"...๕ ๕ ๕ มีคนว่า "แก่แล้ว แก่เลย" ๕ ๕ ๕..."
โพสต์: 04 พ.ย. 2013, 11:44
“..แก่แล้ว แก่เลย..”
“วันนี้ออกกำลังกายหรือยัง ถ้ายังจะออกเมื่อไร?” เสียงเรียกจากโทรศัพท์มือถือที่กระเป๋าหลังเสื้อจักรยานดังขึ้น
“เธอ เห็นกระเป๋าตังวางอยู่ ลืมหรือเปล่า?” เสียงย่า (แม่บ้าน ย่าของหลาน) บอกมา
“เหรอ..เออ ลืมหยิบ” โอ พระเจ้า ปั่นจักรยานออกกำลังกายจากบ้านบางนา ไปเกือบถึงมินบุรี จะเข้าตลาดน้ำขวัญ-เรียม เพิ่งทราบว่า “ลืมกระเป๋าตัง”
..ทุกครั้งที่จะออกไปปั่นจักรยานออกกำลังกาย ต้องแต่งตัวและนำสิ่งของจำเป็นที่ต้องใช้ติดตัวไปด้วยหลายอย่าง อาทิ เริ่มตั้งแต่อาบน้ำเสร็จแล้ว หยิบกุงเกงในใส่ นุ่งกุงเกงและใส่เสื้อชุดปั่นจักรยาน หยิบผ้าเช็ดหน้า โทรศัพท์ กล้อง กระเป๋าตัง ใส่กระเป๋าหลังเสื้อจักรยาน หยิบพระเครื่องอาราธนาแล้วคล้องคอ หยิบผ้าบั๊ฟกันแดด ผ้าโพกคาดหน้าผากศีรษะ ถุงมือ หมวกกันน๊อก นาฬิกาข้อมือ ทุกเท้า รองเท้า วิทยุติดแฮนด์จักรยาน แทปเลท เกือบทุกครั้งมักจะลืมไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่ง
..เช้านี้เป็นวันอาทิตย์ที่ ๓ พ.ย.๕๖ มีทริปอยู่สองสามทริป แต่ไม่เหมาะใจที่จะไปร่วม จึงปล่อยตามสบายใจและกายตัวเอง กว่าล้อจะหมุนออกจากบ้านได้ก็ปาเข้าไปแปดโมง
“ลุง วันนี้ไปไหน?” แม่ค้าขายกล้วยปิ้งปากซอยทักด้วยความคุ้นเคย
“ยังไม่รู้เลย ปั่นไปเรื่อย ๆ ก่อน” ตอบเขาไป
เลยไปเพียง ๓๐ เมตร ผ่านสามแยก ซ้ายมื้ออดีตประธานชุมชนร่มประดู นั่งอยู่หน้าบ้าน “สวัสดีครับ พี่ทิน..”
“..ดี..” แกตอบมาให้ได้ยิน แล้วผ่านไป
“ไปด้วยจ้ะ..ลุง” สาววัยหกสิบกล่าวทักด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
“ไป..ไป” ตอบ พร้อมรถวิ่งผ่านไปข้างหน้า
..ใครน้ามาปลูกไว้ สวยจังเลย ดอกดาวกระจายสีเหลืองสด กอใหญ่ ชูช่ออยู่ข้างทาง
ถ้ามีดอกไม้สวย ๆ ตลอดสองข้างทางทุกถนน ให้ชมก็จะสุขตา สบายใจยิ่ง ขณะปั่นไปในทุกที่ทาง
“ป๋า ไปไหน” คนขับรถเครื่องรับจ้าง สวนทาง ทัก ไม่รู้ว่าใคร ไม่ทันตอบ
..ออกจากซอยสู่ถนนสุขุมวิท ตรงสถานีรถไฟฟ้าแบร์ริ่ง เลี้ยวซ้ายหน่อยเดียว แล้วรอไฟแดงเลี้ยวขวาเข้าซอยลาซาล ไม่ได้เข้ามานาน เจริญขึ้นมากตั้งแต่รถไฟฟ้าผ่าน ถนนเทปูนเรียบ กว้างกว่าเก่า รถวิ่งสวนกันสะดวก จักรยานวิ่งสบายไม่สะเทือน
..ผ่านซอยลาซาล ๑๗ แยกซ้ายมือ ข้างในมีสนามกีฬา “ภูติอันต์ ๑” ของกองทัพเรือ นานแล้วเคยไปใช้บริการซ้อมว่ายน้ำ เพื่อเล่นไตรกีฬา
..ถึงแยกซอยลาซาล ๖๕ เลี้ยวซายเข้าไปทักทายเพื่อนร่วมรุ่น ม.๖ (มีรุ่นเดียวน้อยดี) ไม่ได้เห็นหน้า ได้ยินเสียงกันนานแล้ว กดออดหน้าบ้าน ไม่มีใครออกมา หมาเห่าขรม คงไม่มีใครอยู่
..ปั่นต่อไปจนสุดซอยลาซาล เลี้ยวซ้ายเข้าสู่ถนนศรีนครินทร์ วันอาทิตย์รถไม่มาก ปั่นสบายใจ ถึงทางแยกซ้ายเข้าสู่ถนนบางนา-ตราด ไม่เลี้ยว ปั่นตรงไป ให้สัญญาณมือแสดงว่า ฉันไปตรงนะ ปั่นอยู่ในเลนตรงไปเรื่อย ๆ รถที่วิ่งมาข้างหลังต่างชะลอหลีกไปตาม “ทางใครทางมัน”
..ผ่านแยกซ้ายที่รถจะวิ่งมาร่วมทางตรง ยกมือซ้ายให้สัญญาณแสดงว่า “ฉันจะเข้าซ้าย” รถที่มาทางซ้ายจะเข้าทางตรงร่วม ชะลอให้เข้าซ้ายโดยปลอดภัย แล้วปั่นตรงอยู่ในทางซ้ายมือสุด ๆ ตรงขึ้นสะพานสูงข้ามถนนบางนา – ตราด ไปจนผ่านสี่แยกซอยอุดมสุขที่ถูกถนนศรีนครินทร์ที่ตัดทีหลังขาดเป็นสองท่อนผ่าน
..ปั่นบนถนนศรีนครินทร์ตรงไปเรื่อยๆ ผ่านสี่แยกอ่อนนุช สี่แยกพัฒนาการ สี่แยกพระรามเก้า สี่แยกนิคมอุตสาหกรรมเจ้าคุณทหาร ติดไฟแดงที่สี่แยกถนนรามคำแหงตัดผ่าน
“ตอนเช้ามีผ่านไปแล้วร้อยกว่าคันครับลุง ไปไหนกันไม่รู้” หนุ่มขายไอ้โม่งคลุมศีรษะนั่งหลบแดดอยู่ตรงนั้นบอก
ตอบเขาไปว่า “คงไปร่วมกิจกรรมกันที่สำนักงานใหญ่การเคหะแห่งชาติคลองจั่นกันกระมัง” ที่ตอบไปเช่นนั้น เพราะรู้อยู่ว่า เขาจัดกิจกรรมปั่นจักรยานจากสำนักงานใญ่การเคหะฯ ไปตลาดน้ำขวัญ-เรียบ เริ่มงานตั้งแต่ ๖-๗ โมงเช้า
..พอไฟเขียว ปั่นตรงข้ามสี่แยกไปขึ้นสะพานข้ามคลองแสนแสบที่แสบแสน เพราะน้ำดำปี๋ ลงสะพานได้ไฟเขียว เลี้ยวขวาตรงไปเรื่อย ๆ บนถนนเสรีไทย ป้ายข้างทางบอก มินบุรี ๑๐ ก.ม. ผ่านสี่แยกเข้าถนนนวมินทร์ ผ่านการเคหะแห่งชาติ คลองจั่น จนผ่านวัดบำเพ็ญเหนือ ที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไปได้หน่อย เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
..รับโทรศัพท์แล้ว ปั่นเลยไปยูเทิร์นลอดใต้สะพาน ตั้งใจปั่นย้อนกลับทางเดิมเพื่อให้ใกล้ที่สุด เพราะมีสตางค์อยู่เพียง ๑๔.- บาท ค้นได้ในกระเป๋าที่แขวนอยู่กับแฮนด์ แต่เมื่อปั่นย้อนกลับมาถึงทางเข้าวัดบำเพ็ญเหนือ ที่มีตลาดน้ำขวัญ-เรียม อยู่ข้างใน ไม่เคยมาเที่ยว จึงเลี้ยวซ้ายเข้าไปเที่ยว ทั้ง ๆ ที่มีเงินอยู่เพียง ๑๔.- บาท ถ่ายภาพ แล้วเดินดูนั่นนี่แบบดูผ่าน ๆ มีคนมากมายเดินอยู่ขวักไขว่และนั่งทานอาหารกันอยู่ไม่น้อย
..สิบโมง หยิบโทรศัพท์โทรหาท่าน “บังมัด” ชาวจักรยานที่คุ้นเคย อาจจะอยู่แถวนั้น จะได้ขอยืมตังสักหน่อย ปรากฏว่า ไม่รับสาย
..สิบโมงครึ่ง ปั่นออกจากตลาดน้ำขวัญ-เรียม กลับทางเก่า ตามลมฉลิวฉิวแฉ่ง ตลอดทาง
ถึงหน้าที่ทำการกรมที่ดินพระโขนง เลยทางเข้าสวนหลวง ร.๙ หน่อย น้องเขยและน้องสาว ไปขายของที่ตลาดนัดหน้าสวนหลวง ร.๙ ขับรถกลับบ้านผ่านมาพบหยุดทักทาย ให้น้ำยาและแกงเขียวหวานลูกชิ้น ๕ ถุง แล้วแยกไป
..บ่ายโมง กลับถึงบ้าน ซื้อขนมจีน ทานกับน้ำยา อร่อย อิ่ม แล้วนอนพักผ่อนหลับ
วันนี้ได้ระยะทาง ๖๐ ก.ม. สบายกาย สบายใจ “กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ” จริง ๆ นะ แม่หวิงจ๋า
สำหรับจักรยาน “ยิ่งปั่น ยิ่งแข็ง แรงยิ่งดี โรคไม่ค่อยมี สุขขี สุขขี ไม่ทุกข์ แล.
-----------------------------------------------
(หยิบเืสื้อที่ได้รับแจกจากการไปอบรมวิชาการนักเขียน กับ ThaiPBS นานมาแล้ว สวมวิญญาณ "นักประพันธ์" พยายามบิ้วอารมย์ จับตัวอักษรและสระประดามี ร้อยเรียงเป็นคำประกอบเป็นประโยค ได้เพียงนั้น พออ่านเล่นกันได้ไม้หนอ?)
สรุปแล้วไปต่างจังหวัดครั้งนั้นต้องอาศัยบัตรเครดิตคนขับรถทั้งกิน ทั้งค่าโรงแรม และค่าใช้จ่ายต่าง ๆ