ThaiMTB.com

มีครั้งไหนที่ออกทริปแล้วตกอับสุดไหมครับ ของผมมีหลายครั้ง ตั้งขึ้นมาเพื่ออนากทราบว่าคนอื่นเขามีปัญหาอย่างไรกันบ้าง เพื่อเป็นแนวทางและเพิ่มพูนประสบการ์ณในการแก้ปัญหาครับ

-ครั้งแรก ปั่นทัวร์ริ่งที่ลาว ขึ้นเขาชันมากความเร็วที่ประมาณ9-10 กระเป๋าสามใบราว20กก ขึ้นมาประมาณ15กม แล้ว หมาเจ้ากรรมดันวิ่งไล่หลังขณะขึ้นเนิน แล้วดันเสือกมาเป็นฝูง ลองคิดดูครับ ขึ้นเนินธรรมดาตรูก็แย่แล้วดันต้อมมาหนีพวกมรึงอีก มันมารุมรอบรถแต่ไม่เข้าทำร้าย พยายามปั่นให้หลุดกลุ่มหมา(ยากกว่ากระชากให้หลุดกลุ่มหมอบอีก)
ได้แต่คิดแค้นในใจ รถกรูอะไหล่ xt-xtr ยังปั่นหนีพวกมึงไม่พ้น สู้เกียร์หมาx4 ไม่ไหว สักพักคิดดีใจมันล้อมไว้แต่ไม่ทำอะไรพอแหงะหน้ากลับไป อะไรแว๊บๆอยู่บนเนินข้างหน้า
โอ้โห มันมีขบวนส่งและขบวนรับ ที่ไล่ตรูอยู่ยังไม่เคลียร์เลยแล้วไอ้ข้างหน้าที่รออยู่อีกจะทำไงฟระ ไอ้เจ้าของหมาก็หัวเราะร่า แทนที่จะไล่หมาเสือกชอบใจสงสัยไม่เคยเห็นเสือหนีหมา ถ้ากรูปั่นไทรอัลเป็นละก็น่าดู สรุปรอดมาได้แบบเหนื่อยมากๆๆๆๆๆ

-ครั้งที่สอง เหรียญบาทช่วยชีวิต ตอนนั้นปั่นเสอภูเขาที่เชียงใหม่ อะไรก็ดูสนุกเพราะได้รองเท้าคลีตคู่ใหม่มาลอง แหมเท่ จนลืมเอาโทรศัพท์กระเป๋าเงินและสูบลมไป ปั่นทั้งเรียบทั้งแทรค ประมาณว่าคึกไง รองเท้าใหม่มันเทพ จนออกแทรคมาขึ้นถนนราดยางจะกลับบ้าน อ้าวเฮ้ยๆๆๆ ยางรั่วนี่หว่า แต่ไม่เป็นไรหายห่วยเพราะพี่มียางอะไหล่มี
ก้มดูใต้เฟรมอ้าวเฮ้ย สูบข้าไปไหนวะ สงสัยลืม ปะไม่ได้แล้ว โทรเรียกเพื่อนดีกว่า ตบมือที่กระเป๋าหลังเสื้อเบาหวิวว่างเปล่า ทั้งโทณศัพท์และกระเป๋าเงิน คิดในใจ อ้าวเฮ้ยนี่มันวันหายนะอะไรของตรูฟะ วันนี้ดันไม่ไเเห็นมีใครมาเลย ทุกอย่างเงียบ เดินจูงจักรยานด้วยอาการหัวเสีย เดินมา6กิโล ว่าจะหาบ้านคนยืมโทรศัพท์มองไปเห็นตู้สาธารณะ แต่สักบาทก็ไม่มี มางซ้ายมองขวาอะไรแว้บๆสะท้อนเข้าตาเหมือนว่าจะเป็นเหรียญ รีบวิ่งไปดูกลางถนนใช่จริงๆครับ เหรียญบาท แต่สภาพถลอกปอกเปิดเหลือเกินมันจะหยอดตู้ได้ไหมเนี่ย เสี่ยงเอา ดันหยอดได้ดีใจสุดๆ พอเพื่อนรับสายรีบพูดสุดชีวิตกลัวตังหมดแล้วยังไม่รู้เรื่อง รอดมาได้เพราะเหรีญบาทเหรียญนี้ ขอบคุณจริงๆ

แล้วเพื่อนๆเจอแบบไหนมาบ้างครับ

เจอหมาไล่.........ไม่รู้เป็นอะไรของมันชอบคนปั่นจักรยานจริงๆ
มันน่าส่งออกไปประเทศเพื่อนบ้านซะให้หมด

มีเหมือนกันครับ สักปีกว่าๆมาแล้วตอนเริ่มปั่นใหม่ๆเพิ่งซื้อจักรยานมาอยากออกปั่นทุกวัน..วันนั้นกลุ่มไม่ออกกันเลยเพราะฝนตั้งเค้า แต่เพราะยังเห่ออยู่ตัดใจออกไม่สนอะไรทั้งนั้น พอขึ้นเขาไปได้สัก8ก.มยางเจ้ากรรมรั่วไม่มีปัญหาอาหรั่ยพร้อม ที่ไหนได้ไม่เคยเปลี่ยนยางเองถอดยางยังไม่เป็น.ที่งัดยางมีอันเดียวล่อซะหักเลย.จุ๊ปสูปลมก็เป็นแบบหัวเล็กสูบเล็กโยกไปมาหัวจุ๊ปหักอีก..หมดกันตอนนี้ละพายุฝนเริ่มเทกะหน่าลงมาแล้ว..คิดดูแล้วกันอยู่บนเขาคนเดียวไม่มีรถผ่านสักคันไกล้มืดแล้วด้วย..ความหนาวเริ่มมาเยือนโทรหาเพื่อนดีกว่าไม่มีใครรับสายอีก..ตัดใจเดินจูงลงเขามา8ก.มถึงถนนใหญ่โบกรถกลับถึงบ่านได้..อีกวันรีบเปลี่ยนจุ๊ปสูปยางแบบหัวใหญ่เลยกลัวหักอีก..และซ้อมถอดใส่ยางทันทีหลายรอบจนมั่นใจเป็นอุทาหอนถึงความไม่พร้อมและไม่รอบครอบครับ

ช่วงลงแทรคกับกลุ่มครั้งแรก
ไปทางไม่คุ้นไม่เคยไป ไปถึงจุดนึงทางค่อนข้างแคบ ชันมาก และหินเยอะ
ขึ้นไปได้สักครึ่งทาง มีรถกระบะไล่หลังมา รถก็ต้องเร่งขึ้นมาเพราะทางชัน

ผมเด็กใหม่แรงน้อย จะหยุดก็ไม่ได้ แถมพึ่งได้ใส่คลีทครั้งแรก ไม่ได้คลายด้วย ยังเป็นแบบแน่นสุด
จบเลยฮะ แรงหมด รีบปั่นไปให้ทันเพื่อนแล้วตะโกนเรียก
ฮึดสุดท้ายปล่อยตัวล้มไปละ ปรากฏว่าเพื่อนเอื้อมมือมาจับแฮนไว้ทันเวลาพอดี

ไม่งั้นไม่อยากจะคิดสภาพ

หมาไล่ เรียกตกอับ???????

ผมว่ามันเป็นชีวิตประจำวันนะครับ เพราะเรานั้นคู่กัน

ผมโดนแทบทุกวัน จำตัวที่ไล่ได้เลย ก่อนถึงถิ่งมันผมจะชะลอรถ พอมันมาก็กระชากหนี หมาไทย หนีได้สบายๆ
เส้นที่ผมปั่น มี 3 ด่าน ต้องโดนแทบทุกวัน ชินแล้ว

ยางรั่ว แรกๆก็เบื่อ หลังๆใช้แต่ยางถึกๆ ไม่เน้นเร็ว ก็ไม่รั่วอีกเลย

เรื่องยางรั่ว เข็ดจริงๆ อุปกรณ์ก็ไม่พร้อม มืดก็มืด ฝนตกพรำพรำ ตอนหลังเลยโบกมือลายางนอกน้ำหนักเบา หันมาใช้ยางที่ทำในบ้านเรา ปั่นไปเวียงจันสองรอบ ไม่มีปํญหาใดๆครับ

ออกทริปครั่งแรก 100โล+ พกเงินไปแบงค์ 500 บาทระหว่างทางล่วงของจากกระเป๋าหลังทำเงินหาย
ผมก็เลยอดอยากไปตลอดทริป ด้วยความเป็นมือใหม่ไม่รู้จักใครบวกความอายเลยอด แบบนี้พอจะเรียกว่าตกอับได้มั๊ยครับ

เมื่อเช้านี้ก็เจอครับ มันนอนอยู่ในบ้านตั้งนาน พอเราปั่นจะครบชั่วโมง พวกดันมาดักรถอยู่หน้าบ้านเลย เลยต้องยอมหลีกทางให้มันครับผม

คิดเสียว่า ฝึกสปรินท์ ครับ แต่อย่าประมาทนะครับ

มีปัญหากับระดับน้ำตาลในเลือด (นานๆจะเป็นครั้ง)

เป็นขึ้นมาละก็ จอดเข็น เคยเป็นมา 3 ครั้ง ทางที่ปั่นประจำ 2 ครั้ง ปกติมีขนมหวานติดไป
ครั้งแรกลืมแล้วก็เป็นจนได้แต่โชคดีลุงที่ปั่นด้วยกันมีของกินติดไป
อีกครั้งเจอร้านขายของชำพอดีรอดตัวไป

อีกครั้งที่ถึงขั้นขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็คือ บนเขาใหญ่ขาลง ก่อนถึงน้ำตกเหวนรกคิดถึงเจ้าป่าเจ้าเขาตลอดทาง จนถึงน้ำตกเหวนรก ที่จุดพักขายของ
ซัดน้ำหวานไปสองขวด

ใครที่มีปัญหาเรื่องระดับน้ำตาลในเลือด ก็ระวังๆกันด้วยนะครับ

ปลดคลีทเท้าซ้าย แต่น้ำหนักลงด้านขวา ครับ --> โครม !#$%!

ปั่นท่องเที่ยว หาดใหญ่-ตรัง-สตูล-หาดใหญ่ ครับ
ปั่นตะเช้ามืด เรื่อยๆ สบายๆครับ พอเที่ยงฝนลง
หนัก ลุยฝนเข้าน้ำตกโตนเต๊ะจะกางเต้นท์ที่นี่

เจ้าหน้าที่ไม่อนุญาติเพราะน้ำขุ่นมาก เกรงว่า
จะมีน้ำป่าถล่ม เวร ต้องปั่นออกมาทั้งฝนหนัก
ไปหาที่นอนใหม่ เบาะฟองน้ำชุ่มน้ำ ฟอดแฟ่ด
แล้วก็ส่วนปลายมันขาดหลุดไป ปั่นไปน้ำตาร่วงไป
เลยครับ แต่ก็ลากไปจนถึงน้ำตกวังสายทอง
สตูล เอาตอนสามทุ่ม กว่าจะกางเต้นท์ หุงข้าว
ทรมานสุดๆ กินยาแก้ไข้แล้วรีบนอน

เช้าปั่นกลับเลย เจ็บegg ตรงฝีเย็บมันบวมขึ้น
มาเป็นก้อน มีปัญหาอีกล่ะ โช้คหน้าตาย มัน
ยุบสุดไปเลย ดึงก็ไม่ขึ้น ยิ่งกระเทือนยิ่งเจ็บ
แล้วช่วงเช้า แดดแรงมากจนแสบผิวไปหมด
แต่พอช่วงบ่าย ฝนดันตกอีก ทีนี้มันลอกเลย
ละครับ ไอ้ที่ถูกับขากางเกงไปก่อน ตามมา
ที่โคนแขน มันแสบสุดๆ เจ้าประคุณเอ๋ย มัน
ลอกออกมาเหมือนเอากาวลาเทกซ์ทา พอ
แห้งแล้วลอกออก ยังไงยังงั้น

ช่วงเย็นฝนหยุด มีแดดอ่อนๆ ตากถุงมือตอน
แวะหาของกิน แล้วดันลืมถุงมือซะอีก..เวร

โทรศัพท์ที่ใช้ความชื้นเข้า ถ่ายรูปไม่ชัดจน
บัดนี้

ค่ำเหลืออีกซักสามสิบโลได้ เจอทางกะลัง
ก่อสร้าง เป็นขี้โคลนอีก อ๋อยกว่าจะถึงบ้าน
ด่าตัวเองมาตลอดทาง

แต่ ก็ยังไม่เข็ดครับ