่องราวที่เจอ ตอนนี้อยากปั่นจักรยาน อยากได้บรรยากาศสำเหมาแบบนั้นบ้าง ขอคำแนะนำท่านที่มีประสบการณ์แชร์ความรู้เป็นแนวทางด้วยครับ




เป็นคำถามที่ถามตัวเองว่าจะถามทำไม หรือแค่หาเรื่องคุย หรือ เป็นอาการตื่นเต้นก่อนเดินทาง

ตอนเป็นนักศึกษามันก็สมควรอยู่ครับคนส่วนใหญ่ก็คงเห็นอย่างเดียวกันถ้าจะช่วยสงเคราะห์เด็กนักเรียนนักศึกษา

แต่ตอนเป็นผู้ใหญ่มีงานมีตังค์แต่จะไม่ยอมจ่าย ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่ก็คงไม่เห็นด้วย แม้แต่ตนเอง ลองถามตนเองดู
ยกเว้นว่าไปทำงานทดแทน เช่นขอข้าวขอน้ำขอนอนที่วัดแล้วก็ขอทำงานอะไรทดแทน แบบนี้น่าสนใจครับ

ส่วนการจ่ายแบบประหยัดนี่เป็นเรื่องที่ดีมากครับ ซึ่งไม่ยากนัก เริ่มจากใช้จักรยานถูกๆ ข้าวของเครื่องใช้น้อยๆถูกๆ กินง่ายๆก็ไม่แพงอยู่แล้ว อีกอันที่ประหยัดได้เยอะที่สุดก็คืออย่าไปนานอย่าไปไกลด้วย

นอนก็หาที่นอนฟรีเพียงแต่ควรเลี่ยงการที่อาจจะทำให้เจ้าของที่เขากังวนใจเช่นนอนโรงเรียน อบต วัด เป็นต้น แต่ถ้านอนข้างป้อมหรือสถานีตำรวจ ในอุทยานสถานที่ให้กางเต้นท์ อย่างนี้ไม่น่าจะมีใครกังวนใจครับ แต่ผมว่ามันต้องเหมาะกันด้วยนะครับ เช่นปั่นจักรยานแพงๆ ข้าวของเครื่องใช้แพงๆ แต่ไปขอใช้น้ำใช้ไฟใช้สถานที่เขาฟรีอย่างนี้ก็ไม่เข้ากัน

สส เขียน:ตอนเป็นนักศึกษามันก็สมควรอยู่ครับคนส่วนใหญ่ก็คงเห็นอย่างเดียวกันถ้าจะช่วยสงเคราะห์เด็กนักเรียนนักศึกษา

แต่ตอนเป็นผู้ใหญ่มีงานมีตังค์แต่จะไม่ยอมจ่าย ผมคิดว่าคนส่วนใหญ่ก็คงไม่เห็นด้วย แม้แต่ตนเอง ลองถามตนเองดู
ยกเว้นว่าไปทำงานทดแทน เช่นขอข้าวขอน้ำขอนอนที่วัดแล้วก็ขอทำงานอะไรทดแทน แบบนี้น่าสนใจครับ

ส่วนการจ่ายแบบประหยัดนี่เป็นเรื่องที่ดีมากครับ ซึ่งไม่ยากนัก เริ่มจากใช้จักรยานถูกๆ ข้าวของเครื่องใช้น้อยๆถูกๆ กินง่ายๆก็ไม่แพงอยู่แล้ว อีกอันที่ประหยัดได้เยอะที่สุดก็คืออย่าไปนานอย่าไปไกลด้วย

นอนก็หาที่นอนฟรีเพียงแต่ควรเลี่ยงการที่อาจจะทำให้เจ้าของที่เขากังวนใจเช่นนอนโรงเรียน อบต วัด เป็นต้น แต่ถ้านอนข้างป้อมหรือสถานีตำรวจ ในอุทยานสถานที่ให้กางเต้นท์ อย่างนี้ไม่น่าจะมีใครกังวนใจครับ แต่ผมว่ามันต้องเหมาะกันด้วยนะครับ เช่นปั่นจักรยานแพงๆ ข้าวของเครื่องใช้แพงๆ แต่ไปขอใช้น้ำใช้ไฟใช้สถานที่เขาฟรีอย่างนี้ก็ไม่เข้ากัน

ขอกด "ถูกใจ"+100 ครับ

นอนวัด ยังต้องทำบุญต่าน้ำค่าไฟต่อคืน หลายที่กำหนดราคาขั้นต่ำด้วย บางที่แม้ไม่ติด แต่ก็ควรทำบุญ
เกินหกสิบปี เข้าฟรี พักฟรี ทุกอุทยานฯ

ลุงสุวัฒน์ เขียน:นอนวัด ยังต้องทำบุญต่าน้ำค่าไฟต่อคืน หลายที่กำหนดราคาขั้นต่ำด้วย บางที่แม้ไม่ติด แต่ก็ควรทำบุญ
เกินหกสิบปี เข้าฟรี พักฟรี ทุกอุทยานฯ

สบายดีน๊ะครับลุงวัฒน์...

ขอบคุณ สำหรับคำชี้แนะครับ โดยเฉพาะข้อควรระวังเรื่องมารยาท และความเกรงใจ ซึ่งอาจสร้างภาพที่ไม่ดีกับนักปั่นจักรยานทางไกลถ้าไม่ระวัง อันนี้เห็นด้วยครับ จริงๆผมตั้งใจจะเตรียมของไปสำหรับใช้ในการเดินทางให้มากที่สุด ซื้อเพิ่มเท่าที่จำเป็นระหว่างทาง พึ่งพาตัวเองให้มาก แต่คงต้องเพิ่มอีกอย่างคือพึ่งคนอื่นให้น้อยที่สุดด้วย

อย่างน้อยการปั่นจักรยาน ก็รบกวนโลกเล็กๆใบนี้ น้อยกว่าพาหนะอื่นๆแล้วครับ ^_^

orachooonxp เขียน:ขอบคุณ สำหรับคำชี้แนะครับ โดยเฉพาะข้อควรระวังเรื่องมารยาท และความเกรงใจ ซึ่งอาจสร้างภาพที่ไม่ดีกับนักปั่นจักรยานทางไกลถ้าไม่ระวัง อันนี้เห็นด้วยครับ จริงๆผมตั้งใจจะเตรียมของไปสำหรับใช้ในการเดินทางให้มากที่สุด ซื้อเพิ่มเท่าที่จำเป็นระหว่างทาง พึ่งพาตัวเองให้มาก แต่คงต้องเพิ่มอีกอย่างคือพึ่งคนอื่นให้น้อยที่สุดด้วย

พึ่งได้ครับ แต่อย่าฉวยโอกาศพิงทับ

กับดักมรณะ ของผู้เด็กจบใหม่ คือการรีบเป็นหนี้ ซื้อรถยนต์ ซื้อบ้าน ซื้อเมีย จากนั้นทำงานหัวปรักหัวปรำถูกโขกถูกสับยอมทั้งนั้น เพื่อเอาเงินมาใช้หนี้ ส่วนมากไม่มีเวลามาปั่นจักรยานหรอกครับ ส่วนมากอายุสี่สิบห้าสิบกว่าๆนั้นแหละครับค่อยๆหลุดมาบ้าง พอหลุดได้ก็เหลือตังเยอะแต่เหลือแรงน้อยไปไหนไกลไม่ได้ บางคนมีโรคประจำตัว การไปทัวร์ผมชอบนอนรีสอร์ทดีกว่าสบายใจ นอนวัดก็กลัวผี นอนที่สาธารณะก็กลัวคนลวนลาม

ความเห็นส่วนตัวและผมก็ทำอยู่ครับคือ ลองยึดหลักการยังชีพแบบนักเดินป่า และใช้เงินแต่พอควรในส่วนของตัวเราเอง อย่าไปเบียดเบียนผู้อื่นโดยไม่จำเป็น เด๋วมันจะกลายเป็น " ความสุขของเรา ความทุกข์ของเขา " ครับ

- มีนักปั่นท่านนึงปัจจุบันนี้ก็ยังคงเดินทางเช่นนี้แบบซำเหมาและทำมาหลายปีแล้วครับ แต่มุมมองผมนั้นผมกลับมองว่า " ตนเองต่างหากที่หยิบยื่นความทุกข์ให้ผู้อื่น แล้วบังคับให้ผู้อื่นหยิบยื่นความสุขให้ตน " ซึ่งผมว่า ไม่เหมะสมเท่าที่ควรครับ

........ จะทำอะไรจงนึกเสมอว่า คนส่วนใหญ่นอกวงการกว่า 80% ไม่ได้มองยึดที่ตัวบุคคลหรือประเภทของรถจักรยาน แต่เขาทั้งหลายมักมองชาวจักรยานว่า " พวกจักรยาน " ครับ ......ถ้าคุณทำดี ชาวจักรยานก็ได้ดีไปด้วย แต่ถ้าคุณทำพลาด คนเหล่านั้นก็เหมารวมครับ

โยชูวา เขียน:กับดักมรณะ ของผู้เด็กจบใหม่ คือการรีบเป็นหนี้ ซื้อรถยนต์ ซื้อบ้าน ซื้อเมีย จากนั้นทำงานหัวปรักหัวปรำถูกโขกถูกสับยอมทั้งนั้น เพื่อเอาเงินมาใช้หนี้ ส่วนมากไม่มีเวลามาปั่นจักรยานหรอกครับ ส่วนมากอายุสี่สิบห้าสิบกว่าๆนั้นแหละครับค่อยๆหลุดมาบ้าง พอหลุดได้ก็เหลือตังเยอะแต่เหลือแรงน้อยไปไหนไกลไม่ได้ บางคนมีโรคประจำตัว การไปทัวร์ผมชอบนอนรีสอร์ทดีกว่าสบายใจ นอนวัดก็กลัวผี นอนที่สาธารณะก็กลัวคนลวนลาม

เข้ากับชีวิตจริงของผมเลย เมื่อก่อนไปทุกที่ทั่วประเทศที่อยากจะไป แต่พอมาติดกับดักมรณะขยับไม่ได้เลย ก็ได้แต่รอคอยว่าเมื่อไหร่จะหลุดซักที ส่วนการเดินทางที่ไม่ต้องใช้เงินคงไม่มีนะครับเพราะอย่างน้อยก่อนออกเดินทางคงต้องเตรียมข้าวของ คงหมดหลายตังอยู่ ถ้าเดินทางแบบประหยัดก็น่าจะพอทำได้ครับ ขอให้มีความสุขกับการเดินทางนะครับว่าแต่จะไปที่ไหนบ้างละครับ

จากคำชี้แนะหลายท่าน ทำให้เข้าใจความรู้สึกที่ไม่ดีกับนักปั่นสำเหมา ท่านบรรยายได้ภาพจนผมรู้สึกขยาด กลัวตกเป็นคนแบบนั้น
ผมได้่อ่านกระทู้การเดินทางที่สมาชิกได้เอามานำเสนอ(อ่านสนุกมากจริงๆ) มีหลากหลาย บางคนมีอุปกรณ์หรู รถสวย ดูแล้วก็อยากได้บ้าง บางคนใช้อุปกรณ์ประกอบเองตามใจ ก็ดูเจ๋งดี บางคนมีรถไปส่ง บางตนเอาขึ้นเครื่องบิน ที่มาของการออกเดินทางก็ต่างกัน อย่างที่ท่านได้เล่าเรื่อง "กับดักมรณะ" หลายคนโดนกับชีวิตตนเอง ผมก็เฉียดๆใกล้เคียง เพียงแต่ช่วงหลังมาทำบริษัทเล็กๆกับเพื่อน บริษัทกระท่อนกระแท่น แต่พอจะมีเวลาว่างเป็นช่วงๆ ผมเห็นด้วยกับการนอนสะบาย กินอร่อย เที่ยวสนุก ชีวิตปลอดภัย หลังจากที่เราทำงานมาหนักแล้ว ซึ่งผมคงเข้าประเภทนี้ในไม่ช้า แต่ตอนนี้มาใหม่ขอดื้อหน่อย (ต้องเข็ดก่อน)
ตั้งใจจะไป อุทยาน อ่างฤาในครับ(เดินทางจาก ชลบุรี ประมาณ 150 km.) ถ้าไปถึงแล้วประเมินสังขารว่าจะไปต่อไหมหรือจะนอนเล่นแถวนั้น มีเวลาว่าง 1 สัปดาห์ครับ
ขอบคุณทุกท่านที่ชี้แนะครับ

ออกเดินทางเลยค่ะ แล้วประสบการณ์จะสอนเราเอง ว่าสถานการณ์นั้นๆ เราควรจะทำเช่นไร

ผมเป็นคนหนึ่ง
ที่ใช้รถถูก ๆ พื้น ๆ ธรรมดา ๆ
เครื่องใช้ไม้สอยต่าง ๆ ก็เช่นกัน
ไม่ได้ใช้ของอะไรที่มันมีราคาแพง ๆ
เนื่องจากว่ายังไม่มีเวลาที่จะใช้มันอย่างคุ้มค่าคุ้มราคา
ผมชอบที่จะไปกางเต๊นท์นอนตามอุทยานฯ เลือกมุมที่สงบ
ห่างไกลจากผู้คน และหุงหาอาหารกินเอง มีความสุขแบบสันโดษ
ว่าแล้วก็กระหายที่จะออกท่องไปตามใจฝันแต่ยังติดงานใหญ่ขวางหน้าอยู่อีกประมาณ ๔ เดือน ครับ