ThaiMTB.com

ก่อนอื่น ถ้าผิดกระทู้ต้องขออภัยและรบกวนช่วยลบด้วยนะครับ

พี่น้องชาวเสือ เป็นอย่างผมบ้างไม๊ครับ
ผมชอบจักรยาน อยากได้จักรยานตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่สมัย BMX ฮิต อยากมีกับเค้า แต่ก็ไม่สามารถมีได้
เพราะที่บ้านฐานะไม่ค่อยดี หนี้สินมากมาย พอโตขึ้นมาเพื่อนๆชวนมารื้อฟื้นความทรงจำชวนปั่นจักรยาน
ตัดสินใจเก็บเงิน ประหยัดแทบตายจนได้ เสือหมอบวินเทจมา 1 คัน รักแทบตายพยายามดูแล รักษา
(ตามกำลังฐานะที่มี) จนมีปั่นกับเพื่อนๆในกลุ่ม สุดท้ายยย... ต้องทำใจ ขายมันทิ้ง ทั้งที่ไม่อยากเลย
ด้วยปัญหาเงินๆทองๆ พยายามฝืนเก็บมันไว้ แต่..ดูเหมือนทุกอย่าง ไม่เป็นใจให้เก็บมันไว้ ผมกำลังฝืนต่อ
ฝืนรักษามันไว้ ยอมทนเสียงบางเสียงที่ไม่อยากได้ยิน ยอมเห็นเหตุการณ์ที่ไม่อยากเห็น (ไม่รู้จะฝืนได้นานเท่าไร)
หมอบผมเป็นหมอบถูกๆซื้อมาในสภาพซากสนิม มานั่งทำใหม่เอง ด้วยตัวเอง ด้วยเงินที่มีอยู่อย่างจำกัด
ก่อนหน้านี้ที่ผมมาพิมพ์ระบายความอัดอั้น เผลอใจลงขายไปในกระทู้พี่คนนึง ทุเรศตัวเองมาก
ผมรักจักรยานของผม และ กำลังฝืนรักษามันไว้อยู่ แต่ สักวันคงต้องจากกันแน่ๆ ผมเหนื่อยมากก..

ผมเข้าใจคุณนะอารมที่ต้องขายของรัก แต่พยายามอึก อดทน ยื้อจนที่สุด สุดท้ายจำใจปล่อยไป เหมือนตัดแขนเพื่อนเอาตัวรอด แต่ก็รอดไปได้ไม่นาน
พอเดือนถัดมาก็เขาอีหรอบเดิมอีก ผมบอกได้เลยว่าการขายไปช่วยได้แค่เฉพาะหน้า ตราบใดที่เรากำจัดต้นตอมันไม่ได้สุดท้ายก็ต้องขายอย่างอื่นอีก
หาต้นตอมันให้เจอ ถึงแม้ว่าเราต้องยอมสูญเสียบางอย่างเพื่อแลกกันแต่ถ้ากำจัดต้นเหตุมันได้แล้วอดทนผ่านไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง เอาใจช่วยนะครับ
ผมกำจัดมันได้แล้ว

ขายไปครับ...อย่ายึดติด...เดี๋ยวเศร้า...เอามาต่อชีวิต...มีแล้วค่อยจัดมา.ใหม่ ...ผมเตรียมใจ...ต้องปล่อย....เหมือนกันครับ....

ชีวิตคนเรา บางทีก็ต้องสละความสุขส่วนตน เพื่อคนอื่นบ้าง ยิ่งถ้าเป็นครอบครัวยิ่งสมควร
ของนอกกาย ไม่ตายก็หาเอาใหม่ วันข้างหน้าไม่แน่ อาจเจอที่ถูกใจกว่านี้ครับ

สู้ๆ

ขายไปซ๊ะไม่งั้นก็เก็บไว้ ผมก็เคยมีวินเทจทั้งรักทั้งหวงใครมีรถแพงกูไม่สนพยามไปถีบในกลุ่ม เหนื่อยฉิบ...ถูกทิ้งตลอด พึ่งรู้มันมีไว้คุยแลัวก็แขวนไว้สวยๆมันเป็นงานศิลปครับ

ขอบคุณสำหรับทุกความเห็นครับ
ไม่ยึดติด สละเพื่อครอบครัว สมควรยิ่ง
พยายามรักษาไว้ เพราะมันแค่ช่วยแก้ไขเฉพาะหน้าก็ถูก
สรุป......คิดไม่ออก (ที่สำคัญถ้าขาย จะขายได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้)

คันเดียวกับคันล่าง ชื่อ น้องครีม สุดที่รัก

สู้ๆนะครับ คุณไม่ได้เดียวดายหรอกครับ เป็นประมาณแบบนี้มีอีกเยอะ รวมถึงผมด้วยแต่ผมยังโชค เก็บมีเงินซื้อจักยานได้บ้าง อย่าท้อถอยละกันนะครับ
น่าจะขายได้นะครับ ดูจากสภาพ ถ้าราคาไม่สูงมากครับ ขอให้ขายได้ไวๆ

artistall เขียน: สู้ๆนะครับ คุณไม่ได้เดียวดายหรอกครับ เป็นประมาณแบบนี้มีอีกเยอะ รวมถึงผมด้วยแต่ผมยังโชค เก็บมีเงินซื้อจักยานได้บ้าง อย่าท้อถอยละกันนะครับ
น่าจะขายได้นะครับ ดูจากสภาพ ถ้าราคาไม่สูงมากครับ ขอให้ขายได้ไวๆ

ขอบคุณมากนะครับ

ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ ให้ผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆไปได้

ronghui เขียน:ขอเป็นกำลังใจให้นะครับ ให้ผ่านพ้นอุปสรรคต่างๆไปได้

+1

ขอบคุณมากครับ

murinho เขียน:ก่อนอื่น ถ้าผิดกระทู้ต้องขออภัยและรบกวนช่วยลบด้วยนะครับ

พี่น้องชาวเสือ เป็นอย่างผมบ้างไม๊ครับ
ผมชอบจักรยาน อยากได้จักรยานตั้งแต่เด็กๆ ตั้งแต่สมัย BMX ฮิต อยากมีกับเค้า แต่ก็ไม่สามารถมีได้
เพราะที่บ้านฐานะไม่ค่อยดี หนี้สินมากมาย พอโตขึ้นมาเพื่อนๆชวนมารื้อฟื้นความทรงจำชวนปั่นจักรยาน
ตัดสินใจเก็บเงิน ประหยัดแทบตายจนได้ เสือหมอบวินเทจมา 1 คัน รักแทบตายพยายามดูแล รักษา
(ตามกำลังฐานะที่มี) จนมีปั่นกับเพื่อนๆในกลุ่ม สุดท้ายยย... ต้องทำใจ ขายมันทิ้ง ทั้งที่ไม่อยากเลย
ด้วยปัญหาเงินๆทองๆ พยายามฝืนเก็บมันไว้ แต่..ดูเหมือนทุกอย่าง ไม่เป็นใจให้เก็บมันไว้ ผมกำลังฝืนต่อ
ฝืนรักษามันไว้ ยอมทนเสียงบางเสียงที่ไม่อยากได้ยิน ยอมเห็นเหตุการณ์ที่ไม่อยากเห็น (ไม่รู้จะฝืนได้นานเท่าไร)
หมอบผมเป็นหมอบถูกๆซื้อมาในสภาพซากสนิม มานั่งทำใหม่เอง ด้วยตัวเอง ด้วยเงินที่มีอยู่อย่างจำกัด
ก่อนหน้านี้ที่ผมมาพิมพ์ระบายความอัดอั้น เผลอใจลงขายไปในกระทู้พี่คนนึง ทุเรศตัวเองมาก
ผมรักจักรยานของผม และ กำลังฝืนรักษามันไว้อยู่ แต่ สักวันคงต้องจากกันแน่ๆ ผมเหนื่อยมากก..

ไม่ต่างกันกับผมเลยครับ ผมเองเมื่อประมาณปลายปี53 ชะตาชีวิตผกผัน ย่ำแย่ถึงขีดสุด
ย่ำแย่ถึงขนาดที่มีงินติดตัวไม่ถึง1000 สมบัติติดตัวที่มีมาก็เพียง หนังสือการ์ตูนประมาณ3-400เล่ม
โน๊ตบุ๊ค1 เครื่อง กล้องถ่ายรูป และเสือหมอบ1คัน เมื่อพยายามที่จะยื้อจนถึงที่สุด ยื้อจนสุดกำลังเพื่อที่จะกลับ
มายืนให้ได้อีกครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเลยต้องยอมตัดใจ ขายของรักเพื่อเป็นทุนในการเริ่มต้นชีวิต
ขายเสือหมอบ ขายกล้อง (2สิ่งนี้คือของรักของผม) ขายเพื่อทำทุนให้กลับมายืนได้อีกครั้ง
และคิดว่าสักวัน เราจะหามันกลับมาอีกครั้ง แม้ไม่ใช่คันเดิมก็ไม่เป็นไร ตั้งแต่วันนั้นมาจนถึงวันนี้
ผมปลดหนี้ได้ไปพอสมควร เหลืออีก แสนกว่าๆ ตอนนี้ได้กล้อง(ของรักชิ้นที่1)มาแล้ว และ เสือหมอบ จะเป็นอีกสิ่งหนึ่ง
ที่กำลังจะกลับมาอีกครั้ง ผมไม่รู้ว่าผมโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่ ที่ผมไม่มีที่พึ่ง พ่อเสียตั้งแต่ผมยังเล็ก
แม่ทิ้งผมไปมีแฟนใหม่ตั้งแต่ผมยังจำความไม่ได้ พี่ น้อง ผมไม่มี ใช้ชีวิตอยู่อย่างลำพังมาตลอด
ต่อสู้ ดิ้นรน แสวงหา ไม่ย่อท้อ
ปัญหาทุกปัญหามีทางออก อยู่ที่เรา เลือกจะสู้ หรือ เลือกจะถอย
ทุกคนบนโลกใบนี้ ไม่มีใครไม่มีปัญหา รวยล้นฟ้าก็มีปัญหา หรือจะจน จนติดดินก็ยังมีปัญหา
สู้ๆครับ แล้วทุกอย่างจะผ่านไปได้ ค่อยๆคิด ค่อยๆแก้ปัญหา ใช้ปัญญาใช้สมองใช้สองมือ
ขอให้ผ่านไปให้ได้ครับ

วันนี้จากกัน....วันหน้าก็กลับมา....