♥♥..ผมเห็นป้ายการต้อนรับ..และได้พบกับลูกศิษย์รุ่นบุกเบิกกะเหรี่ยงบ้านป่าเด็ง ที่ไม่เคยพบกันเลย 44 ปี..
ผมขนลุก และน้ำตาซึมแทบจะพูดอะไรไม่ออก ต้องข่มใจอยู่นานเหมือนกัน..ที่เขามารอเราตั้งแต่เช้า แต่เราไปถึงเย็น
เขาได้นำของมาฝากอีก ส่วนใหญ่จะเป็นน้ำผึ้งเดือนห้า ที่เขาเก็บไว้..มันเป็นเรื่องที่อธิบายไมถูกจริงๆ..
ขอเล่าพอสรุปให้ทราบ..ว่า..
*เมื่อ ปี พ.ศ. 2512 (เป็นพลร่มใหม่ๆ) ได้เดินลาดตระเวนเข้าประจำที่ศูนย์ข่าวสารชายแดน
(การเดินทางจาก อ.หัวหินระยะนั้นมี่เพียง การเดินเท้า..และโดย ฮ.ไปส่งเท่านั้น)
เริ่มต้นอยู่ที่ป่าละอูก่อน 6 เดือน ไม่ออกจากป่าเลย..เมื่อออกมาพักก็เข้าไปอยูที่ศูนย์ป่าเด็ง
*ประมาณ เดือน สิงหาคม 2512 สมเด็จย่าได้พระราชทานวัสดุอุปกรณ์ให้สร้างศูนย์การเรียน เล็กๆ แบบชั่วคราว
..เพื่อเป็นที่รวบรวมเด็กชาวกะเหรี่ยงมาสอน..พี่ทวี รองทอง หัวหน้าชุดขณะนั้น (ปัจจุบันเสียชีวิตไปแล้ว)
..ได้มอบหมายให้ผมเป็นผู้ดำเนินการ จากพลร่มที่มีด้วยกัน 7 คน..ผมเลยต้องเป็นครูจำเป็น
จึงได้รวบรวมเด็กในหมู่บ้านป่าเด็งที่มีอายุ ประมาณ 6 - 15 ปี ซึ่งขณะนั้นรวบรวมได้ 19 คน
* แต่ละคนใส่เสื้อผ้าชุดกะเหรี่ยงขาดวิ่น มอมแมมไปหมด เมื่อรวบรวมมาก็มาทำทะเบียน เขียนชื่อกะเหรี่ยง..
..แล้วก็ตั้งชื่อภาษาไทยกำกับเอาไว้ให้แต่ละคน..จำได้แม่นยำ ฝ่ายชายตั้งชื่อว่า ชัยฤทธิ์ คนแรก สุมิตร คนที่สอง
..ส่วนฝ่ายหญิง คือปราณี คนแรก..เกษร..เป็นคนที่สอง..นอกนั้นตั้งชื่อเป็นดารา นักร้อง เป็นส่วนใหญ่
ผมทำหน้าที่ครูอยู่ประมาณ 4 เดือน.
..แรกๆก็สอนให้รู้จักชื่อตนเอง กอไก่ ถึง ฮ. เลข 1-10 สวดมนต์ไหว้พระ ร้องเพลงชาติ การไหว้ การทำความเคารพ ระเบียบหน้าเสาธง และในห้องเรียน
.เด็กทั้งหมดมีพูด และฟังภาษาไทยได้เพียงคนเดียว คือชัยฤทธิ์ อายุ 14 ปี มากกว่าคนอื่น..นอกนั้นไม่รู้เรื่องเลย
*ผมเลยให้เขาเป็นล่ามประจำห้องเรียน..แต่ก็มืนหัวมาก..กว่าจะสอนได้แต่เรื่อง ต้องมีฮา กันตลอด ผมฮาเอง หัวเราะไม่ไหว
ผมอยู่ทำหน้าที่ 4 เดือนตามที่บอก แล้วก็มีคำสั่งให้ออกจากป่าเด็ง..เพื่อไปรบที่ชายแดนอุ้มผาง และต่อไปต่างประเทศ
*กลับมาก็ไปทำงานต่อสู้ตามแนวชายแดนไทยหลายแห่ง จนเกษียณ*
♥♥ สิ่งประทับใจและผูกพันกับลูกศิษย์ คือผมรัก และสงสารเขา ข้าวกลางวันไม่มีกินผมต้องใช้เงินเบี้ยเลี้ยงของตนเองซื้อข้าวสาร และน้ำตาลให้ ฮ.ไปส่งให้
..หุงข้าวให้เขากิน บางวันก็ให้เขานำข้าวโพดมาจากบ้าน ต้มแล้วคลุกกับน้ำตาลให้กิน
เด็กผู้หญิงมีเหาทุกคน ผมต้องสั่งยาฆ่าเหามา แล้วพาพวกเขาลงอาบน้ำในลำห้วย สระหัวให้ทุกคน
♥♥ เมื่อผมได้รับคำสั่งให้ออกมา เพื่อไปทำงานที่อื่น ผมก็ใจหายมากเลย ผมโกหกเด็กๆว่าครูจะออกไปข้างนอกแล้วจะกลับเข้ามา
* แต่พอตอนก่อนเที่ยง ฮ.บินมารับผม..ผมแบกทั้งเป้ ทั้งปืนเดินขึ้นเครื่องเด็กๆมันก็ร้องไห้ตาม เพราะเขารู้ว่าเราขนของไปหมดคงกลับมายาก
* ตัวผมเองก็อดน้ำตาไหลไม่ได้เลย รีบเดินขึ้นเครื่องหันหลังให้กับพวกเขา
♥♥ แล้วมันก็เป็นความจริงดังที่เขาคิด..เพราะวันเวลาผ่านไปถึง 44 ปี จึงมีโอกาสได้พบกัน..ต่อไปนี้ผมคงต้องไปหาพวกเขาทุกปี
.
ขอฝากลิ้งค์..ทริปปั่นไปมอบความสุขให้กับเด็กนักเรียน ร.ร.ตชด.ในพื้นที่ หัวหิน ชะอำ แก่งกระจาน..