ThaiMTB.com

• สิ่งที่จะช่วยให้คุณรู้สึกเข้มแข็งขึ้น
คือความสามารถในการผ่านทุกข์
ไม่ใช่ความสามารถในการเสวยสุข

• ความเข้มแข็งที่แท้จริง
ไม่ใช่ความสามารถในการทนได้
แต่เป็นความสามารถยอมรับตามจริง ว่าโลกไม่เที่ยง
เพราะเมื่อรับมือได้
โลกก็ทำให้ใจหวั่นไหวไม่ได้ด้วยเหตุดีร้ายใดๆ

• เมื่อทุกข์หนัก
อย่าใจร้อนอยากวิ่งหนีไปไหน
ให้อยู่จุดเดียวกับความทุกข์อย่างใจเย็น
แล้วจะเห็นทุกข์อยู่จุดเดียวกับเราไม่นานนัก

• ความสามารถที่จะเห็นทุกข์ เป็นของไม่เที่ยง
คือความสามารถจะเป็นสุขได้
ในท่ามกลางกองทุกข์ อันใหญ่หลวง

• ทุกข์อย่างคิดว่ามีคนทุกข์ จะทุกข์ต่อ
ทุกข์อย่างรู้ว่าไม่มีใครทุกข์ เดี๋ยวก็หายทุกข์

• แค่เราไม่เป็นทุกข์ในสถานการณ์
ที่น่าจะเป็นทุกข์ให้คนใกล้ตัวได้เห็นบ่อยๆ
ก็เปล่งประกายให้เชื่อได้แล้วว่า
เราอยู่กับของจริงที่น่าเลื่อมใส

• คนร่างกายแข็งแกร่ง แบกของหนักไว้ได้นาน
คนจิตใจเข้มแข็ง ปล่อยเรื่องหนักไปได้เร็ว

• คุณจะรู้ว่าร่างกายแข็งแรงแค่ไหน
ก็จากความสามารถต้านไข้
หรือความรวดเร็วในการฟื้นไข้
และคุณจะรู้ว่าจิตใจเข้มแข็งขนาดไหน
ก็จากความสามารถต้านความเศร้า
หรือความรวดเร็วในการหายเศร้า

• ความพยายามที่จะลืม
คืออาการที่จิต
เค้นความจำให้แจ่มชัดขึ้น

• แกล้งลืมจะยิ่งจำ
วิธีลืมเรื่องเก่าที่แย่ๆให้ได้จริง
คือสร้างเรื่องใหม่ที่ดีๆขึ้นมาแทน

• วิธีลืมอดีตที่ดีที่สุด
คือพยายามทำปัจจุบันให้น่าจดจำ

• เรื่องแย่ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเรื่อยๆ
คือเสียงด่าที่ไม่สมเหตุสมผล
แต่เรื่องแย่กว่านั้น
คือคุณเอาตาไปดู เอาหูไปฟัง
แถมยังเอาใจไปรับมาคิดต่อ อย่างไร้เหตุผล

• คนที่ทำให้เจ็บใจคือเขา
คนที่เอาเขามาใส่ใจคือคุณ

• เมื่อเจอบทเรียนที่เจ็บปวด
ทิ้งความเจ็บปวดไป เก็บไว้แค่บทเรียน

• ถ้ามีใครพูดให้เจ็บใจ
จำคำนั้นไว้ด้วยความตั้งใจ
จะไม่พูดเสียเองในภายหลัง
แล้วคุณจะรู้สึกเจ็บน้อยลงทันที

• ต่อให้เป็นศัตรูตัวฉกาจ
ก็ไม่มีทางทำร้ายคุณได้บ่อยๆ
มีแต่ความคิดในหัวตัวเองเท่านั้น
ที่ทำร้ายคุณได้ทุกนาที

• เรื่องใดรบกวนจิตใจได้
คุณไม่มีทางตั้งใจสลัดทิ้งให้ขาด
แต่อาจเฝ้าสังเกตว่ามันรบกวนจิตใจน้อยลงเรื่อยๆ
เมื่อคุณไม่สู้และไม่เล่นกับมัน

• กล้ำกลืนความเจ็บปวดคุณจะเก็บกด
มีสติเห็นความเจ็บปวดคุณจะโล่ง
เหมือนค่อยๆยกภูเขาออกจากอก

• ถ้าใจเจ็บ
ไปสั่งให้มันไม่เจ็บไม่ได้หรอกครับ
แต่เรารู้ได้ว่ามันมีเจ็บมากบ้าง น้อยบ้าง
ไม่สม่ำเสมอ นั่นคือที่สุดที่เราจะรู้

• ความยึดมั่นเป็นทุกข์
ดูความไม่เที่ยงของอาการยึด
อย่าพยายามตัดอาการยึด
ในที่สุดจะไม่ยึด
และในที่สุดจะไม่ทุกข์

• เอาความเศร้านั้น
เป็นตัวตั้งในการพิจารณา
ว่ามันเกิดจากเหตุ
และอยู่ในใจเราได้นานตราบ
เท่าที่เราครุ่นคิดถึงมันพอเลิกคิดก็เลิกเศร้าเสียได้เอง

• เห็นความทรงจำที่เลวร้ายเหมือนหนาม
เห็นจิตของเราเหมือนเนื้อ
แล้วยอมรับตามจริง
เดี๋ยวมันทิ่มแรงเดี๋ยวมันบาดเบา
บังคับไม่ได้
แค่เห็นบ่อยพอ
ก็จะเป็นอิสระ จากความทรงจำที่เลวร้ายได้แล้ว

• ยอมรับว่ากำลังเจ็บแค่ไหน
อีกเดี๋ยวหนึ่งดูใหม่ว่าเจ็บเท่าเดิมหรือเปล่า
ถ้าไม่เท่าก็แปลว่าความเจ็บไม่เที่ยง เห็นบ่อยจะปล่อยเอง

• ของเก่าแย่ๆ
ถึงแม้มาทำร้ายเรา
ก็ทำได้แค่ข้างนอก
แต่มันเข้าไม่ถึงข้างใน
ข้างในเรายังนิ่งเย็นได้อยู่เพราะอบรม
ฝึกหัดและปกป้องไว้ดีแล้ว

• ตามดูจนรู้จริงว่าจิตไม่ใช่สิ่งที่บังคับได้
แล้วคุณจะสบายใจไปทุกเรื่อง

• ในวันที่ทุกสิ่งดูผิดพลาดไปหมด
ขอเพียงเหลือใจที่ถูกต้องไว้ดวงเดียวก็พอ
แล้วใจจะพาทุกอย่างจะกลับเข้าที่เข้าทางไปเอง

: หากคุณรักษาใจไว้ไม่ให้เศร้าหมอง
จะด้วยการฟังธรรม
หรือมองเหตุการณ์ให้เป็นธรรม
หรือสุดยอด คือเจริญสติ
ให้เห็นอารมณ์ทางใจเป็นเพียงสภาพธรรมที่ไม่เที่ยง
เศร้าได้ก็คลายได้
โกรธได้ก็หายได้
มืดได้ก็สว่างได้
ในที่สุดจะเหลือจิตที่ประกอบด้วยสติไม่ดำดิ่งตามช่วง "ดวงตก"

: ผลที่ออกมาอย่างชัดเจนเป็นอันดับต้นๆ
คือ คุณจะไม่ทำผิดพลาด
ไม่พูดผิดพลาดให้ถลำลึกลงไปอีก
ความคิดประชดชีวิตจะไม่อยู่ในหัว

: และอันดับต่อมา
คุณจะพบว่าตัวเองค่อยๆ
อยู่ท่ามกลางทางออกของปัญหา
ซึ่งแต่เดิมอาจมองไม่เห็นเลยสักทางเดียว
เพราะจิตเคยหม่นมืดด้วยโมหะ
ต่อเมื่อโมหะถูกชำแรกแทนด้วยแสงกุศล
อะไรๆ รอบตัวจึงปรากฏโดยสภาพแท้จริงของมัน
คือไม่แย่อย่างที่คิด

: ชีวิตจะแย่จริงๆ
ก็เมื่อคุณยอมให้จิตถูกเหตุการณ์ร้ายๆ
ปรุงแต่งจนถึงวันตาย
นั่นแหละครับที่แสงสว่างมาไม่ทัน

ขอขอบคุณมากๆ ครับ

สวยมาก

ไม่ใช่แค่เพียงทุกข์ไม่เที่ยงครับ สุขมันก็ไม่เที่ยง ทุกวันนี้ผมพยายามอยู่ด้วยอุเบกขา แต่อุเบกขามันก็ไม่เที่ยง
จิตใจบังคับได้ครับแต่ต้องฝึก แต่ต้องมีสัมมาทิฐฐิก่อน

ดีมากครับ

ในชีวิตเรา..การได้พบใครหลายๆคน มันเกิดจากกรรม ที่เราเคยทำไว้ในอดีต ..แต่จะได้เจอกันเมื่อไหร่
ก็ขึ้นอยู่กับ..เวลา ไม่ว่าจะเป็นคู่กรรม หรือ คู่บุญ..............คู่รัก
แล้วที่คุณเจออยู่ทุกวันนี้ คิดว่าเป็นกรรมของใคร...

ถ้าเป็นคุณล่ะ....จะทำงัยดี....ข้อคิดเล็กๆน้อยๆ ที่บางคนไม่คิด หรือคิดไม่ถึง...

อาจเหลือเพียง ริ้วรอย แห่งปิติ
ที่ได้ริ เริ่มสร้าง บนทางฝัน
คงต้องเปลี่ยว ปนเศร้า เงียบเหงาครัน
สุดทางฝัน ที่ก้าว ต้องอยู่เดียว

ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง แปรปรวนเปลี่ยนแปลงไปได้ตลอด
ควรตระหนักถึงความ "ไม่แน่นอน" ของสิ่งทั้งหลายไว้เสมอ
จะได้ไม่ต้องผิดหวังรุนแรงเมื่อสิ่งทั้งหลายเปลี่ยนไป
ขุนเขายังเปลี่ยนได้ แม่น้ำสายใหญ่ยังเปลี่ยนทางเดิน
จิตใจคนยิ่งเปลี่ยนแปลงง่าย

อย่าอิงอาศัยใครจนพึ่งตัวเองไม่ได้ ถ้าเขาเปลี่ยนไป
เราจะตั้งตัวไม่ติดที่ว่าแน่นอนก็ไม่แน่นอนได้
อย่าหวังอะไรให้จริงจังขวนขวายพึ่งตนเองอยู่เสมอดีกว่า
ดีที่สุดคือ..พึ่งตัวเองให้มากอย่าคาดหวังอะไรจริงจังจากผู้อื่นเลย