โพสต์
โดย chainuntdata »
ผมหยุดทริปกระทันหัน คือ ปั่นได้แค่ 20 กม. เอง....เนื่องจากความ fear อาจจะเนื่องจากจิตใจอ่อนแอหรือเปล่าก็ไม่รู้
นึกขึ้นได้....คำโบราณ...เวลาออกจากบ้านจิ้งจกทัก...บางท่านก็ยังหยุด...
แต่....ผมคิดมากไปหรือเปล่าก็ไม่รู้.....จิ้งจกไม่ได้ทัก...แต่อาการมันบอก...
ปั่นออกมาแค่ 5 กม. .....เศษเหล็กปักยางของลูกชายรั่ว....ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
ปั่นต่ออีก มาถึง กม. ที่ 20 ....ผมออกล่วงหน้าไปประมาณ 1 กม.กว่าๆๆ...หันไปมองไม่มีใครตามมา...ก็ปั่นย้อนกลับไป
สองแม่ลูก...กำลังดึงสายกระเป๋า....ออกจากจักรยานลูกชาย...ตัวคล้องกระเป๋าไปยัดในร่องโม่...ก็เลยตัดสายออก...แงะห่วงเหล็กคล้องก็ไม่ออก จากกลายเป็นฟิกเกียร์...ตอนแรกคิดว่าดรอปเอาท์มีปัญหา...เพราะฟรีไม่ได้....ไม่รู้ว่าอาการอะไรกันแน่....แม่เค้าก็บอกว่าดึงออกซิ....คิดจะเอาอะไรมาดึงก็เลย...ก็เลยตัดสายออก
ก็ฟรีไม่ได้
พอดีเหลือบไปมองฝั่งตรงกันข้ามถนน....ไอ่หย่า....เมื่อ 2 เดือนที่แล้วรถบริษัทเราชนคนตายที่นี่นี่หว่า...ผมยังลงเดินมาดูคนตายก็เลยติดตามาจนถึงทุกวันนี้ (รถของบริษัทคันที่มีประธานญี่ปุ่นนั่งมาด้วย ผมนั่งอีกคันหนึ่งซึ่งไปด้วยกัน จำเป็นต้องลงไปเป็นที่ปรึกษาและให้กำลังใจ....แต่ท่านไม่เป็นอะไรแค่ตกใจ)
ก็เลย...หยุดดีกว่า....ถึงแม้ว่าจะแก้ได้....ยังไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น (ความกลัว/คิดมาก)...ช่วงนี้ก็สงกรานต์รถเยอะด้วย....เสียวๆๆอยู่เหมือนกัน
...แค่ 20 กม. ถ้าปั่นไปไกลมากว่านี้สัก 100 กม. มีปัญหาในการขนย้ายแน่ๆๆ......ปั่นกลับแบบฟิกเกียร์ก็แล้วกัน....กลับมาถึงบ้านมาเล่าให้ 2 แม่ลูกฟังว่า...ทำไมถึงหยุด
หาโอกาสใหม่ดีกว่า....
ก็เลยพาหลานไปเยี่ยมปู่กับย่าที่ลำพูนดีกว่า....เพราะว่าผมสามารถดูแล / บังคับตัวเองได้....แต่จักรยานขึ้นอยู่กับการพิจารณาของแต่ละบุคคล ....ขึ้นเขาลงเขาค่อนข้างอันตราย
ช่วงเดินทางไปลำพูนด้วยรถยนต์....ก็ได้ยินข่าว...กาญจนบุรี...แชมป์อุบัติเหตุอีก.....
คิดในใจ...ดีแล้วที่เราหยุด
จะหาโอกาสใหม่...เพื่อจะปั่นขึ้นเขาโจดให้ได้
จึงแจ้งมาเพื่อทุกคนทราบครับ
แก้ไขล่าสุดโดย
chainuntdata เมื่อ 18 เม.ย. 2013, 16:04, แก้ไขแล้ว 3 ครั้ง