สรุปทริป ปั่นจักรยาน เชียงราย-แม่สลอง สนองตัณหา... 8 กันยายน 2556

[arthitvet65]

สวัสดีเพื่อนสมาชิก ThaiMTB ทุกท่านครับ วันนี้ผมจะมาสรุปทริปที่พึ่งไปมาเมื่อวันอาทิตย์ที่ 8 กันยายน 2556 ที่ผ่านมานี่เอง ตามกระทู้นี้ viewtopic.php?f=57&t=774280 ก่อนอื่นผมก็ขอออกตัวก่อนว่า กระทู้นี้เป็นสรุปทริปครั้งแรกของผมบนเวปนะครับ ผิดพลาดประการใด ก็ขออภัยมาณโอกาสนี้ด้วย...
ขอท้าวความกันซักหน่อยนะครับละกันว่าเป็นไงมาไง ถึงอยากไปแม่สลอง ตัวผมเองพึ่งจะแต่งงานเมื่อกลางปีแล้วก็มาอยู่ที่เชียงราย ผมมีน้องที่รู้จักกันสมัยที่ผมทำงานที่ราชบุรี (ปีที่แล้ว) น้องเค้าทำร้านจักรยานครับ ที่อำเภอโพธาราม ชื่อ Beutifulfixed Photaram (บางคนอาจจะรู้จักน้องแล้ว) ถือว่าเป็นขาแรงของราชบุรีเลยแหล่ะ ผมกับน้องนี่แทบไม่เคยคุยกันต่อหน้าเลย ได้คุยกันบ้างเวลาผมไปซื้อของที่ร้าน ส่วนมากก็แชทคุยกันใน facebook แหล่ะ...น้องมันมีแฟนอยู่ที่นี่ ก็เลยจะมาเยี่ยมแฟน มันก็เลยชวนผมว่า เดี๋ยวเราไปปั่นจักรยานกันมั๊ย ทีแรกน้องมันชวนปั่นขึ้นภูชี้ฟ้าครับ (คือไม่ได้ถามผมซักคำเลยนะ ว่าไหวมั๊ย) ผมก็ไปหาข้อมูลในเนต เออ มีคนเคยรีวิวนะ แต่เห็นแล้ว มันชันมาก ไกลด้วยดูแล้วพวกผมไม่น่าจะไหวนะ..ก็เลยเปลี่ยนแผน...จะไปดอยตุง แต่ พวกผมก็ต่างคนต่างก็เคยขึ้นมาแล้ว..เลยเปลี่ยนแผน..งั้นไปแม่สลองละกัน...ตกลงกันได้ก็ไปหาข้อมูลคนที่เคยปั่นไปแม่สลอง ก็ปรากฏว่า มีนะครับคนปั่นไป มีคนรีวิวด้วย แต่ข้อมูลไม่ค่อยละเอียด (รึผมหาที่มันละเอียดไม่เจอก็ไม่รู้)
แต่ก็นึกไม่ออกแล้วว่าจะไปไหนกัน ก็เลยตามเลย ให้น้องมาตั้งกระทู้ชวนเพื่อนๆในเวป เผื่อมีใครสนใจ ผลก็คือ ไม่มีใครสนใจ (ฮา) เอาวะ ไปกันสองคนนี่แหล่ะ... ก็เป็นที่มาของทริปนี้ครับ

[Pattzabb]

ปูเสื่อรอชมครับ

[arthitvet65]

เดี๋ยวมาแนะนำตัวละครกันก่อน



ผมชื่อตั้มครับ อายุ 31 เป็นสัตวแพทย์ ก่อนหน้านี้ทำงานที่ราชบุรี ปั่นจักรยานมาบ้าง แต่ไม่ได้จริงจัง ก็มาจริงจังเมื่อสองเดือนที่แล้ว ตอนซื้อจักรยานใหม่ครับ ผมพึ่งแต่งงาน และย้ายมาอยู่ที่เชียงรายได้ประมาณครึ่งปีครับ สองเดือนที่ผ่านมาก็ออกปั่นแทบจะทุกวัน รอบๆเชียงราย



ส่วนน้องชื่อ แพทครับ แพทอายุ 29 เปิดร้านจักรยานที่โพธาราม ราชบุรี ชื่อ Beautifulfixed Photaram หลายๆคนอาจจะรู้จักน้องเค้าแล้ว แพทเป็นขาแรงของราชบุรีครับ ก่อนจะมานี่ก็พึ่งไปแข่งหัวหินไตรกีฬามา คือ ผมกับน้องนี่ ประสบการณ์คนละเรื่องเลย...แรงขายิ่งคนละเรื่อง แต่เราเป็นเจ้าถิ่นนะ น้องขอมา ผมก็จัดไป

[sommart_w]

รอชมครับ กำลังอยากไปพอดี

[arthitvet65]

ช่วงก่อนที่น้องจะมาเนี่ย เชียงรายฝนตกครับ ตกหนักบ้างเบาบ้าง ตกเช้าตกเย็น คือตกจนแทบจะไม่ได้ปั่นเลยเป็นอาทิตย์ จนวันที่น้องมาแล้วเนี่ยก็ยังตกอยู่ แต่มันเริ่มจะน้อยลงหน่อยแล้ว (ยังคิดในใจ นี่ถ้าฝนตก จะเอาไงดีวะ...)..และด้วยความที่ผมไม่เคยปั่นด้วยกันมาก่อน เย็นก่อนวันออกทริป เราก็เลยชักชวนกันไปปั่นใกล้ๆซักหน่อย วางแผนซิว่าพรุ่งนี้จะเอายังไง...ก็ปั่นไปไร่บุญรอดครับ



แต่ก็ไม่รอดครับ...ขากลับฝนก็ตก...



ระยะทางไปกลับ 23 km จากตัวเมือง ถึงไร่บุญรอดถือว่าพอดีมากๆ เราก็วางแผนกัน คือถึงผมจะมาอยู่เชียงรายห้าหกเดือน แต่เอาจริงๆ ผมก็ไม่เคยไปแม่สลองเลย ก่อนหน้านี้สองสามวันผมก็เลยลองไปสำรวจเส้นทางไว้ก่อน (วันที่ผมไปสำรวจเส้นทาง ฝนก็ตกนะ แต่วิวสวยมาก) ทางไปดอยแม่สลองจะมีสองเส้นทาง เส้นทางแรกคือเส้นเชียงราย-แม่จัน-ป่าซาง-แม่สลอง อีกเส้นคือ ที่เราจะใช้ เป็นเส้นเชียงราย-แม่จัน แยกไปฝาง ถึงบ้านกิ่วสะไต แยกเข้าไปแม่สลอง ซึ่งที่ผมเลือกเส้นทางนี้เพราะเหตุผลเดียวเลยคือมันชันน้อยกว่า (อีกเส้นนี่ เรียกว่าโคตรชันเลย แถมช่วงนี้ฝนก็ตก ก็เลยคิดว่าถ้าไปเส้นนั้น อาจมีการแหกโค้งตกเขา ได้เวลาลง อันตรายเกินไป) ก็แยกย้ายกันกลับบ้านละครับ..คืนก่อนออกทริปนี่ ฝนไม่ตกเลยนะ...จนกระทั่ง...ตีห้า ของอีกวัน สิ่งที่ผมไม่อยากให้เกิดก็เกิด...ฝนตก ครับ...ก็โทรคุยกัน "เอาไงวะ" ยังไงก็มาแล้ว ก็ต้องไปซิวะ...รอฝนซาก่อนละกัน ...รออยู่ครึ่งชั่วโมง ในที่สุดฝนก็ซา...ผมก็ออกปั่นจากบ้านไปจุดนัดพบครับ...

แหงนหน้ามองฟ้ามีรุ้งน้อยๆมาส่งด้วย...



เรานัดกันที่ปั๊มเชลล์ ทางออกจากเชียงราย ไปแม่สาย หน้าหมู่บ้านฟ้าใสครับ ที่ๆผมอยู่ห่างจากจุดนัดประมาณ 6 กิโลเมตร ก็ปั่นออกไป ข้ามสะพาน ขัวพญาเม็งราย หันไปทางแม่น้ำกก โอ้ ฟ้างามเชียว ก็หยุดถ่ายรูปนิดนึง



ถ่ายเสร็จก็ออกปั่นต่อ พอไปถึงก็เจอน้องออกมารออยู่ก่อนแล้ว



ทักทายกันเสร็จก็เริ่มออกปั่น ช่วงนี้ฝนเริ่มซาแล้วครับ เราจะปั่นไปทางแม่จัน (ทางไปแม่สายนั่นแหล่ะ) จากที่เราอยู่ไปอำเภอแม่จัน ระยะทางประมาณ 25 km เป็นทางราบครับ เราปั่นกัน av ประมาณ 28-30 kph ก็ปั่นไปคุยกันไป จนถึงหน้ามหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ก็แวะทานข้าวเช้ากับหาเสบียงกันหน่อย



เช้าวันอาทิตย์ฝนตกแบบนี้ อย่าหวังเยอะครับ เพราะนักศึกษาเค้าไม่มีใครตื่นมากันหรอก ผลก็คือแทบจะไม่มีร้านข้าว เปิดเลย เท่าที่เห็นมีร้านโจ๊กอยู่ร้านนึง ร้านข้าวราดแกง กับร้านข้าวเหนียวหมูปิ้งอีกร้าน ใจผมนี่อยากซัดข้าวเหนียวหมูปิ้ง แต่ดูจากระยะที่ต้องปั่นไปแล้ว เกรงว่าจะจุกกันซะก่อน ก็เลยทานข้าวราดแกงกันดีกว่า



ทานข้าวไป น้องมันก็อัพสเตตัส เช็คเฟซบุีคกันไป อ่อ ด้วยความที่ ตอนผมหาข้อมูลไปแม่สลองนั้น ผมหาข้อมูลการรีวิวเส้นทาง ความชัน ไม่เจอเลย ผมกับน้องก็เลยตกลงกันว่าจะทำรีวิวให้ละเอียดนิดนึง ให้ได้ทั้งข้อมูลเชิงสถิติและความรู้สึกจริงๆจาก นักปั่นขาอ่อน (อย่างผม) และขาแรง (อย่างน้อง) ข้อมูลเชิงสถิติ เราได้จากโปรแกรม Strava และ Endomondo ซึ่งจะลงลิงค์ให้ดูอย่างละเอียดอีกทีตอนท้ายครับ

[potae08]

มาติดตามชมคับ

[arthitvet65]

ทานข้าวเสร็จ เติมน้ำเติมท่า เราก็ออกปั่นต่อครับ ระยะทางจากหน้า มฟล.(มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง) ไปถึงแยกแม่จัน ประมาณ 12 km ตอนนั้นเวลา 7.00 น. เราคุยกันว่าจะค่อยๆปั่นไปให้ถึงแม่สลองก่อนเที่ยง (น้องมันถามว่าทันมั๊ย ผมบอก ชิวๆ) ปั่นมาเรื่อยๆ จนถึงด่านตรวจกิ่วทัพยั้ง ผมก็ได้ยินเสียงจากล้อหน้า....ฟี่ๆๆๆๆๆ...อ่า...ทีแรกก็คิดว่าเป็นเสียงยางเฉยๆ เพราะถนนมันเปียก มีน้ำขัง เวลาปั่นผ่านมันเลยมีเสียง...ซักพัก อ่าวทำไมไม่หายซักทีวะ..ก้มลงดู...ชิบหาย...ยางรั่วครับพี่น้อง...จอดเลยๆ โชคดีที่พกยางสำรองมาด้วย



แถมยังพกช่างซ่อมมาอีก สบายไป เปลี่ยนเลยครับ



จริงๆถนนเส้นเชียงราย-แม่จัน-แม่สาย เนี่ย คุณอาผม (แกปั่นเส้นนี้ประจำครับ) แกเคยเตือนว่า เวลาปั่นตามไหล่ทางให้ระวังเศษขวดแก้ว เพราะขี้เมาเยอะ แถมชอบขว้างขวดลงถนน ซึ่งก็จริงของแกครับ เพราะที่ยางรั่วก็เพราะเศษขวดเบียร์แหล่ะ... "พี่ตั้มครับ พี่ก็เลือกรั่วตรงที่วิวสวยด้วยนะครับ" อ่าวเหรอ...เออ หันไปมองทางแม่จัน สวยจริงแฮะ...



ใช้เวลารอน้องเปลี่ยนยางให้ (ให้ผู้มีความชำนาญเค้าจัดการดีกว่า) 15 นาทีก็ออกปั่นต่อ..."พี่ระวังหน่อยนะ ผมเห็นพี่เหยียบแบบไม่เกรงยางรั่วเลย..."..แหม ก็ตั้งแต่ปั่นมาเนี่ย เคยรั่วไปแค่ครั้งเดียวเอง ยางนอกเส้นละพันกว่าๆ ใครจะคิดหล่ะว่ามันจะกาก แบบนี้...."แล้วนี่พี่ไม่ได้เอายางสำรองมาเผื่อผมเลยเหรอ"..."เออ พี่มีเส้นเดียว ไม่เป็นไร พี่มีที่ปะ ฮ่า"...ช่วงนี้กำลังจะเข้าแม่จันครับ...



เห็นป้ายทางแยกไปแม่อายแว๊ปๆ...ใช่ครับ เราจะตามป้ายแม่อาย ฝาง กัน...

[arthitvet65]

ถึงทางแยกเราเลี้ยวซ้ายตามป้ายแม่อาย-ฝาง (ทางหลวง 1089) ถนนเส้นนี้ช่วงที่อยู่ในเขตเทศบาลก็ดีครับ แต่พอเริ่มออกนอกเมืองไปนิดนึงซักกิโลเมตรที่ 7-8 ถนนเริ่มจะมีขรุขระบ้าง แต่เป็นถนนลาดยางตลอดเส้นทางนะครับ



ช่วงนี้ปั่นกินลมชมวิวไปเรื่อยครับ..เส้นทางเส้นนี้จะเป็นทางราบอยู่ครับ
จนถึงบ่อน้ำพุร้อนป่าตึง ถนนจะเริ่มมีเนิน ขึ้นเนินเบาๆครับสองข้างทางก็เป็นภูเขา วิวสวยเลยแหล่ะ..



มีถ่ายรูปด้วย...เจออะไรสวยก็แวะถ่ายไปเรื่อย..



วิวที่ได้ก็จะประมาณนี้ครับ





ถนนก้เริ่มขรุขระบ้างแล้ว..น่าจะเกิดจากน้ำเซาะ เพราะสองข้างทางเป็นภูเขา ถ้าฝนตกหนักๆ น้ำที่ไหลผ่านถนนน่าจะทำให้ถนนพังได้



ช่วงนี้ก้มหน้าก้มตาปั่นอย่างเดียว...
เป้าหมายของเราคือทางแยกฐานปฏิบัติการกิ่วสะไต ครับ จะเป็นทางแยกขึ้นแม่สลอง ระยะทางจากแยกแม่จันถึงกิ่วสะไตจะอยู่ที่ประมาณ 34 km



ปั่นมาซักพักก็เจอป้ายบอกระยะทาง...ถนนจะเป็นทางราบสลับขึ้นลงเนินซักพักจนกระทั่งซักสามถึงสี่กิโลเมตรก่อนถึงแยกกิ่วสะไต เราจะเริ่มเจอ (อันที่จริงผมคนเดียวมากกว่า) ทางขึ้นเขายาวๆ เป็นทางไม่ชันมากครับแต่ยาวมาก...ขึ้นเขาสามลูกรวด ระยะสามกิโลโดยประมาณ น้องมันก็ค่อยๆปั่นไต่ขึ้นไป...



เนินแรกครับ...



เนินจะยาวๆพอถึงยอดก็เป็นทางลงนิดเดียว...ก่อนขึ้นเนินถัดไปยาวๆอีก...
น้องมันก็ปั่นๆไปเรื่อย...ส่วนผม ไม่ไหวแล้ว...ขอจูงเหอะ ฮา...ความฟิตไม่พอจริงๆครับ ยังต้องซ้อมอีกเยอะ



มันยาวจริงๆครับ...แต่เชื่อมั๊ยว่่า มันมียาวกว่านี้อีก...



และในที่สุดเราก็มาถึงแยกฐานปฏิบัติการกิ่วสะไตครับ บริเวณหน้าฐานจะเป็นร้านขายของชำและคิวรถสองแถวไปท่าตอน แม่สลอง จังหว่ะนั้นน้ำที่เตรียมมาก็หมดพอดี ผมกับน้องเลยตกลงกันนั่งพัก เติมน้ำเติมท่า เข้าห้องน้ำซะให้เรียบร้อย...



ระยะทางจากแยกเข้าไปแม่สลอง 14 km ระหว่างที่นั่งพักก็มีชาวบ้านเข้ามาคุยด้วย ถามไถ่ว่ามาจากไหน จะไปไหน พอเราบอกว่าจะไปแม่สลอง ก็ตกอกตกใจกัน บอก "ทางมันชันนะ ขึ้นเขาไม่รู้กี่ลูก" "ขนาดรถเครื่องยังต้องใช้เกียร์หนึ่งเลย"....เอ่อ ลุงครับ ไม่ต้องรีบทำลายความตั้งใจพวกผมตั้งแต่ตอนนี้ก็ได้ครับ...ยังไงมาถึงนี่แล้วพวกผมก็ต้องไปต่ออยู่ดี... T_T

[arthitvet65]

ตรงกิ่วสะไต เป็นทางแยกเข้าแม่สลอง ตรงทางแยกจะมีร้านค้าและคิวรถสองแถวเหลือง มีด่านตรวจ ซึ่งตรวจค่อนข้างจะเข้มงวด รถแทบทุกคันต้องจอด ตรงทางเข้าจะเป็นเนินซึ่งโคตรชัน แต่ก็สวยมาก วันที่ผมมาสำรวจก็คิดไว้แล้วว่า ถ้ามาปั่น จะถ่ายรูปมุมนี้สวยๆเลย ว่าแล้วก็นัดแนะกะน้อง "เดี๋ยวพี่ไปรอตรงทางขึ้นนะ เดี๋ยวแพทปั่นขึ้นไป แล้วลุกโยกเลยนะ เอาแบบ คอนทาดอร์ เลย เท่ๆเลย" (จริงๆคือผมรู้ว่าผมปั่นขึ้นไม่ไหวหรอก เลยหาเรื่องจูงนั่นแหล่ะ)



แล้วผมก็ไปหามุม...น้องมันก็ปั่นมา....



จังหว่ะยืนโยกขึ้นเขาที่แยกกิ่วสะไต ทางแยกเข้าแม่สะลอง ของชายหนุ่มผู้มี Alberto Contador เป็น Idol...ว่าแต่เสื้อที่ใส่นั่น..มัน Chris Froome ชัดๆเฮ้ย...มั่วจริงอะไรจริง..หลังจากเนินตรงนั้น มันยังมีความชันแบบต่อเนื่องขึ้นไปอีกครับ...มันไม่ใช่ชันธรรมดา แต่มันชันมากแถมยาวด้วย น้องมันก็ปั่นๆ ย่ำๆ ขึ้นไป...อ่ะ ผมก็เดินจูงซิครับ





ตรงไหนที่พอไหวผมก็ปั่นบ้าง...



เลยเนินนั้นขึ้นมาก็มีอีก..อีกหลายเนินเลย..น้องมันก็ฟิตเกิ้น...ปั่นๆขึ้นไป ผมก็ปั่นบ้างจูงบ้าง ยอมรับเลยว่าไม่ไหวจริงๆ แค่คิดว่าจากนี้ไปอีก 14 กิโล ต้องเจออีกกี่เนินก็ปวดขาแล้ว แต่ก็นะ มาถึงขนาดนี้แล้วก็ไปให้ถึงดีกว่า จะปั่นจะจูง อย่างน้อยก็ได้ชื่อว่า มาถึง ดีกว่าจะมาเสียใจทีหลังว่า มาเกือบถึงแล้วทำไมไม่ไปต่อ..



อันนี้เนินแรกครับจากแยก...ชันๆและยาวๆ...



คือมันโคตรจะยาวเลย...แต่มันก็คุ้มค่าจริงๆที่ได้ขึ้นมา...สำหรับคนที่ชอบถ่ายรูป ชมวิวนี่ ผมว่า บางทีการเดิน 14 กิโลจากกิ่วสะไต ไปแม่สลอง ก็เป็นอะไรที่ค่อนข้างจะน่าทำ และคุ้มค่า ถ้ามันได้ชมความสวยงามระหว่างทางที่ผ่าน

[arthitvet65]

และแล้วเราก็ขึ้นมาจนสุดเนินลูกแรกครับ พอมองออกไปเห็นวิวข้างทาง กับโดนลมเย็นๆปะทะเข้าที่ใบหน้า เท่านั้นแหล่ะ...ความเหนื่อยที่ผ่านมา...แม่งก็ยังเหนื่อยอยู่ดี...มันจะหายไปได้ยังไงหล่ะในเมื่อมันยังเหลืออีกสิบกว่ากิโลที่ต้องปั่นไป...แต่อย่างน้อยก็ผ่านเขาลูกแรกมาแล้ว จากนี้จะเป็นการลงเขาประมาณ้เกือบกิโล ก่อนจะเจอเนินถัดไป จากแยกกิ่วสะไตไปถึงแม่สลอง จะมีเขาให้ขึ้นอยู่สามลูก...ลูกแรกคือลูกนี้..หลังจากลูกนี้จะเป็นทางลงยาวๆไปประมาณเกือบกิโล..แล้วก็ขึ้นเขาอีกลูก (ซึ่งหลังจากยอดตรงนี้ ผมไม่ได้ถ่ายรูปตอนลง เพราะลงเร็วครับ ไม่เบรคเลยแหล่ะ เพราะต้องส่งแรงขึ้นเขาลูกถัดไป) เขาลูกถัดไปจะมีพระธาตุอยู่บนเขา เรียกว่าพระธาตุทันใจ ตรงทางแยกขึ้นพระธาตุจะมีค่ายทหาร เล็กๆ อยู่ จากค่ายทหารก็ต้องปีนขึ้นไปอีก ตำแหน่งนี้ค่อนข้างชันเลย (เดี๋ยวให้น้องมารีวิวเรื่องสถิติให้อีกที) จนถึงยอดเขาลูกที่สอง ก็เกือบๆ สองกิโล



อุตส่าจูงขึ้นมาจนถึง ขอแชะรูปหน่อยละกัน...กับเสือหมอบคู่ใจที่พาเรามา...ผมคุยกับน้องว่า มันชันจริงๆนะ แต่ถ้าเป็นเสือภูเขา มันน่าจะปั่นขึ้นมาได้ง่ายกว่านี้มั๊ย.. ทำไมเราต้องทรมานเอาเสือหมอบขึ้นมาวะ.."ถ้าเราทำเหมือนที่คนอื่นทำ มันก็ไม่เท่ ซิพี่"...นี่ซินะที่เรียกว่า "กินไม่ได้ แต่เท่ห์"...ถรุยยยยส์



อ่ะ ถือว่าพักเหนื่อย ก็ถ่ายไปเรื่อย....



ความละเอียดของภาพจะไม่ค่อยเท่ากันเพราะมาจากกล้องมือถือสองตัว I4s ของผมกับของน้อง (รุ่นเดียวกัน...แต่ไหงของผมละเอียดกว่าก็ไม่รู้)...ไอ้ที่ชัดๆ นั่นของผม ผมถ่ายแล้วเอาไปทำในคอมก่อนอัพลงครับ

[arthitvet65]

เขาลูกถัดมาคือ เนินขึ้นวัดพระธาตุทันใจ เป็นเนินที่ไม่ชันเท่าเนินแรก ไม่ยาวเท่าด้วย พอจะปั่นขึ้นมาได้ พอขึ้นมาถึงแยกทางเข้าพระธาตุ จะเป็นเนินขึ้นเขาอีกลูก ตรงทางแยกจะมีค่ายทหารพรานเล็กๆ เราสามารถขอเติมน้ำที่นี่ได้ พี่ทหารใจดีครับ...(เนิน ซ้อนเนิน...งง เลยมั๊ย คือเหมือนจะถึงยอด แต่มันยังมียอดของยอดอีก) แต่พอขึ้นเนินนี้ก็จะเป็นยอดเขาจริงๆ ซึ่งผมก็ไม่ได้ถ่ายมาอีกนั่นแหล่ะ เพราะจังหว่ะนั้น แต่เดินจูงขึ้นมาก็หายใจแทบไม่ทันแล้ว จากนั้นจะเป็นทางลงเขาซึ่งโคตรพ่อโคตรแม่ยาว และชันมากๆ คือลงมาด้วยความเร็วมากกว่า 60 kph ถ้าไม่เคยลงเขาเร็วๆนี่ มีหลุดโค้งแน่นอน ทางลงจะผ่านหมู่บ้านชาวเขาชื่อหมู่บ้านรวมมิตร รึ รวมใจ นี่แหล่ะ มัวแต่ตื่นเต้นตอนลงเขาเลยไม่ได้สนใจ ฮา ถนนตรงหมู่บ้านค่อนข้างแคบครับ และเราไม่สามารถเดาได้เลยว่าจะมีคน รึ หมา โผล่ออกมาตัดหน้าตอนไหน ผมต้องค่อยๆเลียเบรคลงเขา ด้วยความที่ไม่ชำนาญ แต่น้องแพทมันปล่อยลงไปเลย เห็นได้ชัดเลยว่า มันไม่เบรค (ไอ้บ้านี่ ไม่กลัวเลยเฮ้ย) พอลงมาถึงตีนเขาปุ๊ป จะมีสะพานข้ามลำน้ำอันนึง ก็จะขึ้นเขาอีกลูกทันที ข้อดีของมันคือ คือ ลงมาแรงๆ เร็วๆแล้วอาศัยแรงส่งขึ้นเขาอีกลูกได้เลย...แต่ไม่ใช่ว่าจะได้เยอะแยะนะ เพราะลูกนี้ก็ ยาวมาก เหมือนกัน



อันนี้คือเขาลูกถัดไปที่ต้องปีนครับ น่าจะเป็นลูกที่ชันน้อยสุดแล้ว แต่ยาวมากเหมือนกัน คือ เราต้องปั่นอ้อมเขาลูกนี้ไปลงเขาอีกด้านนึง ถนนเส้นนั้นคือที่เราต้องขึ้นหลังจากลงเขาลูกที่แล้ว...ถนนอ้อมเขาลูกที่เห็นเนี่ย เป็นตำแหน่งที่แย่ที่สุดของทริปนี้แล้ว คือ เรียกว่า เหี้ย ได้เลย ทางลาดยางมีหลุมมีบ่อเต็มไปหมด แล้วที่แย่กว่าคือ จังหว่ะที่จะลงจากเขาลูกนี้ ทางมันขรุขระมาก แต่เราต้องลงด้วยความเร็ว 50+ นึกสภาพว่าแรงสั่นสะเทือนมันจะมากขนาดไหน สะเทือนไปถึงไส้ติ่งกันเลยทีเดียว ผมต้องกำเบรคจนมือชา เพราะกลัวว่าจะล้ม แถมคิดในใจ "เหี้ยละ จบทริปนี้ ล้อกูจะดุ้งมั๊ยเนี่ย" คือชัน ถนนแย่ และ คดโค้ง มาก..แต่พอผ่านเนินนี้ เราก็จะเจอเนินสุดท้ายกันแล้ว...(จากจุดนี้ เราจะเริ่มเห็นหมู่บ้านแม่สลอง เห็นพระธาตุบนดอยแม่สลองแล้ว เหมือนใกล้นะ แต่จริงๆเหลืออีกประมาณ 6-7 กิโลเมตร)

[suksawaddi]

รอชมตอนจบกับสรุปความชันครับ งี้ถ้าปั่นจบอาจใส่เสื้อลายจุดโชว์เลยน่าจะดี

[arthitvet65]

หลังจากลงเขา (ลูกที่ถนน เชี่ยๆ) นั่นมาแล้ว เราก็มาถึงเขาลูกสุดท้าย เขาลูกนี้ยาวมากและ มันชันมากๆ (อันที่จริงมันก็ชันทุกลูกแหล่ะ) ด้วยความที่ปั่นขึ้นลงเขามาค่อนข้างไกล ทำให้เมื่อมาถึงตีนเขาลูกนี้ ผมก็จูงแบบไม่ต้องลองปั่นกันเลย มันชันมากจนแม้กระทั่งการเดินขึ้นยังทำให้เราต้องหยุดพักหายใจ น้องแพทขาแรง ก็ยังค่อยๆไต่ ค่อยๆปีนขึ้นไป จนลับสายตาผมไป (ผมยังจูงอยู่)..ชาวบ้านที่แว้นมอเตอร์ไซต์สวนลงมาต่างก็ตะโกนให้กำลังใจเป็นภาษาชาวเขา (รึสมน้ำหน้าก็ไม่รู้ เพราะผมก็แปลไม่ออก มโนว่า เค้าให้กำลังใจเราไว้ก่อน) มีลุงคนนึงพูดภาษาไทยได้ ตะโกนบอกผมว่า "อีกนิดเดียวๆ หนุ่ม อีกไม่ไกลแล้ว" ผมฮึดมาก...เดินจูงจักรยานได้เร็วขึ้นอีก...ซักพักผมก็เห็นน้องชายผม นั่งรอที่แผงกั้นตรงโค้งบนยอดเนิน..."ถึงยอดแล้วเหรอ..".."ป่าวพี่ ผมปั่นไม่ไหวแล้ว.." แล้วน้องมันก็เดินไปเหมือนจะดูถนน ก่อนกลับมาตะโกนบอกผม..."อีกประมาณร้อยเมตรพี่..." โอ้วววววว จะถึงแล้วเฟ้ย...พอผมมาถึงบอดเนินเลยเดินไปดูบ้าง..."ร้อยเมตรพร่อง!!" คิดในใจ...



คือเหมือนจะถึงยอดเนิน แต่...แต่...แต่มันเป็นโค้งพอดี เลยมองไม่เห็ยจากตีนดอย คือมึงต้องปีนขึ้นเนินโค้งๆนี่ไปอีกเกือบร้อยเมตร ไม่ใช่ร้อยเมตรจะถึงยอดดอยนะ...มันถึงจะถึงตีนเนินถัดไป....อ๊ากกกกกกกกกกกกกก...อะไรจะทรมานขนาดนี้...น้องมันก็เริ่มปีนขึ้นหลักอานแล้วค่อยๆปั่นไป "ไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป ตอนนี้หัวใจจะออกมาเต้นอยู่นอกอกละ"..พูดเสร็จผมก็นั่งพักเกือบสิบนาทีก่อนจะออกเดินอีกรอบ...(ย้ำนะครับ เดิน ครับ)



มองจากจุดที่น้องจอดรอผมลงไป...โคตรชันเลย



อันนี้คือมองจากจุดที่บอกว่าเหลืออีกร้อยเมตร ลงไปจุดตะกี้ มันคือเนินซ้อนเนิน...(จังหว่ะนั้นอยากบอกลุงคนที่ตะโกนบอกผม "นิดเดียวๆ" นั่นมากๆ...นิดบ้านแม้วอ่ะดิลุง.... T_T จากจุดที่ผมหยุดพักเมื่อกี้ เหลืออีกเกือบสี่กิโลเมตรก่อนจะถึงแม่สลอง ผมพยายามลุกขึ้นปั่นอีกครั้ง แต่ปั่นไปได้ซักคร่งกิโลก็ไม่ไหว ตัดสินใจเดินดีกว่า (คือถ้ามีรถอาจจะขึ้นรถไปแล้ว ฮา) ตอนนั้น ครีทติดรองเท้า พังไปแล้ว เพราะเดินมากไป ฮา สุดท้ายตัดสินใจ...



ถอดรองเท้าเดินแม่มเลย ฮาาาาาาาาาาาา....ยังไงกูก็เดินแล้ว ขอเซฟรองเท้าก่อนละกัน ครีทมันแพงงงงง...ผมเดินๆไปเรื่อยๆ ตอนนั้นฝนหยุดสนิท แดดเริ่มมา...(ร้อนเท้าชิบหาย) ตรงไหนพอจะปั่นไหวก็ใส่รองเท้าแล้วปั่น ไม่ไหวก็หยุด..คือมันใกล้จะถึงแล้วไง ใจนึงก็อยากไหลกลับทางเดิมที่มันเป็นเนินลง แต่อีกใจนึงก็ เอาวะ..ใกล้จะถึงแล้ว ถ้าไปไม่ถึงเดี๋ยวจะเสียใจทีหลังเอา ก็เดินๆ ปั่นๆไป

[arthitvet65]

จนกระทั่ง....ในที่สุด...."เอิ้ว ถึงแล้วพี่"...เหมือนเสียงสวรรค์ น้องตะโกนลงมาจากยอดดอย อีกแค่ไม่ถึงสามร้อยเมตร ผมก็จะเดินขึ้นไปถึงยอดดอยแล้ว...มันเป็นสามร้อยเมตรที่โคตรไกล โคตรเหนื่อย ผมเดินขึ้นไปถึงยอดแล้วนั่งพักอยู่หน้าร้านขายชา (ชื่ออะไรซักอย่าง) พี่ยามพูดไทยไม่ชัดบอกให้เติมน้ำกับแกได้ แต่ผมไม่มีแรงจะเดินแล้ว ยอมคอแห้งตายดีกว่า...ว่าแต่ น้องผมมันชิลไปนะ ไม่มีอาการเหนื่อยเลย ฟิตไปไหน





มองลงไปถนนที่เดินขึ้นมา เนินสุดท้ายเมื่อตะกี้ แล้วคุยกับน้อง น้องบอกว่าสามกิโลสุดท้ายชันโฮก ผมยอมรับเลยว่าน้องมันฟิตจริงๆ คุยเรื่องเทคนิคในการซ้อมการปั่น ไปเรื่อย ตอนนั้นเวลา 11.40 น. เรายังหาร้านกินข้าวไม่ได้เลย แล้วเราก็ตกลงกันว่าถ้าปั่นกลับคงได้มืดค่ำแน่ๆ เอาเป็นว่าเหมารถกลับดีกว่า.....ฮาาาาาาาาาาาาา เอาๆๆๆๆ ไม่ไหวจริงๆ ถ้าต้องปั่นกลับ ผมคงได้จูงเหมือนตอนมาแน่ๆ และเวลาก็จะไม่ได้ด้วย คุยจบเหมือนมีแรงฮึด สวมรองเท้าปั่นเข้าไปในหมู่บ้านกะจะหาร้านอาหาร มาถึงแม่สลองทั้งที ขอจัดขาหมู หมั่นโถว หน่อยเถอะ ได้ข่าวว่าดัง



ไปถึงจุดนั้นไม่ใช่ว่าเราไปถึงยอดแล้วนะครับ เพราะเป้าหมายของเราอยู่ที่ หลักกิโลเมตรอันใหญ่ๆ ซึ่งมันต้องปั่นไปอีกนิดนึง...แม่สลอง บ้านสันติคีรี เป็นหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนสันเขา คือยาวๆไปบนสันดอย เพราะงั้น ถึงเราจะไปถึงแล้ว เราก็ยังต้องปั่นขึ้นๆลงๆ บนสันเขานั่นอยู่ดี แล้วเราก็ค่อยๆปั่นไปที่หลักกิโลเมตรนั่น...

แต่...ยังครับ ยังไม่แวะ เราขอไปหาร้านอาหารก่อน เรื่องถ่ายรูปค่อยว่ากัน บนดอยแม่สลองก็จะเป็นหมู่บ้าน มีทั้งชาวจีน ชาวเขา ปนๆกัน ชาวจีนบนดอยแม่สลอง เป็นกลุ่มนายพลต้วน ที่มาจากเมืองจีน บ้านส่วนใหญ่จะมีลักษณะเหมือนบ้านชาวจีน แบบจีนรุ่นกลางๆ ประมาณหนังเจ้าพ่อฮ่องกง ที่เคยดูตอนเด็กๆ เท่าที่คุยกับชาวบ้าน อย่างพวกลูกจ้าง นี่จะเป็นชาวเขา ส่วนเจ้าของร้านงี้จะมีเชื้อจีน (คือทั้งสองกลุ่มก็พูดไทยไม่ชัดแหล่ะ แต่ไม่ชัดคนละแบบ) ก็มีรุ่นอากงอาม่า เดินกันบนนั้น คนที่นี่ดูอายุจะยืน ผมว่าส่วนนึงอาจเป็นเพราะสภาพอากาศที่คาดว่าจะดีอยู่ตลอดปี การได้สูดอากาศบริสุทธิ์ทั้งปีทั้งชาติ น่าจะทำให้สุขภาพดีกว่าคนเมือง ธุรกิจที่ค่อนข้างจะบูมเลยบนนั้นคือ ชา ผมไม่รู้หรอกว่าชามันอร่อย (ไม่เคยชิม) รึ เพราะมันดัง (ซึ่งดังเพราะอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกัน อีกแหล่ะ) แต่ร้านค้าบนนั้น แทบไม่มีร้านไหนที่ไม่มีชาขาย มีหลายๆร้านที่เปิดเป็นร้านชาจริงจัง มีให้ชิมกันเลย ซึ่งพวกผมก็ไม่ได้แวะหรอก แค่ผ่านตาแว๊ปๆ (ร้านชาดังๆ อย่างไร่ชา 101 อยู่เลยไปอีกสามสี่กิโล ผมคงจะไปหรอกนะ ฮา) ที่เราหาอยู่คือ ตู้ ATM กับ ร้านอาหาร เพราะตอนนั้นหิวมาก แถมแต่ละคนก็พกตังกันมากระจึ๋งนึง..



แล้วด้วยความที่ตอนผมไปสำรวจ ผมก็ลืมนึกไปว่า เออกูขึ้นมาเนี่ย ต้องกินข้าวนะ ก็ไม่ได้ดูร้านข้าวมาเลย ก็เลยชวนกันกะน้อง ปั่นๆไปดู ซึ่ง มันไม่ใช่ปั่นทางราบนะ มันขึ้นลงบนเนินชันๆ ดีหน่อยตรงที่มันไม่ยาวมาก แต่ถึงกระนั้นผมก็ลงจูงอยู่ดี...มันไม่ไหวนะ นี่เดินจูงมาไม่รู้กี่กิโลนะ ฮ่า...ทีแรกที่ขึ้นไปถึงจะเจอ Landmark เป็นหลักกิโลเมตรใหญ่ๆ ซึ่งแถวๆนั้นก็จะมีร้านอาหาร ร้านขายของที่ระลึก แต่เราไม่เชื่อว่ามันจะมีเท่านี้...เราเลยไปหาที่อื่น ก็ปั่นไป เลยไปสองสามกิโล รวมทั้งหาคิวรถสองแถว ที่จะเหมาลงไปด้วย จนเจอคิวรถหน้าเซเว่น...ใช่ครับ 7-11 นี่แหล่ะ..บนนั้นมันมีจริงๆ...ถ้าแค่นี้ตกใจ ขอบอกว่าบนนั้นมี ธนาคารด้วย สองสามที่แหน่ะ..อีกอย่าง คลื่น AIS TRUE นี่เต็มนะครับ..เราไปเจอร้านข้าวใหญ่ๆอยู่ร้านนึง ลูกค้าเพียบเลย ดูแล้วน่าจะเป็นคนจีน โฉ้งเฉ้งๆ กันใหญ่ แต่เจ้าของร้านเกรงว่าจะดูแลเราไม่ทั่วถึง สุดท้ายก็กลับมากินร้านที่เราผ่านไปทีแรก...ตกลงกูปั่นขึ้นเขาลงเขาไปอีกทำไมวะ



ก่อนจะเข้าไปร้านข้าวขอเล่าเรื่องที่เที่ยวบนดอยแม่สลอง บนนั้นจะมีสุสานนายพลต้วน สุสานทหาร ร้านชา ไร่ชา และก็พระธาตุศรีนครินทร์ ซึ่งที่เล่ามา ผมไม่ได้เข้าไปซักที่..คือจริงๆ ตำแหน่งของพระธาตุศรีนครินทร์นี่ เป็นตำแหน่งที่น่าจะถ่ายรูปได้โคตรสวยเลยนะ แต่อยู่สูงเกิน..ผมเคยอ่านมาว่า บนพระธาตุเนี่ย ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวขึ้นไป เพราะมันชันมาก..เอาจริงๆ ผมยอมรับเลยนะว่าเสียโอกาสที่ไม่ได้ขึ้นไป แต่เพราะหนึ่งเลยคือผมเหนื่อยมาก สองคือผมอยู่แค่นี้เอง ยังไงผมก็จะมาเก็บอีกแน่ๆ ก็เลยได้แค่พนมมือสาธุใส่หัวแล้วก็ถ่ายภาพไกลๆ ก่อนจะปั่นหาร้านข้าวต่อไป แนะนำเลยครับ ใครไปขึ้นไปให้ถึง สวยแน่ๆ...เอาจริงๆ แม่สลองมีอะไรน่าสนใจเยอะนะ มันมีประวัติศาสตร์ มี story คือใครสนใจมันก็น่าสนใจ หรือถ้าไม่สนใจประวัติศาสตร์ คุณก็มี วิว Landscape สวยๆให้ชม หรือถ้ามาตามกระแส คุณก็ได้ร้านชา เป็นเป้าหมาย...แต่..มันมีเท่านี้จริงๆ แนะนำเลยคือถ้าจะมาเที่ยวแม่สลอง นอนคืนเดียวพอ ตื่นเช้าๆมาดูทะเลหมอก ดูวิวไป สายๆ ไปเที่ยวไร่ชา เที่ยวสุสาน เที่ยงๆก็ลงได้แล้ว....อ่าวแล้วเรื่องอาหารยูนนานหล่ะ...อ่อ ไปฟังกันเลยละกัน..



บนแม่สลอง นอกจากจะดังเรื่องชา เรื่องอาหารยูนนานก็เป็นอีกอย่างที่ขึ้นชื่อ ประมาณว่า มาแม่สลอง ต้องกินอาหารยูนนานนะ คือร้านอาหารในแม่สลองเนี่ย มันจะมีคำว่า ขาหมู หมั่นโถว หรือ ยูนนาน ติดหน้าร้านทุกร้านกันเลย ประมาณนั้น แม้กระทั่งน้องผมทีี่ปั่นมาด้วยกัน มันยังท่องเป็นนกแก้วนกขุนทองเลยว่า "ขาหมูหมั่นโถว ขาหมูหมั่นโถว" สุดท้ายเราก็ปั่นกลับมาตายรังที่ร้านแรกที่เห็นคือร้าน...ขอไม่บอกชื่อนะครับ...
เราสั่งมาสามอย่างครับ มีผัดยอดมะระหวาน ขาหมู และก็ ต้มจืดเยื่อไผ่ ไม่ได้สั่งหมั่นโถวเพราะ แค่นี้ก็ไม่รู้จะกินหมดกันมั๊ย...คืออารมณ์หิวๆเนี่ย พอถึงจุดนึง มึงจะไม่อยากกินอะไรละ จะหมดความอยากไปเลย ซึ่งตอนไปถึงร้าน ผมถึง stage นั้นแล้วไง แต่ยังรับรู้เรื่องรสอาหารนะ..ผมสั่งหนึ่งในของขึ้นชื่อมากินคือขาหมู ด้วยความที่ผมเป็นมนุษย์ที่ชอบกินขาหมูมาก เจอขาหมูอร่อยๆมาเยอะว่างั้น...เลยจัดมา ว่าเรื่องราคาดีกว่า ราคาอาหารก็จะอยู่ประมาณร้านข้าวต้ม 24 น. คือประมาณ 40-300 แล้วแต่ประเภทและขนาด อย่างขาหมูสับนี่ก็ 100-300 แล้วแต่ขนาด..ผมสั่งขนาดกลางมา ราคาจานนี้ 150 บาท...





อันนี้แกงจืดเยื่อไผ่...อันนี้พูดเลยนะว่าผมไม่ได้ดิสเครดิตเลย แต่ผมว่ารสชาดอาหารนี่ ธรรมดามาก ผมพูดกับน้องว่า "ขาหมูนี่ หากินได้ตามร้านข้างล่างเลยนะ"..."มันรู้สึกดีเพราะมันกินบนแม่สลองพี่..."...เออ ใช่ซินะ...คือรู้ถึงพลนุภาพของการโปรโมทเลย คือ ใครมาใครก็กิน กินๆก็รีวิวไป ใครอ่านรีวิว มาแม่สลองก็ต้องขาหมู เอาจริงๆในฐานะคนชอบกินขาหมูเลยนะ ผมว่าขาหมูแม่สลอง ธรรมดามาก...ผมไม่รู้ว่าร้านอื่นเ็ป็นยังไง เพราะลองแค่ร้านเดียว.. เดี๋ยวไปคราวหน้าจะลองร้านอื่นบ้าง

[arthitvet65]

หลังจากทานข้าวเสร็จก็ได้เวลากลับกันซะที ก่อนกลับขอถ่ายรูปกับ Landmark หน่อย








ถือว่ามาถึงแล้ว ขากลับเราตกลงกันว่าจะเหมารถสองแถวลงไป เลยไปถามพี่ร้านขายข้าวแกงแถวๆนั้น พี่เค้าบอกว่า มันมีรถลงไปข้างล่าง ถึงแม่จันเลย ไม่ต้องเหมา ทราบว่า รถออกสามเวลา 12.30 14.30 และ 15.30 ตอนที่เราจะลงไปเป็นรอบ 14.30 พอดี ค่าโดยสาร 60 บาท ถึงแม่จัน ค่าจักรยานคันละ 20 บาท (แต่ถ้าเหมาเลยก็ 500 บาท)





สภาพจักรยานแต่ละคัน...กลับไปต้องล้างกันยกใหญ่เลยทีเดียว...ใช้เวลา 1 ชั่วโมงเต็มเราก็ลงมาถึงหน้าที่ว่าการอำเภอแม่จัน



ฝนก็เทลงมา เราตัดสินใจปั่นลุยฝนกลับเชียงรายเพราะกลัวว่าจะค่ำซะก่อน กลับมาถึงเชียงรายเกือบห้าโมงเย็น (แวะไปปั่นเส้นทางสายคลาสสิคหลัง มฟล. มาด้วย แต่ไม่ขอรีวิวละกันนะครับ)



ก็เป็นอันจบทริปแม่สลองของเราครับ รวมระยะทางไปกลับประมาณ 140 km. หน่อยๆ (พอดีลืมถ่ายรูปไว้ครับ)

https://www.facebook.com/aprakunee/medi ... 209&type=3

อันนี้เป็นลิงค์ที่ผมรีวิวลง facebook คำพูดคำจาอาจจะไม่สุภาพนัก เป็นประมาณเพื่อนเล่าให้เพื่อนฟังมากกว่า ใครสนใจก็ลองเข้าไปอ่านดูได้ครับ