ThaiMTB.com

ในแง่การขับขี่ จกย บนถนน เช่น จู่ หมาวิ่งตัดหน้า รถข้างหน้าหยุดกระทันหัน แท๊กซี่ปาดรับผู้โดยสาร มอไซค์แซงแล้วหัดปาด กัดหลบหลุม กิ่งไม้สายไฟ หลบกองขี้หมา ฯลฯ
เวลาปั่นในกลุ่มขบวน จกย เยอะๆ นี่เครียดพอดูเลยเพราะต้องคอยระวังหน้าหลัง ซ้ายขวา แถมต้องระวังรถปรกติ
ถ้าปั่นคนเดียว มีสมาธิดีๆ ไม่วอกแวก พักหลังเริ่มรู้สึกว่าการตอบสนองต่อเหตุปัจจุบันทันด่วนดีขึ้นมาก คลาดแคล้วมาหลายครั้งเหมือนกัน

Sent from my ST27i using Tapatalk 4

ถ้าผมนั่งเฉย ๆ แค่แมลงสาบวิ่งผ่านด้านข้างในระยะ 10-15 เมตร ผมก็เห็นแล้วครับ

กลับกัน ปั่นจักรยาน ขี่ไปเหยียบขี้หมาตอนไหนยังไม่รู้เรื่องเลยครับ

อยู่ที่สมาธิ และความสมบูรณ์ของร่างกายตอนนั้นครับ ส่วนใหญ่ ผมชอบปั่นเสือหมอบ ล้อ 23 มันทำให้ผมต้องปั่นแบบมองทางระเอียด ไม่งั้นก็ปะยาง ซ่อมล้อกันไม่ไหวล่ะครับ ดีไปอย่าง เวลาปั่น ผมก็อยากใส่หูฟังเพลงเหมือนกัน แต่คงไม่ทำครับ เพราะเคยทำแล้วมันเพลินเกิน สมาธิเสียไปเยอะ ผมเองไม่ได้ไวมากมายอะไร แต่มักจะใช้เดาเหตุการณ์ไว้ล่วงหน้า เช่น เห็นคนยืนริมถนน ก็ต้องคอยสังเกต ว่าจะเรียกแท็กซีหรือเปล่า แบบนี้เป็นต้นครับ

ส่วนตัวผมเชื่อว่าผมสมาธิสูงมากๆนะ ตอนปั่น ผมแทบอยู่ภาวะเข้าภวังเลยทีเดียว
สมองไม่ได้คิดอะไรเรื่องเปื้อยไร้สาระเลย คิดแต่เรื่อง เส้นทางข้างหน้า ผิวถนน สิ่งแวดล้อมรอบข้าง กระจกหลัง เสียงต่างๆ
ขาวนรักษารอบขาไว้ มือเปลี่ยนเกียร์ไปเรื่อยๆตามกำลังกา ที่เหลือก็คำนวนว่าข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นเท่านั้น
ซึ่งถ้าผมไส่หูฟังฟังเพลง หรือ ปั่นกับคนอื่น ผมจะเสียภวังนี้ ผมจะเริ่มคิดเรื่อยเปื่อยแทรกขึ้นมา และการรับรู้จะช้าลงมากกว่า50%เลย

ประมาณว่า ระหว่างปั่น จะเป็นการอยู่ในโลกส่วนตัว ที่ที่จะไม่ฟุ้งซ่านประสาทสาทรับรู้ต่างๆไวมากๆครับ