ThaiMTB.com

อยากทราบเป็นแนวทาง ช่วยโชว์กันหน่อยได้ไหมครับขอบคุณมากครับ

หลักๆแบ่งดังนี้
1.เสื้อผ้า ชุดปั่น ชุดลำลอง เน้น นน.เบา ถูกเวลาและสถานที่(สภาพอากาศ) แห้งง่าย ผ้าขาวม้าหรือเช็ดตัว
2.ชุดเครื่องมือซ่อม จกย.พกพา ยางใน ปะยาง
3.ยา สำหรับท่านที่มีโรคประจำตัว ยา+ชุดทำแผลสด ครีมนวดบรรเทาปวดเมื่อย ยาทากันยัง
4. อุปกรณ์ทำอาหารแบบพกพา เตาแก๊สแบบพับได้ หม้อ+ถ้วยกาแฟแก้วน้ำแบบพกพา แก๊สกระป๋อง
5. ระบบส่องสว่าง ไฟหน้า ไฟท้าย ไฟฉายแบบพกพาแบบที่เป็นไฟหน้าได้ในตัวก็ลดนน. โดยเฉพาะไฟหน้าสำคัญมากในการปั่นกลางคืน ควรทดสอบด้วยว่าเมื่อติดตั้งแล้ว เวลาปั่นบนถนนผิวทางขรุขระ มันไม่หลุดออกจากแป้นยึดง่ายๆ
6. แผนที่ กระติกใส่น้ำ อาหารแห้ง

ถ้าเราป่ันทริปหลายคน สามารถแบ่ง(แชร์)สัมภาระที่ต้องใช้ร่วมกันได้ เช่นในข้อ 4, 6(น้ำสำหรับทำอาหารและดื่ม) อาหารแห้งและวัตถุดิบสำหรับทำกับข้าว ข้าวสาร แก๊สกระป๋อง

ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
เอาไปตามจริตของแต่ละคน

ผ่านการลองถูกลองผิดครั้งแล้วครั้งเล่า
อย่างจับสังเกตและใช้สามัญสำนึก
แค่นี้ก็ลงตัว

ส่วนตัวผมก็คล้าย ๆ ท่านอื่นครับ แต่อาจแตกต่างกันเล็กน้อย

1. เสื้อผ้าที่ปั่นไป ผมใช้ปั่นกลับด้วย ( และกางเกงที่ใส่ปั่นนั้น ผมก็ใส่นอนด้วย )
2. กางเกง 1 ตัว สำหรับเล่นน้ำ( ถ้าไปเขี่อนหรือทะเล )
3. เสื้อกันหนาว / หมอนลม
4. ชุดปฐมพยาบาลเบื้องต้น
5. จานกระดาษ / กระดาษฟอย เอาใว้ห่อใส่เนื้อสัตว์ย่างไฟ / ไฟแช๊ค / ตระแกรงย่าง (อุปกรณ์เหล่านี้จะใช้ก็ต่อเมื่อทริปนั้นต้องการปิ่งย่าง)
6. ชุดซ่อมต่าง ๆ
7. ขนมปัง กล้วยตาก ( ถ้าต้องเดินทางไกล ๆ และระแวกนั้นไม่มีอาหารขาย )
8. สายยางรัดของ ( เผื่อไปเจอของที่ชอบ หรือ ของฝากที่จะนำกลับมาบ้าน )
9. แป้ง ( เอาใว้ทาไ_ จะได้ไม่เหม็นอับ ) สบู่ ยาสีฟัน
10. และที่ขาดไม่ได้ก็คือ " เต๊น " ครับ

......ปล. เต๊นควรจะมีเป็นของตนเองครับ ไม่ควรคิดที่จะไปนอนกับเพื่อน เพราะคุณอาจจะไม่ได้นอนก็ได้555

>>> ก็อย่างที่คุณ Rainbow ว่านั่นแหล่ะครับ
ลองไปหลายๆครั้งแล้วจะรู้ว่า อะไรมันขาด...อะไรมันเกิน
จากประสบการณ์ครั้งแรกที่ผมเดินทางไกลด้วยจักรยาน
Full load กรุงเทพ-สังขละบุรี-เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทุ่งใหญ่นเรศวร
...ผมขนไปซะเต็มที่...
ถึงขั้นต้องปรับเปลี่ยนสัมภาระกลางทางเพื่อความเหมาะสม
โดยเมื่อถึงสังขละบุรี ผมต้องส่งกระเป๋าคู่หน้าและของใช้ที่ไม่ต้องใช้ก็ได้
กลับบ้านก่อนทางไปรษณีย์ (เข้าข่ายบ้าหอบฟาง)
แล้วจึงปั่นต่อเข้าทุ่งใหญ่นเรศวร



>>> บางทีคนที่ออกปั่นครั้งแรกอาจไม่รู้ว่าการปั่นทางไกล
แบบ Full load มันไม่เหมือนกับการปั่นออกกำลังกายตอนเช้า-เย็น
30-35-40 กม./ชม. เห็นเนินแล้วพุ่งเข้าใส่ ลงเนินไหล 60-70 กม./ชม. ยังเคยทำ
แต่นั่นมันวันละชั่วโมงสองชั่วโมง
แต่การปั่นทัวร์ริ่งมันต้องปั่นกันวันละ 6-10 ชั่วโมง/วัน หรือมากกว่านั้นก็ยังมี
เป็นเวลาหลายๆวัน.....
แล้วไอ้กระเป๋าคู่หน้า-หลังนั้น ถ้าลมมาทางด้านหลัง
มันจะเป็นมิตร เราจะยิ้มแฉ่งและกระเป๋าของเรายิ่งใหญ่ ยิ่งดี.....
แต่ถ้ามันมาทางด้านหน้า มันจะเป็นตัวบั่นทอนกำลังขาอย่างร้ายกาจ
กระเป๋าจะเป็นตัวต้านลมอย่างหนัก....


และสิ่งที่คุณ 737 และคุณ ต้อง ว่ามานั้นก็ครบถ้วนเป็นไกด์ได้อย่างดี และยังสามารถปรับเปลี่ยน
ตามจริตของแต่ละคน ตามที่คุณ rainbow ว่าไว้

>>> ของทุกชิ้นมีน้ำหนัก .... แต่ไม่ใช่ว่าจะมีความจำเป็นทุกชิ้นไป
ก็แล้วแต่ใครจะเห็นความ จำเป็น บนน้ำหนัก
โดยคำนึงถึงภาระของ ขาและหัวใจ ของใคร ของมัน

(เพิ่มเติม) แปลกที่แปลกถิ่น ยาสามัญพื้นฐานสำคัญมาก
โดยเฉพาะยาแก้ท้องเสีย....
ผมโดนมาแล้ว..ตอนที่ผมไม่มียา กลางป่าร้างไร้ผู้คน

ที่ผมว่า แล้วแต่จริตใครจริตมัน
เล่าว่า.... ผมเป็นผู้ชายที่ใช้ทิชชู่(กระดาษม้วน)
ไม่ใช่เพื่อเช็ดก้น แต่เป็นผ้าขี้ริ้วส่วนตัว
เช็ดโน่นเช็ดนี่ เคยถูกเพื่อนปั่นล้อเลียนว่า
"อย่างกะผู้หญิง"

แต่ผมสังเกต เพื่อนผมคนนี้ มันจะแก้ปัญหาของมันอย่างไร เวลามือเลอะ
เช่นในมื้ออาหาร ผมเห็นมันเช็ดกางเกงแผล็บๆ อย่างเคยตัว
เอาแขนเสื้อป้ายเช็ดหน้ายามต้องการ
เวลาเสร็จมื้ออาหาร แคะฟัน แล้วดีดเศษอาหารปลิวไปทิศโน้นทีทิศนี้ที
และแม่ผมไมได้สอนมาแบบนี้ซะด้วย

ไม่ได้หมายความว่า...ขาปั่นทัวริ่งทุกคนต้องพกทิชชู่เหมือนผม ใครจะพกผ้าเช็ดหน้า
หรือจะไม่พกอะไรเลย มันก็เรื่องของคุณ แต่ละคนนิยามความจำเป็น
และไม่จำเป็นด้วยตัวของเขาเอง และต่อหน้าต่อตาตัวเหตุการณ์
เขาจะแก้ไขอย่างไร ก็เป็นเรื่องของแต่ละคน

ในสายตาชาวทัวริ่งในทริปนั้น พอมีใครที่ต้องการเช็ดอะไรเป็นพิเศษ
ไม่ว่าอาหาร หรือน้ำมันโซ่เลอะมือ เอ่ยปากขอทิชชู่ผมเสมอ
แต่ เอาผมไปล้อเลียนยามจัดของช้า เล่ามาอย่างไม่ถือสาเคืองกัน
แต่เล่าเรื่อง ที่แต่ละคนควรจัดของลงกระเป๋าตามจริตตัวเอง ไม่ใช่ของคนอื่น
คำแนะนำผู้อื่นเอาอะไรไป ไม่เอาอะไรไป เป็นแค่แนวทาง
ที่นำเสนอให้เราพิจารณา จะเอาไปบ้าง จะไม่เอาไป แต่รับมือด้วยวิธีอื่นต่างๆ ก็แล้วแต่
ไม่เหมือนกัน

อีกตัวอย่าง......
ทริปในประเทศเกือบทั้งหมด ผมไม่พกเต้นท์แล้ว ถ้าเป็นสถานที่ที่ปราศจากข้อบ่งชี้พิเศษ
ถ้าทั่วๆไป ผมจะเอามุ้งไป ผมสามารถหาชายคากันฝนและน้ำค้างได้เสมอ
ในประเทศไทย ไม่ว่ากันดารแค่ไหน อันนี้เป็นความสามารถส่วนตัว
ที่ท่านอื่นอาจไม่สามารถ มันก็เป็นเรื่องของท่านที่ต้องพกเต็นท์
ถ้าผมแนะไป...ถ้าผมบอกว่า ให้นอนตรงโน้น ตรงนี้
ก็จะเป็นข้อจำกัดของท่านอีก ที่มันไม่ตรงกัน

ประเด็นคือ ตัวเองชอบอะไร , จำเป็นอะไร ตรงนั้นเราจะแก้ปัญหาส่วนตัวอย่างไร
ถ้าแก้ได้ และสบายดี ต่อให้เอา Sheldon Brown (ผู้เชี่ยวชาญแนะนำวิธีการทัวริ่ง)
เป็นบัดดี้ ก็ไม่จำเป็น

นี่แหละคือ "จริต" ที่ผมหมายความ

XX

แต่การจัดกระเป๋าเราไปแต่ละทริปตามจริต ไม่ได้หมายความว่า ทำได้ดีที่สุดเลย
ทุกคนเคยคาดผิดเสมอ เอาในสิ่งที่ไม่เคยใช้ไป และที่น่าเอาไปเพราะต้องได้ใช้กลับไม่เอามา
ที่น่าหงุดหงิด คือ ครั้งแล้วครั้งเล่ากับตัวเดิมๆนั่นแหละ

จบทริป แล้วอย่าจบเลย ถึงบ้านแล้วคว่ำกระเป๋าออกมา "วิเคราะห์"
จัดของที่เอาไปเป็น 4 หมวดหมู่

1) พวกที่ใช้บ่อยมาก จำเป็นมาก
2) พวกที่ใช้ปานกลาง
3) จำเป็นแต่ใช้น้อย
4) และพวกที่ไม่ได้ใช้แม้แต่ครั้งเดียว

แล้วคุณจะแปลกใจว่า ของในหมวดที่สี่ เอาไปอีกแล้ว ทั้งๆที่
ทริปก่อนก็เอาไปแล้วก็ไม่ได้ใช้ ดูเหมือนว่า สิ่งที่เราคาดหมายกับ
สิ่งที่เป็นจริงมันเป็นคนละเรื่องกัน

สำหรับผม เต็นท์ เป็นสิ่งของที่ใช้น้อยมากประมาณ 10 %
แม้ว่าจะเป็นเรื่อง และงานเข้า หากถึงคิว 10 % ในวันหนึ่ง
แต่เพื่อแลกกับน้ำหนักและขนาดที่จะหายไปอย่างน่าประทับใจ
ผมเลือกที่จะเผชิญกับการพลิกแพลงจัดการมีชายคานอนได้อย่างปลอดภัย
แม้จะยากหน่อย (ที่จริงก็ไม่ได้ยากเลย) แต่ผมก็ผ่านมาได้อย่างดีทุกคราว

ผู้ขี่ปั่นต้องเลือกเอา ว่าจะแก้ปัญหาว่าไม่เอาไปนั้นจะทำอย่างไร
หรือจะทนแบกน้ำหนักได้ ก็ไม่ว่ากัน ก็เราแบกเองนี่ รับผลเอง
ไตร่ตรองเอง ใช่ไหม

สิ่งจำเป็นเบื้องต้นก็ประมาณนั้นจากหลายๆท่านที่กล่าวมา


แต่สิ่งที่จำเป็นและขาดไม่ได้เลยของผม คือ องค์หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค
ผมนิมนต์ท่านไปกับผมตลอด ทุกที่ ทุกทริ๊ป

เมื่อไปถึงสถานที่ที่จะนอน ผมจะอาราธนาบารมีพระทุกๆพระองค์
เพื่อช่วยคุ้มครองผมและสมาชิกครับ

สิ่งนี้คือสิ่งเดียวที่ไม่เคยขาด และจะเป็นสิ่งแรกที่ผมมีก่อนออกทริ๊ปครับ

เตรียมใจ ปั่นให้สนุก
มีเหตุการที่ทำให้เครียด กดดัน เราต้องแก้ไข สถานการณ์ให้สนุกครับ
ไม่งั้นเพื่อนๆเราจะเครียดด้วย ไม่สนุกด้วย

การออกทริ๊ปต่างๆ เป้าหมายเพื่อสนุกครับ

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำกาย ช่วยในเรื่องความเชื่อมั่นให้กับนักปั่นทุกคน
แล้วแต่ใครจะเชื่ออะไร ของผมก็มีประมาณคล้ายๆกัน
ช่วยให้เราผ่านเรื่องที่น่าจะเลวร้าย ไปได้อย่างน่ามหัศจรรย์

เพื่อการศึกษา

737 เขียน:หลักๆแบ่งดังนี้
1.เสื้อผ้า ชุดปั่น ชุดลำลอง เน้น นน.เบา ถูกเวลาและสถานที่(สภาพอากาศ) แห้งง่าย ผ้าขาวม้าหรือเช็ดตัว
2.ชุดเครื่องมือซ่อม จกย.พกพา ยางใน ปะยาง
3.ยา สำหรับท่านที่มีโรคประจำตัว ยา+ชุดทำแผลสด ครีมนวดบรรเทาปวดเมื่อย ยาทากันยัง
4. อุปกรณ์ทำอาหารแบบพกพา เตาแก๊สแบบพับได้ หม้อ+ถ้วยกาแฟแก้วน้ำแบบพกพา แก๊สกระป๋อง
5. ระบบส่องสว่าง ไฟหน้า ไฟท้าย ไฟฉายแบบพกพาแบบที่เป็นไฟหน้าได้ในตัวก็ลดนน. โดยเฉพาะไฟหน้าสำคัญมากในการปั่นกลางคืน ควรทดสอบด้วยว่าเมื่อติดตั้งแล้ว เวลาปั่นบนถนนผิวทางขรุขระ มันไม่หลุดออกจากแป้นยึดง่ายๆ
6. แผนที่ กระติกใส่น้ำ อาหารแห้ง

ถ้าเราป่ันทริปหลายคน สามารถแบ่ง(แชร์)สัมภาระที่ต้องใช้ร่วมกันได้ เช่นในข้อ 4, 6(น้ำสำหรับทำอาหารและดื่ม) อาหารแห้งและวัตถุดิบสำหรับทำกับข้าว ข้าวสาร แก๊สกระป๋อง

ประมาณนี้ ครับ
ส่วนใหญ่ ผมออกปั่นคนเดียวครับ

เท่าที่อ่านมามา,แม้ว่าจะรักการออกเดินทางเช่นเดียวกัน,แต่ผมมีจริตที่แตกต่างกับคุณอาว์เรนโบวในหลายกรณี
ผมเองนั่นแหละ ที่เป็นคนประเภทเช็ดทุกอย่างกับกางเกง-เสื้อ-ถุงเท้ากระทั่งรองเท้า (น้ำมันโซ่ดำๆ-เช็ดรองเท้าแม่มเลย)
เพราะงั้น-ผมจึงเป้นนักปั่นทัวริ่งที่โคดมอมแมม
ชนิดที่ ตลอดทริป-มืออาจดำจากน้ำมันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้าย-เพราะล้างไม่ออก

เรื่องเตนท์ก็เช่นกัน-นี่เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการเดินทางของผม
เพราะผมให้ความสำคัญเรื่องการนอนเป็นพิเศษ ว่า
ต้องมีความเป็นส่วนตัว (ซึ่งมุ้งให้ไม่ได้)
ต้องตอบสนองต่อทุกสถานการณ์ (เพื่อไม่ให้กังวลกับการหยุดกลางทางเมื่อไม่ถึงเมือง)
ต้องพึ่งพาตัวเองมากที่สุด (ถ้าไม่ถึงจุดวิกฤตแล้ว-ยากที่ผมจะเอ่ยปากร้องขอที่พักจากใคร)
แม้มันจะหนักถึงสองโล ผมก้ยินดีแบกมัน
เพราะคำนวนแล้วว่า ในยี่สิบสี่ชม.
ผมมีโอกาสต้องพึ่งมันถึงหนึ่งในสาม คือแปดชม.

อีกอย่างที่จำเป็นมาก คือหนังสือ
เราจะผ่านพ้นคืนอันยาวนานได้อย่างไรหากปราศจากหนังสือ?
ผมไม่ใช่นักทัวรแบบคาราโอเกะ จึงเข็ดขยาดประสบการณ์ร่วมกลุ่มทัวริ่งกับนักทัวร์สังสรรค์กลุ่มใหญ่เป็นอย่างมาก (ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะครับ-คนเรามันจริตต่างกัน-ผมพอใจที่จะอยู่เงียบๆหลังการปั่น หรืออย่างดีก็ล้อมวงนั่งพูดคุยเป็นกลุ่มเล็กๆมากกว่า)
เพราะงั้น การนอนอ่านหนังสือในเตนท์ จึงเป็นสิ่งที่ผมชอบมากเท่าๆกับการออกปั่นท่ามกลางโลกกว้าง

เพราะการออกทัวร์แต่ละครั้ง-สำหรับผม-การออกปั่นผจญโลกภายนอกนั้น สำคัญเท่าๆกับการเดินทางค้นหาตัวตนภายใน-ผ่านความคิดใคร่ครวญ-ผ่านการอ่าน-ท่ามกลางความสงัดเงียบ...

อืมมม....(นิ่งฟัง พลางลูบเครา
อย่างมีแววตาสนใจเป็นอย่างยิ่ง)

การพอทราบเส้นทางที่เราจะปั่น ร้านขายอาหารของแห้ง ว่ามีอยู่ที่บ้านใด บนเส้นทางที่เราจะผ่าน ก็สามารถช่วย ลดนำ้หนักบรรทุกได้พอสมควร ถือว่าแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันครับ ส่วนเรื่องนน.เต๊นท์ของผมก็แบกไปตั้งเกือบ 3 โล ซื้อทรงสูงมา เห็นของเพื่อนต่างชาติ นอนคนเดียว นน.โลเดียว มันน่าจัดหามาอย่างยิ่ง ตอนไปผมก็จัดของไปประมาณ 12 กก. ผ่านไป 2-3 วัน ก็ลดลงมา เหลือประมาณ 10 กก. โดยเฉพาะของเหลวพวก แชมพู สบู่เหลว โยนทิ้งหมด แก๊สกระป๋องใช้วันละกระป๋อง หาแฟซ่าซอง สบู่นกแก้วเล็ก แทน