ThaiMTB.com

สะพานข้ามแยกใน กทม จะปิดซ่อมเป็นเวลา ทั้งหมดห้าแห่งครับ

+1

ขอบคุณที่เอามาแชร์ครับ

ตายหอย ปกติก็ติดจนจะมีลูกในรถได้อยู่แล้ว โชคดีไม่ได้อยู่แถวนั้น

ติดหนักเข้าไปอีก จักรยานได้เป็นพระเอก ไม่ต้องรอติดด้วย

ขอบคุณครับ สงสารคนทำงานแถวอโศกจัง เกิด แก่ เจ็บ ตาย ในรถนั่นล่ะ

กทม.+ผู้ว่าฯ จะต้องกำหนดนโยบายและรณรงค์ให้หนัก เพื่อให้ชาว กทม.หันมาใช้จักรยานกัน ปิดซ่อมกันคราวละ 6 เดือน ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย การสร้างจิตสำนึกการใช้รถจักรยานเพื่อไปทำงานมีความจำเป็นแล้วครับ

ใช่ครับ นอกจากรณรงค์ให้หนักแล้ว เส้นทางจักรยานก็มีบ้างแล้ว
ขาดอย่างเดียวครับ ขาดผลการบังคับใช้
ทั้งแผงลอย ทั้งรถจอดขวาง อะไรไม่รู้ เยอะแยะไปหมด แบบนี้จะสร้างทางจักรยานไปทำม๊ายย..

uncle_yan เขียน:กทม.+ผู้ว่าฯ จะต้องกำหนดนโยบายและรณรงค์ให้หนัก เพื่อให้ชาว กทม.หันมาใช้จักรยานกัน ปิดซ่อมกันคราวละ 6 เดือน ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย การสร้างจิตสำนึกการใช้รถจักรยานเพื่อไปทำงานมีความจำเป็นแล้วครับ

"..ขอบคุณ..หลาน Rush ที่นำข่าวมาบอก ../..ขออนุญาตให้ข้อคิดจากประสบการณ์เสริมเติมต่อโพสท์ของท่าน "uncle_yan" สักหน่อยนะครับ..ว่า..

- เห็นด้วยกับการต้องรีบสร้าง "จิตสำนึก" เพราะการที่จะทำอะไรสักอย่างที่เป็นสิ่งต้องลำบาก เหนื่อย ร้อน ฝน แดด ฝุ่น นั้น ย่อมไม่มีผู้ใดอยากทำ จึงต้องสร้างจิตสำนึก

- การสร้าง "จิตสำนึก" ก็เป็นเรื่องไม่ง่ายเหมือนกัน ต้องคิดว่าจะต้องทำอะไรบ้างจึงจะสร้างจิตสำนึกให้เกิดขึ้นได้

- เกี่ยวกับการปั่นจักรยานไปทำงานบนถนนหลวง ที่เต็มอยู่ด้วยยวดยานที่ใช้เครื่องยนต์ ซึ่งเป็นสิ่งที่น่ากลัว หวาดเสียวถูกชนของคนปั่นจักรยานส่วนมากในขณะนี้ เป็นสิ่งที่ทำให้หลายคนรอทางเฉพาะจักรยาน เกี่ยวกับการนี้ ผมขอบอกให้ทราบว่า จากประสบการณ์ของผมที่เลิกขึ้นรถเมล์เพราะได้รับการทรมานต่าง ๆ นานามากมาย โดยใช้จักรยานปั่นไปทำงานแทน จากโพธ์สามต้น ฝั่งธนบุรี ไปทำงานที่โรงงานมักกะสัน การรถไฟ ประตูน้ำ ตั้งแต่ปี พ.ศ.๒๕๒๔ นับถึงวันนี้รวมเวลา ๓๑ ปี ผมก็ยังปั่นอยู่ ทำไมผมถึงยังปั่นอยู่ได้หรือ?

- คำตอบก็คือ..
๑.เพื่อหนีความลำบากจากการขึ้นรถเมล์ และนั่งรถยนต์ที่ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ เสียเวลา เสียค่าใช้จ่ายมาก
๒.จิตสำนึกที่ต้องรู้ว่าเราปั่นจักรยานคันนิดเดียว ต้องใช้ขาปั่นทรงตัวให้จักรยานตั้งตรงเคลื่อนไป เบรคก็ไม่ดีเหมือนรถที่ใช้เครื่อยงยนต์ เคลื่อนตัวไปได้ช้า จะต้องปั่นอย่างไร ให้ปลอดภัย (แอบ หลบ รอ เลี่ยง เบี่ยง หนี จอด )
๓.ต้องรู้กฏหมายจราจร
๔.ต้องมีสมาธิมองซ้าย-ขวา-ล่าง-บน ว่าไม่มีสิ่งกีดขวาง จึงปั่นผ่านไป
๕.ต้องมีความสามารถพอตัว
๖.ต้องใจกล้า
๗.ต้องรู้ว่า การเกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องประสบโดยไม่รู้ว่าเมื่อไร ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน (นอนอยู่ที่บ้าน นั่ง ยืน เดิน ขี่จักรยาน ขี่รถเครื่อง ซ้อนท้ายรถเครื่อง ขับหรือนั่งรถสามล้อเครื่อง โดยสารรถเมล์ ขับรถยนต์ส่วนตัว โดยสารรถทัวร์ รถไฟ เรือบิน เรือเมล์ เรือเดินสมุทร เรือเฟอรี่ข้ามทะเลไปเกาะ) ต่างมีสิทธิ์พบด้วยกันทั้งสิ้น แล้วจะมัวแต่อยู่ในที่ ๆ ตัวเองคิดว่าปลอดภัย ไม่แก่ ไม่เจ็บ ไม่ตาย อย่างนั้นหรือ หนีไม่พ้น เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ออกมาโจนทะยานปั่นจักรยานบนท้องถนนหลวงกันให้เต็มถนน เหมือนกับวันคาร์ฟรีเดย์ ๒๓ ก.ย.๕๖ ที่ผ่านมากันเถอะ (๑๒,๐๐๐ คัน ปั่นจากลานพระรูปทรงม้า ไปสนามหลวง แล้วปั่นย้อนกลับ เลยไปจนถึงสวนลุมพินี)
๘.บนถนนที่เราเห็นว่ามีรถยนต์อยู่เต็มนั้น รถยนต์ทุกคันต่างก็วิ่งไปกันได้โดยไม่ชนกัน เพราะคนขับรถทุกคนต่างระวังบังคับรถไม่ให้ไปขวางหรือชนคันอื่นตลอดเวลาที่รถเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอยู่แล้ว ดังนั้น ถ้าเราลงไปปั่นบนถนนที่เต็มอยู่ด้วยรถยนต์นั้น ไม่ว่าจะเป็นคันเดียว หรือหลายคัน ร้อยคัน พันคัน หมื่นคัน ย่อมปั่นไปกันได้โดยอิสระเสรี ถนนนี้เป็นของเรา เรามีสิทธิ์ เพราะเราเสียภาษีให้รัฐบาลเหมือนกับคนที่ขับรถยนต์ รถยนต์ย่อมไม่ขับชนจักรยาน จากเหตุผลดังกล่าวข้างต้น ที่ว่า "ต่างระวังขับรถไม่ให้ชนคันอื่น" นั่นเอง

- มาปั่นจักรยานบนถนนหลวงกันเถอะครับ ได้ทั้งสุขภาพและความภูมิใจ ที่ไม่มีขายที่ไหน อยากได้ต้องทำเอง แถมยังประหยัดเวลา ประหยัดค่าใช้จ่าย ประหยัดพลังงาน ประหยัดงบประมาณ ๓๐ บาท รักษาทุกโรค ประหยัดวันลา มีสมรรถภาพในการทำงานสูง เพราะสุขภาพดีทั้งกายและใจ รักษาสิ่งแวดล้อม ลดโลกร้อน)