เนื่องด้วยหน้าที่ภาระกิจการงานทำให้ปีนี้เราไม่สามารถออกเดินทางก่อนเทศกาลสงกรานต์ได้
นอนฟังข่าวยามค่ำคืนวันที่ 11 เมษายน 2556 รถทัวร์ก็เต็ม รถไฟก็เต็ม นอนไม่หลับ เคลียดปวดท้องเลย ตื่นมาทานยาหลายครั้ง
เช้าวันที่ 12 เมษายน 2556 น้องกับก๊วกเรารีบตื่ตั่งแต่ตีสามครึ่ง โทรปลุกผู้ร่วมทาง
เพื่อมาเจอกันและออกเดินทางให้ถึงสถานีรถไฟให้เร็วขึ้น
แต่ระบบป้องกันนาฬิกาปลุกของแต่ละท่านก็ทำงานดีเหลือเกินในเช้าวันนั้น
เราออกเดินทางปั่นจักรยานจาก ลาดพร้าวไปสถานีรถไฟธนบุรีช่วงตีห้าสิบนาที
เพื่อให้ทันจองตัวเป็นคิวแรกๆคือหกโมงเช้า
พี่หมีดักรอปั่นไปส่งเรา ขอบคุณน้ำใจงามๆ ของพี่สาวคนนี้คะ
มาถึงสถานีรถไฟ ฟ้าก็สว่างพอดีคะ
ขอบคุณพี่หมีที่ปั่นมาส่งน้องสาวนะคะ ขอกอดแน่นๆหนึ่งที พี่ยังผอมไปนะคะไม่เต็มมือเลยยยยย
ผู้ร่วมเดินทางเช้านี้คะ
น้องเปา กับพี่โอม
ต้องขออภัยที่รีบอัดมาเพราะน้องกลัวรถไฟจะไม่ให้เราขึ้นหากเขาขายตั๋วไปแล้วหลายใบคะ
พี่ปุ๊กับพี่หมี สองสาวนี้ตื่นเช้าตลอดเลยไม่มีอาการเพลีย
พี่ปุ๊หญิงสาวสวยวัยห้าสิบที่อายุเป็นเพียงตัวเลข ผ่านการลุยทริปต่างประเทศ อย่าง เวียดนาม เขมร มาแล้ว แต่พี่เขากระซิบพี่ขึ้นเขาไม่ค่อยเก่งนะ





