ThaiMTB.com

ความเป็นมาของทริปนี้คือพี่เป้ที่ทุกคนรู้จักกันดีในชื่อเป้ท้วริ่งกับเสือแจ๊คเค้ามีสัญญาใจกันว่า 1ปีออกทริปยาวกันสักครั้งนึง ปีนี้เสือแจ๊คอยากไปเนปาล เพราะเห็นบรรยากาศที่พี่เป้บินเดี่ยวไปแทรกกิ่งรอบอันนาปุรณะเมื่อปี 2554 พี่เป้ก็ใจดีจัดให้ทั้งๆที่แกเคยบอกว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว ผมกับพี่หางแฮ้มจึงขอติดตามไปด้วย เริ่มออกเดินทางตั้งแต่ 17กย. รวมเวลา2อาทิตย์พอดี ทริปมันนานมากแล้วแต่ไม่มีใครทำสรุปทริปเพราะส่วนใหญ่จะอัพเฟสบุ๊คเป็นการรายงานวันต่อวันกันไปแล้ว มาวันนี้พี่หางแฮ้มทักมาว่ายังไม่เห็นรูปที่ผมถ่ายเลย ให้ทำเป็นสรุปทริปไปเลย อาวเป็นงั้นไป
ผมจะพยายามนึกนะครับว่าเราทำอะไรกันบ้าง อาจตกๆหล่นๆผิดๆถูกๆ แต่ก็จะพยายามอ้างอิงกับเนื้อหาที่พี่หางแฮ้มเขียนไว้
รูปเปิดขอบคุณพี่หางแฮ้มที่ถ่ายให้ ผมชอบมากๆ

วันที่ 17กย. ผมต้องตื่นแต่เช้าโดยมีเสือเหน่งช่วยมาส่งที่สุวรรณภูมิ เราเลือกใช้บริการสายการบินไทยไปกลับประมาณหมื่นสาม เป็นราคาโปรโมชั่นโดยสละสิทธิสะสมไมล์ สัมภาระก็จัดการใส่กล่องกันสวยงาม มีแต่ของพี่เป้ที่เก๋าหน่อยเอาจักรยานไปเป็นคัน

ใช้เวลาบนเครื่องกันประมาณสามชั่วโมง เครื่องค่อนข้างโล่ง แลนดิ้งกาฏมัณฑุเที่ยงของเนปาลซึ่งช้ากว่าไทย 1ชม 15นาที แต่กว่าจะได้ออกจากสนามบินก็บ่ายโมงเพราะต้องประกอบรถ และก็ต้องจำใจทิ้งกล่องจักรยานกันตามระเบียบ

หลักจากพร้อมกันทุกคนก็ออกจากสนามบิน อากาศเย็นสบายดีแต่ดูมันขมุกขมัวเราเริ่มปั่นออกจากสนามบิน น่าแปลกที่ผมกับพี่หางแฮ้มรู้สึกเหมือนกันว่ารถมันส่ายๆ ยังไม่พ้นสนามบินก็ต้องหยุดเช็คกันว่าอะไรหลวม แต่ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ
ป้ายแรกวันนี้เราไปเที่ยววัดฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในเนปาล แต่ปัญหาคือไม่ให้เราจูงรถเข้าไป บายหละครับ

หลังจากผิดหวังจากการชมวัดเราก็ไปกันต่อที่ทาเมลซึ่งเราจะพักกันที่นี่คืนนี้ ก่อนจะต่อรถในวันพรุ่งนี้
พ่ีเป้พาไปนอนโรงแรมที่แกเคยนอน แต่ดันมีนายหน้ามาชักชวนแบบไม่เกรงใจเจ้าของโรงแรมนี้กันเลย จุดเด่นคือ Garden view เราก็ตามกันไป

ค่าโรงแรม 1500รูปี หรือประมาณ 300บาท
พี่เป้บอกว่า ค่าโรงแรมยิ่งสูงยิ่งถูก แต่ค่าน้ำยิ่งสูงยิ่งแพง อย่างในเมืองหลวงนำ้ขวดนึงก็ประมาณ 6-7บาท

นายหน้าคนเดิมหากินหลายอย่าง ตอนนี้กำลังจะพาพวกเราไปติดต่อเรื่องใบอนุญาตแทรกกิ้งใน อช.อันนาปุรณะ

และดูบรรยากาศ เป็นอะไรไปไม่ได้เลย

เรามาติดต่อ permit กัน
ผมก็เพิ่งมารู้นี่แหละว่ามันยุ่งยากจัง มันมีสองส่วนที่ต้องทำคือใบอนุญาตเข้าเขต อช. กับใบอนุญาตเดินป่า ราคาก็โดนโขกไปเยอะรวม4คน 218$ เพราะท่านนี้ก็เป็นนายหน้าอีกต่อนึง ถ้าเราทำเองก็ไม่รู้จะทำตรงไหน แต่ก็ไม่เลวเท่าไหร่เพราะเขาตามเรื่องเร็วดี ค่ำวันนั้นก็ได้เอกสาร

ต้องใช้รูปถ่าย 1นิ้ว2ใบในการขอ permit ด้วยนะ
เสร็จเรื่องเอกสารก็จัดการแลกตังค์ แนะนำว่าแลกดอลลาร์หรือหยวนจากไทยไปก่อนจะได้ราคาดีกว่า แลกไทยตรงๆก็ได้แต่แพง
พอมาดูอัตราแลกเปลี่ยนตรงนี้ทำให้รู้ว่าผมคิดค่าโรงแรมผิดไป

พี่เป้บอกว่าอุปกรณ์แคมปิ้งและเสื้อผ้าถูก แกเองเอามานิดเดียวแล้วมาหาซื้อเอาเองที่เนปาล ผมเองไม่เชื่อแกจัดเต็มมาจากไทย เห็นแล้วน้ำตาจะร่วง แม้มันจะเป็นของก๊อปราคาถือว่าถูกกว่านิดนึงจริงๆ แต่ประเด็นสำคัญคือผ้าบางอย่างหาไม่ได้ในไทย ผมเองได้กางเองมาตัวนึง

บรรยากาศร้านขายของที่ระลึก

เราเสียเวลากับร้านแคมปิ้งอยู่นานเพราะพี่เป้อยากซื้อเตนท์ ซึ่งร้านนี้มีและเบามากๆ แต่ผมดันไปขัดคอแกว่ามันต้องปักสมอบกทุกครั้งเลย สุดท้ายก็คือไม่เอาแต่ทางร้านก็แนะนำตัวโน้นตัวนี้ บางตัวไม่มีก็ไปเอามาจากร้านอื่น สุดท้ายก็ไม่ได้
หลังจากช๊อปกันตัวเบาแล้ว เราก็เอาของไปเก็บแล้วเดินตัวเปล่าไปชมจตุรัส ต้องฝ่าถนนที่เต็มไปด้วยฝุ่นจนไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือถนนทางไปมรดกโลก แต่เมื่อไปถึงก็ต้องอลังการกับสิ่งก่อสร้างบางหลังซึ่งได้ยินว่าสร้างจากไม้ต้นเดียว และอลังการกับผู้คนที่แน่นเหลือเกิน
ต้องเสียค่าเข้าชมด้วยเราทำมึนเดินมั่วไป มีคนมาเชิญให้เราไปเสียตังค์กันจนได้ เก่งชิบ

ถึงจตุรัสแล้ว

มีโรงทานในจตุรัส คนที่ได้อาหารแล้วก็ต้องไปนั่งทานกันดูมีระเบียบดี