ThaiMTB.com

(จากการให้ปากคำของพี่ชายผม)...เหตุจากเช้าวันอาทิตย์ที่9มิ.ย.ระหว่างนั่งดื่มกาแฟกับสุดที่รักอย่างมีความสุข ณ ศาลาข้างบ้าน จู่ๆเจ้าลูกสาวคนโตก็เดิมเข้ามาถาม "พ่อค่ะจักรยานแม่บ้านเอาออกทริปทางไกลและขึ้นเขาไหวไหมค่ะ" เลยตอบแบบเท่าที่พอตอบได้ว่า"ขึ้นอยู่กับสมรรถนะรถและความฟิตของคนน่ะลูก" จากนั้นคำถามของลูกสาวประโยคนี้มันวนเวียนอยู่ในสมองตลอดเวลาทุกวันแม้ตอนทำงานและตอนนอนจนถามตัวเองว่า"ทำไงถึงจะเลิกคิดเรื่องนี้ซะที" สมองมันตอบ"ก็ออกไปลองซิจะได้รู้" เช้าวันศุกร์ที่14มิ.ย.เวลา04.30น.จึงนำจักรยานแม่บ้านออกไปหาคำตอบที่แท้จริง จากบ้านสมุทรปราการเข้ากรุงเทพผ่านนครนายก,ปราจีนบุรีขึ้นเขาใหญ่ด้านเนินหอมลงเขาใหญ่ด้่านธนะรัตน์,ปากช่องนครราชสีมาและหมวกเหล็กสระบุรี จนได้คำตอบให้กับตัวเองและมาบอกลูกสาวว่า"ได้" มันเป็นเพียงคำตอบที่แสนจะสั้นใช้เวลาบอกแค่1วินาทีเท่านั้นเอง แต่เรื่องราวที่เกิดภายในคำตอบแค่1วินาทีนั้นมันชั่งแสนสาหัสอย่างที่สุดและใช้เล่าในการหาคำตอบโดยต้องอยู่บนอานนานถึง15ชั่วโมง แต่ที่สำคัญที่สุดคือเกือบไล่ตามความตายทันถึง2ครั้งในการออกหาคำตอบครั้งนี้ แต่ด้วยกำลังใจจากภรรยาสุดที่รักและก้อนเนื้อเล็กๆที่เรียกว่าหัวใจ ก็สามารถพบกับวิสัชนานำมาตอบแก่ลูกสาวได้โดยมีเพิ่มแบบกระซิบข้างหูด้วยว่า"พ่อขึ้นเขาแบบขาไม่แตะพื้น(ศัพท์ชาวจักรยานคือไม่ลงเข็น)ด้วยนะ...

ด่านเขาใหญ่ด้านเนินหอม จว.ปราจีนบุรี คน+รถ=60บาท เจ้าหน้าที่ยังไม่ยอมฉีกตั๋วให้โดยแจ้งด้วยความปรารถนาดีว่า"จักรยานไม่มีเกียร์ไปไม่ไหวนะครับและอันตราย" ตอบ "ขอบคุณครับแต่ต้องการสักครั้งในชีวิตนะครับ"....

ถึงยอดเขาทีทำการอุทยานบ่าย4โมงกว่าแบบหมดสภาพลงรถแบบล้มเดินไม่ไหวค่อยๆพยุงตัวไปสั่งข้าวทานมือสั่นยกช้อนเข้าปากแทบไม่ไหวแค่สิบกว่าคำหงายปิงเก้าอี้หลับไม่ได้สติรู้สึกตัวตอน6โมงกว่าเกือบทุ่มข้าวยังคาปากเคี้ยวไม่หมดในช้อนสุดท้าย ต้องรีบลงเขาเพราะเริ่มมืดและฝนตก ลงด้านด่านธนรัตน์ชันและโค้งแคบมากถนนก็ลื่นเบรครถก็ไม่ดีมองทางไม่ค่อยเห็น...

ลงมาถึงด่านธนรัตน์ทุ่มกว่านับเป็นโชคดีจริงๆเพราะเกือบไล่ความตายทัน2ครั้ง ครั้งที่1ช่วง7กิโลสุดท้ายก่อนถึงที่ทำการอุทยานร่า่งกายขาดน้ำอาหารถูกเผาผลาญนำไปใช้จนหมดมีอาการตาลายเวียนหัวจะวูบเป็นลมและเริ่มหนาวสั่นตะคิวเริ่มกินขา ครั้งที่2 ลงเขาฝนตกถนนลื่นทางลงชันโ้ค้งแคบเบรคไม่ค่อยอยู่ มืดมากมองทางไม่ชัดแมลงเยอะชนหน้าจนเจ็บ รถไม่คว่ำชนผาหรือตกเหวก็บุญแล้ว.....ขอเพียงแค่สักครั้งในชีวิตครับ.....ขอขอบคุณพื้นที่Thai Mtb.ครับ

พี่ผมได้ทำภารกิจ พาแม่บ้านเที่ยวและ ได้นำคำตอบมาตอบให้ลูกสาวได้สำเร็จสมความตั้งใจ เพียงคำตอบสั้นๆกับเวลานั่งบนอาน 15 ชั่วโมง ว่า "ได้"
...บางครั้งในหนึ่งชีวิต ในหนึ่งโอกาส ในหนึ่งความตั้งใจ และ หนึ่งก้อนเนื้อเล็กๆที่ก้อนแค่กำปั้น ที่เรียกว่า "หัวใจ" ก็ทำให้เกิดสุข

...คิดอยู่ตั้งนาน ไม่รู้จะเม้นว่ายังไงดี

ได้แค่ "ยอดเยี่ยม" และ "ไม่ควรลอกเลียนแบบ"

เอ หมวกฟาง เขียน:...คิดอยู่ตั้งนาน ไม่รู้จะเม้นว่ายังไงดี

ได้แค่ "ยอดเยี่ยม" และ "ไม่ควรลอกเลียนแบบ"

เห็นด้วยครับว่าเก่งมาก แต่น่าจะเป็นความสามารถเฉพาะตัวน่าจะดีที่สุด ผมว่ามันอันตรายค่อนข้างมากเลย

ขอขอบคุณคำติชมครับ.....
พี่ผมบอก...ขอแค่ครั้งเดียวในชีวิตครับ...และที่ทำเพราะ เพียงแค่จะพิสูจน์ว่า ความสามารถ ความตั้งใจ และ อุปกรณ์มาตรฐานของจักรยาน..ที่เรียกว่า "จักรยานแม่บ้าน" จะมีความสามารถแค่เพียงซื้อของหน้าปากซอย...หรือไม่(ได้รับคำตอบแล้วก็หมดข้อสงสัยครับ)

คือว่าท่านรองผู้กำกับท่านนี้แกคงชอบความเจ็บปวดละกระมังครับ ฮ่า ฮ่า คราวหน้ายุขึ้นภูทับเบิกครับ

ขอคาราวะจากใจครับผม

หากเพียงแวะมาอ่านแล้วไม่เข้ามาคารวะผ่านไปถึงพี่ชายท่าน ก็นับว่าเกินไปครับ

แต่ด้วยความเคารพจริงๆ ครับ จากเหตุการณ์ที่ท่านเล่ามาทั้งหมด สำหรับผมรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่รู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงจริงๆครับ

คาราวะหัวใจท่านครับ

ทริปทรมานบันเทิงดีแท้ครับ

อ่านเจอแค่กินข้าวแล้ววูบหลับแบบข้าวยังเคี้ยวไม่หมดนี่ น่ากลัวดีแท้ๆครับ แล้วขากลับลงมาเจอทั้งฝนทั้งมิดแบบนั้น

เห็นมาตั้งกระทุ้นี้ได้ผมดีใจด้วยจริงๆครับ

ความพยายามเป็นเลิศค่ะ...อ่านไปก็ลุ้นอยู่ว่าสำเร็จไหมหนอ...แต่ขาลงนี่ซิคะ..ถ้าเจอช้างทำไงเนี่ย...ขอปรบมือให้ดังๆเลยค่ะ

ผมมี 10 เกียร์ ขึ้นเนินหอมลงปากช่องยังลำบาก นี่ด้วยแม่บ้านเพียวผมขอคารวะหัวจิตหัวใจครับ