มีใครเคยเจอประสบการณ์ ไร้น้ำใจ..แบบผมรึเปล่าครับ (น้องใหม่หัดโพส)
โพสต์: 26 เม.ย. 2014, 23:28
ผมเป็นสมาชิกใหม่นะครับ เผอิญมีเรื่องอยากโพสแชร์ประสบการณ์ ที่เกี่ยวกับน้ำจิตน้ำใจของผู้คนในสังคมเมืองสักหนึ่งเรื่อง
เรื่องมันคือ ผมเป็นคนนึงที่ พยายามจะเปลี่ยนแปลงวิถีชิวิตจากขับรถส่วนตัว มาใช้จักรยาน ซึ่งก็เปลี่ยนมาได้สักระยะนึงแล้ว วันนึงระหว่างขี่จักรยาน ไอ้หลักอานเบาะเจ้ากรรมดันเกิดหลวม ขึ้นมากระทันหัน อาจเพราะโดนกระแทก(แรงไปหน่อย) ระหว่างทางผมก็ได้เจอร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซด์ริมถนน (บริเวณแยกเดโช ) ด้วยความที่ไม่ได้ติดตัวไขหกเหลี่ยมมา จึงแวะเข้าไปที่ร้านนี้ ด้วยความเกรงใจ และใช้วาจาแบบนอบน้อมมากๆ ซึ่งผมก็เกรงใจไม่อยากรบกวน แต่ถ้าปล่อยไว้กว่าจะถึงบ้าน คงจะนั่งขี่ลำบากเพราะมันคลอนมาก...
ผม : พี่ครับ... ขอโทษนะครับ ไม่ทราบที่ร้านพี่พอจะมี ตัวหกเหลี่ยมมั้ยครับ... ผมขอรบกวนยืมนิดนึงได้มั้ยครับ?
ช่างซ่อม(น่าจะเป็นเจ้าของร้าน) : มองมาที่ผมแต่ยังไม่ตอบอะไร เนื่องจากแกกำลังบริการลูกค้าซ่อมรถอยุ่
ช่างซ่อม : " ร้านนี้ไม่มีบริการให้ยืม (ครับ) !!! " น้ำเสียงตะคอกพร้อมสีหน้าไม่พอใจ... แต่ก็ยังมี (ครับ)
ผม: ได้แต่ยิ้ม (ค้าง) ในใจอยากจะสวนกลับว่า จะคิดค่ายืมเท่าไหร่ก้ว่ามา ( แต่ไม่ได้พูดเพราะผมว่าแม่แต่ บาทเดียวผมก็ไม่อยากจ่ายให้) ให้ยืนปั่นไปจนถึงบ้านก็ยอม(วะ) ยอมรับว่าโมโหแบบปี๊ดมาก แล้วผมก้ไปแบบเงียบๆ แบบนับ 1 ถึง 100...
*** เรื่องนี้ ผมไม่โทษช่างซ่อมคนนั้นหรอก โทษตัวเองที่ไม่เช็คสภาพรถจักรยานก่อนออกจากบ้าน แต่มันทำให้รู้ว่า น้ำใจมันคงเริ่มจะหายากแล้วสำหรับคนเมืองหลวง... หรือเปล่า
เรื่องมันคือ ผมเป็นคนนึงที่ พยายามจะเปลี่ยนแปลงวิถีชิวิตจากขับรถส่วนตัว มาใช้จักรยาน ซึ่งก็เปลี่ยนมาได้สักระยะนึงแล้ว วันนึงระหว่างขี่จักรยาน ไอ้หลักอานเบาะเจ้ากรรมดันเกิดหลวม ขึ้นมากระทันหัน อาจเพราะโดนกระแทก(แรงไปหน่อย) ระหว่างทางผมก็ได้เจอร้านซ่อมรถมอเตอร์ไซด์ริมถนน (บริเวณแยกเดโช ) ด้วยความที่ไม่ได้ติดตัวไขหกเหลี่ยมมา จึงแวะเข้าไปที่ร้านนี้ ด้วยความเกรงใจ และใช้วาจาแบบนอบน้อมมากๆ ซึ่งผมก็เกรงใจไม่อยากรบกวน แต่ถ้าปล่อยไว้กว่าจะถึงบ้าน คงจะนั่งขี่ลำบากเพราะมันคลอนมาก...
ผม : พี่ครับ... ขอโทษนะครับ ไม่ทราบที่ร้านพี่พอจะมี ตัวหกเหลี่ยมมั้ยครับ... ผมขอรบกวนยืมนิดนึงได้มั้ยครับ?
ช่างซ่อม(น่าจะเป็นเจ้าของร้าน) : มองมาที่ผมแต่ยังไม่ตอบอะไร เนื่องจากแกกำลังบริการลูกค้าซ่อมรถอยุ่
ช่างซ่อม : " ร้านนี้ไม่มีบริการให้ยืม (ครับ) !!! " น้ำเสียงตะคอกพร้อมสีหน้าไม่พอใจ... แต่ก็ยังมี (ครับ)
ผม: ได้แต่ยิ้ม (ค้าง) ในใจอยากจะสวนกลับว่า จะคิดค่ายืมเท่าไหร่ก้ว่ามา ( แต่ไม่ได้พูดเพราะผมว่าแม่แต่ บาทเดียวผมก็ไม่อยากจ่ายให้) ให้ยืนปั่นไปจนถึงบ้านก็ยอม(วะ) ยอมรับว่าโมโหแบบปี๊ดมาก แล้วผมก้ไปแบบเงียบๆ แบบนับ 1 ถึง 100...
*** เรื่องนี้ ผมไม่โทษช่างซ่อมคนนั้นหรอก โทษตัวเองที่ไม่เช็คสภาพรถจักรยานก่อนออกจากบ้าน แต่มันทำให้รู้ว่า น้ำใจมันคงเริ่มจะหายากแล้วสำหรับคนเมืองหลวง... หรือเปล่า
แบบนี้ครับ