ThaiMTB.com

ก่อนลงกระทู้ ผมก็ไปเห็นว่ามีชาวแก็งค์ปั่นไปเดียนเบียนกันเยอะแล้วเหมือนกันอ่ะครับ 555 แต่ยังไงก็ตาม ขออวดมั่ง
ผมวางแผนทริปนี้แบบมั่วๆนิดหน่อยครับ เคยได้ยินแต่ชื่อเดียนเบียนฟูจากสารคดีสงครามอินโดจีน-เวียดนามบ่อยๆ แต่ไม่เคยไป ลึกๆไปกว่านั้นก็ไม่ได้รู้อะไรมาก ช่วงแรก ผมเลยกำหนดเส้นทางแต่เพียงว่า ไปเดียนเบียนฟู แล้วนั่งเครื่องกลับที่ฮานอย แล้วค่อยวางแผนการปั่นครับ
จากนั้นก็กำหนดเส้นรายวันว่าจะเดินทางยังไง นอนที่ไหน อย่างไร โดยกำหนดไว้ว่า ปั่นไม่เกิน 100 กิโลเมตรต่อวันทางเรียบ ทางภูเขาก็ไม่เกิน 50 กิโลเมตร ประกอบกับระยะเวลาวันหยุดที่มีให้แค่ สิบวัน ทำให้ต้องอาศัยรถไฟ-รถบัส ช่วยด้วย
เสร็จก็โพสอวดเพื่อนๆบนเฟ็ค สอง อาทิตย์ก่อนวันเดินทาง
ปรากฏว่า ได้สมาชิคมาเพิ่มอีกรวมเป็น 4 ชีวิต
ประกอบไปด้วย
ไก่;(ผมเอง) พนักงานบริษัทแถวอโศก
แอ็ด; เพื่อนร่วมรุ่น(รุ่น4) ถาปัด เชียงใหม่; ประกอบธุรกิจเฟอร์นิเจอร์ และ ออกแบบที่เชียงใหม่ แอ็ดเป็นนักปั่นอยู่แล้ว อยู่ในกลุ่ม
ซอยตันหรรษา ที่เชียงใหม่ มันเห็นผมโพสไว้ตอน ห้าทุ่ม เที่ยงของอีกวันมันได้ตั๋วเครื่องบินเลย บ้าของจริง
เน๊ต; น้องรุ่น 7 ถาปัด เชียงใหม่; ทำงานสถาปิกชุมชนที่เชียงใหม่; เน็ตกะลังจะไปพม่า กะจะไปปลีกวิเวกออกจากสังคมวุ่นวายช่วงปีใหม่ ไปอยู่เงียบๆคนเดียว ดันไปเจอกะแอ็ดระหว่างไปหาซื้อสัมภาระที่ซุปเปอร์มาเก็ต เลยเปลี่ยนแผน
กระดิ่ง; น้องรุ่น 13 ถาปัด เชียงใหม่; กระดิ่งทำงานวิจัยพื้นถิ่นอยู่กับอาจารย์ท่านนึงที่เชียงใหม่ มีความรู้เรื่องชาติพันธุ์แตกฉาน
แต่ไม่เคยไปยังเดียนเบียนฟูมาก่อน พอรู้ว่าเราจะไป ก็ตัดสินใจไปด้วยทันที ทั้งที่ตัวเองกะลังจะไปเดินป่ากับที่ออฟฟิสแท้ๆ

ทำให้ในช่วงอาทิตย์สุดท้ายก่อนเดินทาง มีสมาชิกที่จะเดินทางไปรวมกันทั้งหมด
ดังที่กล่าว

เน็ตกะกระดิ่ง ไม่มีรถ และไม่เคยปั่นทางไกล ผมเลยให้ทั้งคู่หารถ แล้ว ซ้อมปั่นขึ้นดอยสุเทพก่อนเลย เพื่อฝึกระบบการหายใจ กะ ฝึกรอบขา
เช็ค พาสปอร์ต ตั๋วเครื่องบิน สัมภาระให้เรียบร้อย
แล้วนัดเจอกันที่พรมแดนห้วยโกร๋น ก่อน 9 โมงเช้า วันที่ 27 ธันวาคม....ช่วงนี้เป็นช่วงที่ตื่นเต้นที่สุดเลยครับ การรอคอยเวลาในการเริ่มต้นเดินทางไกล

หลังจากที่มีบทเรียนมาหลายครั้งในการเดินทางตรงกับช่วงเทศกาลวันหยุดยาว บวกกับไม่มี ลากิจ ลาพักร้อนเหลือแล้ว
หลังจากประชุมงานช่วงเช้าวันที่ 26 ธันวาคมเสร็จ กะมีอาการป่วยเฉยเลย กลับไปเก็บข้าวข้องที่คอนโด เสร็จก็ออกไปลาพี่ที่ Icon Bike
แล้วก็ตรงไปหมอชิตพร้อมม้าคู่ใจ ไปที่รถเชิดชัยทัวร์ กรุงเทพ-ทุ่งช้าง โดนค่าระวางไป 200 บาท รถออก 18.40 น. ถึงทุ่งช้าง ตีห้า
นัดกับคนที่เหลือที่ห้วยโกร๋นเลย ต่างคนต่างไป ก่อน 9 โมงเช้าวันที่ 27 ธันวาคม

ก่อนจะเข้าเมืองน่าน ผมโทรศัพท์คุยกะแอ็ด เรื่องแผนการเดินทางต่อไป แอ็ด กะ น้องๆ มาถึงเมืองน่านตั้งแต่หกโมงเย็นวันที่ 26 ธันวาคม สามคนนั้นปั้นจักรยานชมเมืองน่าน เที่ยววัดภูมินทร์ วัดพระธาตุช้างค้ำ เรียบร้อยละ นอนหนึ่งคืน วางแผนจะต่อรถตู้สาย เด่นชัย-ห้วยโกร๋น ไปพรมแดนลาว ผมเองก็กะจะลงทุ่งช้าง ต่อรถตู้คันเดียวกัน แต่ระหว่างที่แอ็ดกะลังให้รถสองแถวมารับจากโรงแรมในเมืองน่านไปที่ท่ารถ คนขับเค้าบอกว่า รถตู้มักจะเต็มมาตั้งแต่จังหวัดแพร่แล้ว และมีรอบไม่ถี่ มาอีกทีก็สายเลย แถมค่าระวางจักรยานน่าจะสูง ลุงแกเสนอไปส่งให้ จากเมืองน่านเลย คิด 1,600 บาท เฉลี่ยคนละ 400 บาท มองว่าคุ้ม ผมเลยตัดสินใจลงรถที่น่านไปสมทบกับชาวแก็งค์ รอดูรถตู้นิดนึง ปรากฎว่าจริง รถตู้เต็ม พี่น้องชาวลาวที่มาทำงานในไทย กะลังจะกลับบ้านเช่นกัน มีตกค้างหลายคนเลยด้วย ส่วนค่าระวางรถก็ 200 บาทต่อคัน พวกผมเลยใช้บริการลุงแกเลย ลุงแกชื่อ "ลุงอินผ่อง" เบอร์โทรศัพท์ จดไว้ไหนไม่รู้ ใครสนเดี๋ยวผมหาให้อีกทีนะครับ

มาถึงเชียงกลาง ลุงอินผ่องจอดให้แวะแลกเงินแบงค์ย่อยที่ 7-11 แกบอกว่าที่นี้เป็น ร้านสะดวกซื้อร้านสุดท้ายที่จะหาได้ เลยไปนี้ ไม่มีแล้ว คนฝั่งลาวรับเงินไทย แต่เป็นแบงค์ย่อยจะไม่มีปัญหาเรื่องการทอน ผมเห็นตู้ ATM อยู่เหมือนกันแต่ได้ได้กดเงิน เพราะดูในแผนที่แล้ว ช่องผ่านแดนห้วยโกร๋นอยู่ใกล้อำเภอเฉลิมพระเกียรติมาก กะจะไปหากดแถวนั้นเอา ตอนนั้นมีเงินสดติดตัวพันกว่าบาท คนอื่นๆ ถือเงินก้อนใหญ่ติดตัวกันไปหมดแล้ว พอเลยเชียงกลางไป ผ่านทุ่งช้าง ถนนก็วิ่งบนสันเขาเลย โหดกว่าที่วาดไว้ในหัวพอสมควร และก็จริง ไม่มีตู้ ATM ให้กดอีกเลย เลยจำใจต้องเกาะเพื่อนกินตลอดตอนที่อยู่ในลาว กะไปกดเงินอีกทีที่เวียดนามเลยหนเดียว.....เซ็ง

พอมาถึงชายแดนลาว ระหว่างพักกินข้าวเช้ากัน พันธมิตรแห่งแหวน เอ้ย แห่งจักรยานของเรา ได้ทำการตกลงกันที่จะเก็บค่าใช้จ่ายต่างๆไว้เป็นส่วนกลาง ทั้งค่ากิน ค่าที่พัก จิปาถะ ก้อนแรก คนละ 2,000 บาท โดยกระดิ่งจะได้รับการงดเว้นไม่ต้องจ่ายในบางครั้งเพราะพึ่งเรียนจบ ผมรู้สึกถึงออร่าว่าโดนสมาชิกคนอื่นๆมองด้วยสายตาเหยียดๆไงไม่รู้ เพราะไม่มีตังจ่าย แต่ก็ไม่สนใจครับ เกาะเพื่อนแอ็ดเลย 55555 (ถึงเวียดนาม กูจะรวยให้ดู 555..คิดในใจ)
พ้นจาก ตม.ไทยไป ต้องปั่นจักรยานไปประมาณ 1 กิโลเมตร ไปจนถึงแนวไม้กั้นกระดก เข้าไปแจ้งขอผ่านแดนที่ ตม.ลาว เสียค่าธรรมเนียม 30 บาทไงเนี่ยแหละ พบกลุ่มคนไทยวัยกลางคน ชาย-หญิงกลุ่มหนึ่ง กะลังจะเข้าไปพร้อมกัน ทราบว่าจะไปทำงานโครงการปิโตเลียมที่ไทย เข้าไปลงทุนในเมืองหงสาในลาว ถามไปว่า แล้วจะกลับมาบ้านเมื่อไหร่ เค้าบอกกันว่า ประมาณอีก 6 เดือน โห อยู่กันยาว
ผ่านแดนได้แล้วก็ปั่นจักรยาน ขึ้นเนินน้อยๆ พอให้ได้เหงื่อ ไปที่ท่ารถเมืองน้ำเงิน ที่จะไปอุดมไซ เมืองปลายทางของวันนี้ ที่ปั้ม ปตท.บนเนินเขา เลยปากทางเข้าเมืองน้ำเงินไปนิดนึง พบว่ามีคล้ายรถมินิบัสอยู่คันหนึ่ง คนเกือบเต็มแล้ว เราไปซื้อตั๋วราคาประมาณ 300 บาท พร้อมค่าระวางจักรยาน อีกประมาณ 250 บาท ไปอุดมไซ ปรากฎว่า มีชาวบ้านถูกเชิญให้ไปนั่งรถคันอื่นประมาณ สี่คน (พอดีพวกเราเลยยย...) ......รู้สึกผิดอยู่ แต่ดูชาวบ้านสี่คนนั้นยังหัวเราะติดตลกได้ เลยสบายใจขึ้นมาหน่อย
ปล.เรื่องค่ารถ ค่าข้าว ตอนหลัง ผมไม่ค่อยแม่นนัก เพราะ(ใช้อำนาจรุ่นพี่)ให้กระดิ่งเป็นเหรัญญิกของกลุ่ม คอยจด เลยอาศัยจำเอา

ระหว่างทางที่จะไปยังอุดมไซ เรามีข้ามแม่น้ำโขง หนึ่งครั้ง ประมาณ 20 กิโลเมตรจากเมืองน้ำเงิน สภาพก็จะเป็นเรือเฟอรี่ท้องแบนที่บรรทุกรถสิบล้อคันใหญ่ๆได้ แต่ก็ดูหน้าหวาดเสียวอยู่ แต่ไม่นาน ก็คงจะมีสะพานข้ามให้แล้ว เพราะมองเห็นตอม่อสะพานเทคอนกรีตสูงแล้ว ข้ามโขงได้ ก็ผ่านปากแบง ที่ผมเคยจะมาทางเรือแต่พลาดหลายทีที่จะไปหลวงพระบาง เราแยกจากน้ำโขงที่ปากแบงนี้ ขึ้นเขาไปยังเมืองแบง ทางผ่านไปอุดมไซ ที่เห็นยายปั่นด้ายทำเองดูน่าสนใจ ชาวบ้านอาบน้ำริมถนน (ก็น่าสนใจ...) แต่ที่ดูผิดไปก็คงเป็นสวนกล้วยที่ใหญ่โต และดูระบบการจัดการเกษตรกรรมดีมาก เห็นเน็ตบอกว่าจีนมาลงทุนเช่าที่ในลาวปลูกกล้วย เพราะดินกะอากาศดี...เห็นเหมือนมีสตอเบอร์รี่ด้วย

มาถึงอุดมไซเอาตอน 17.30 น. คู่หนุ่มสาวคนไทย แยกไปขึ้นรถต่อเลย ไปนอนที่บ้านปากหมอ? (ผมอาจเขียนผิด)
พวกเราสี่คน ดูรอบรถออกไปเดียนเบียนได้แล้วว่า ออก 8.30 น. ก็ปั่นหาที่พัก เลยจากท่ารถ เลยปากทางเข้าสนามบินไปนิดเดียวที่พักชื่อ Villa Keoseumsack เป็นโรงแรมเรือนไม้ ดูน่าพักดี
จากความตั้งใจเดิมที่แรกว่า ค่ำไหนนอนนั้น เอาเปล เอาเต้นมา ทุกคนเตรียมลำบากเต็มที่
ตอนนี้เงื่อนได้เริ่มจะเปลี่ยนไปบ้างแล้ว ทุกคนต้องการน้ำอุ่นไว้อาบ เพราะอากาศหนาวจับใจ ต้องการ WIFI ไว้ติดต่อเพื่อนๆ ลูกเมียที่บ้าน
จึงมีมติเป็นเอกฉันท์ว่า หนึ่งห้อง นอนสี่คนได้ ราคา ไม่เกินคืนละ 600 บาท มีนำอุ่น กะ WIFI นอกนั้น ไม่สนใจ

เก็บข้าวของเสร็จ กะออกไปหาร้านข้าวกิน ออกไปไม่ถึงร้อยเมตรก็เจอเลย ร้านปิ่งย่าง
เงื่อนส่วนตัวของแต่ละคน ก็ได้นำมารวมกันให้ได้พอดีด้วย

แอ็ดไม่กินเนื้อสัตว์ อาหารที่ทานต้องเผื่อแอ็ดกินด้วย หมู, เนื้อ, เป็ด, ไก่...เลี่ยง (อ่าว....กูโดน!) ปลาได้ อาหารทะเลได้ ไข่ได้
(หิวๆ เทจักรยานทิ้งเข้าร้านอาหารแล้วเจอเต้าหู้นี่.....มีสั่นอ่ะครับ)

ผมกะเน็ต ติดกาแฟ กินเบียร์ แต่ แอ็ดกะกระดิ่ง ไม่กิน (นั่งดูสิฮะ)

เกาะขอบจอแล้วหละจังหวะนี้

รอติดตามครับ

ติดตามด้วยคนครับ

ปูเสื่อรออ่านครับ

เส้นทางน่าสนใจ มีหลายท่านไปมาแล้ว ทริปนี้ล่าสุด ขอตามรอยครับ

ขอบคุณที่สนใจติดตามครับ ^^
ยังไม่ได้เริ่มปั่นเลย แต่ผมคิดว่าเรื่องก่อนหน้าการปั่นก็น่าสนใจ เลยเกรินไปเยอะอ่ะครับ

ตอนกลับมาถึงห้องพัก แล้วมี WIFI ชาวแก็งค์ทุกคนก็นิ่งเงียบอยู่ในโลกส่วนตัวกันเกือบชั่วโมงเลยครับ ผมว่ามันแปลก แต่ตัวเองก็เป็นเหมือนกัน 55
อุณหภูมิตอนกลางคืน คืนนั้น วัดได้จาก app 12 องศา หนาวเอาเรื่อง
เช้ามาปุ๊บ ก็เช็คเอ้าท์ ไปท่ารถ ค่ารถประมาณ 400 กว่าบาท แต่ค่าระวางโหดมาก 800 บาทต่อคันเชียว โกรธนิดหน่อย แต่น้อมรับในชะตากรรม
เด็กรถเป็นชาวญวณที่พูดลาวได้ พอเรายินดีจ่ายค่าระวาง พี่แกก็เปิดเพลงพี่ติ๊ก ชีโร่ กะพี่เบิร์ด ธงไชย ให้ฟังเอาใจเลยครับ
สภาพภายในรถก็ เป็นเบาะนอนเลยทีเดียว ดูสบายดีจริงๆ เค้าให้ถอดร้องเท้าใส่ถุงเขียว เดินตีนเปล่าขึ้นรถด้วย โชคดีที่กลิ่นเท้าผมยังไม่วิกฤตมาก 555