ThaiMTB.com

สวัสดีครับ..อยากทราบว่าถ้วยรางวัลแห่งความภูมิใจ เสือนักแข่งมีคนล่ะกี่ใบ ครับ..
สำหรับผม หนึ่งปีกว่ามี 6 ใบ ครับ อันดับหนึ่งยังไม่เคยได้เลย.. อิ อิ ดีสุดอันดับที่ 3 ครับ
แต่ก็สนุก และ ดีใจทุกครั้งที่ได้ลงแข่งขัน แม้จะไม่ได้รับถ้วยรางวัลก็ตาม
ได้ไปอยู่ในบรรกาศนักแข่งจักรยานก็มีความสุขแล้ว ล่ะครับ

ผม 200 กว่าใบ ครับ นับไม่ไหว

ถ้วยที่ถูมิใจมี5ใบครับ...
อีก70กว่าใบ...ไม่เท่าไหร่

ในความคิดของผมผมว่า ผู้ที่สมควรได้รับถ้วยน่าจะเป็นผู้ที่ได้อันดับจริงๆ ของการแข่งขัน
แต่ในทุกวันนี้ บางสนามมีการแจกถ้วยกันจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร
สำหรับผมผมรู้สึกว่าทุกวันนี้ ถ้วยรางวัลมันหมดคุณค่าลงจากแต่ก่อนเยอะ
ก็เคยแข่งได้อันดับกับเขาบ้าง ได้มาก็ทิ้งไป บางทีก็ไม่เอา จึงไม่มีถ้วยเก็บกับเขาสักใบ
ขอเก็บความพากภูมิใจไว้กับตัวเองก็พอ

ผมเองยังไม่มีโอกาสได้แข่งและรับรางวัลอะไรเลยครับ...แต่มีความสุขทุกครั้งที่ได้ปั่น รางวัลแห่งความภูมิใจที่ผมได้รับน่าจะเป็นสุขภาพที่ดีครับ.

โยชูวา เขียน:ในความคิดของผมผมว่า ผู้ที่สมควรได้รับถ้วยน่าจะเป็นผู้ที่ได้อันดับจริงๆ ของการแข่งขัน
แต่ในทุกวันนี้ บางสนามมีการแจกถ้วยกันจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร
สำหรับผมผมรู้สึกว่าทุกวันนี้ ถ้วยรางวัลมันหมดคุณค่าลงจากแต่ก่อนเยอะ
ก็เคยแข่งได้อันดับกับเขาบ้าง ได้มาก็ทิ้งไป บางทีก็ไม่เอา จึงไม่มีถ้วยเก็บกับเขาสักใบ
ขอเก็บความพากภูมิใจไว้กับตัวเองก็พอ

นักล่ารางวัลรึเปล่านี่ ถ้วยรางวัลทุกถ้วยมันมีคุณค่าในตัวเองทั้งนั้น

ส่วนตัวผมเอง โจทย์แรก ปั่นเพื่อสุขภาพ ได้เพื่อน ... สนุกสนาน เพราะฉะนั้น ผมก็คิดเหมือนลายเซนต์ผมแหละ

คุณว่ามั้ย ถ้วยเนี้ย เอาไปขายจะมีใครซื้อไหม คงไม่ และถ้าเราตายล่ะวันหนึ่ง ไม่ลูกก็หลาน ก็คงต้องทิ้งมันไป มันเป็นเรื่องความภูมิใจส่วนตัวจริงๆ เป็นปลายนวมในการแข่งขัน คิดๆไป สิ่งที่สำคัญ ผมว่ามันเป็นความมันเวลาขี่ กับสุขภาพที่ดีที่ได้เป็นรางวัล มากกว่า ขำๆ ครับพี่น้อง ขอให้มีความสุขกับมัน MTB ของผมพอมีถ้วยอ่ะ แต่กว่าจะแก่ ว่าจะสร้างภาระให้ลูกหลานหน่อย พอเข้าใจน่ะครับ

ไอ้มดแดง เขียน:บางที่ ไอ้ถ้วยที่มันเกะกะพวกนี้ อาจจะเป็นกำลังใจให้ลูกหลานเราก็เป็นได้นะครับ

+10 ชัดเจนดีครับ

สำหรับผมว่าจะให้มีถ้วยวางไว้ข้างรถบ้าง เผื่อใครมาบ้านได้มีเรื่องเล่า(ตอนนี้ยังไม่ได้สักถ้วย )

เท่าที่นับดูที่เหลืออยู่ในตอนนี้มีประมาณ60+มีอันดับตั้งแต่ที่ 1-5 แต่ที่เยอะสุดคืออันดับที่ 2 มีประมาณ16ใบ ส่วนที่ไม่ได้นับและหาไม่เจอและมีเพื่อนๆมาขอไปเป็นถ้วยรางวัลงานกีฬาอื่นๆเช่น งานแข่งตกปลา งานแข่งเปตอง อีกประมาณ 20 ใบ แข่งมาประมาณสิบปีมีตั้งแต่ งานอบต.งานจังหวัด งานสิงห์ งานสมาคมเคยแข่งมาทั่วประเทศตั้งแต่ คลองแงะ จ.สงขลา ถึง แม่สาย จ.เชียงราย แต่ไปแข่งต่างประเทศไม่เคยไป รวมแล้วมีประมาณ 80 กว่าใบ เงินรางวัลเคยได้เยอะสุด 3,000 บาท

ผมว่าการที่เราไปแข่งขันแล้วได้รับถ้วยรางวัล ก็เป็นการสร้างภาคภูมิใจและความมุ่งมั่นให้กับตัวเราเอง
และยังเป็นการสร้างแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นๆด้วย ถ้วยรางวัลเป็นเหมือนอนุสาวรีย์ที่เราสร้างให้กับตัวเราเอง
เป็นสิ่งที่แสดงถึงความพยายามพากเพียรจนกระทั่งประสพความสำเร็จ

ถ้วยรางวัลใบหนึ่งถ้ามีคนถามถึง.. เราคงจะมีเรื่องเล่าอีกเยอะเลย
ถ้าใครมีถ้วยรางวัลเป็นร้อยๆใบ โอโห.. มีเรื่องเล่าไม่รู้จบเลย ล่ะครับ.. ยิ่งเล่าก็ยิ่งมีความสุข

ถ้วยรางวัลยังไม่มีสักใบเพราะยังไม่เคยลงแข่งขันเลย แต่รางวัลแห่งตวามภาคภูมิใจก็คือ จักรยานทำให้ผมทำการบ้านได้ทุกวันที่ต้องการ ถึงเส้นชัยพร้อมกันด้วย....

สำหรับผมเพิ่งปั่นมาครบปี ได้แต่ถ้วยใจเกินร้อนครับ ถ้วยอันดับไม่ต้องพูดถึงเลยครับ ผมมานั่งนึกย้อนดู สำหรับผมไม่ได้ออกกำลังกายมา 20 ปีแล้ว ตอนออกทริปแรกๆแค่ให้ทันเวลาก็แย่แล้วครับ ทั้งแดด ทั้งลม เนิน ตะคริวกิน หมดแรง รวมๆแล้วคือสาหัสครับ

จริงๆแล้วสำหรับผม ถ้าเราไม่ใช่นักแข่ง แค่ได้ออกไปพิสูจน์ใจตัวเอง กล้าที่จะออกไปลุย ก็ถือว่าเป็นความภูมิใจแล้วครับ และถ้วยที่ระลึกแต่ละใบที่ได้มา พอนั่งมอง เราก็จะนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านไป สำหรับถ้วยแต่ละใบสำหรับผม คือความทรงจำครับ ขอบคุณครับ

ถ้วยรางวัลจะมีค่าก็ต่อเมื่อเราได้ต่อสู้อย่างมีศักดิ์ศรีครับ นั้นคือความภูมิใจเขาผมผมเคยลงประเภทบี ติดอันดับ 3-5 แต่ผมตั้งใจว่าเราว่าถ้าได้ถ้วยครบ10ใบในรุ่นบีจะลงรุ่นเอ แต่ก็มีอันให้เลิกขี่เสียก่อน ลงรุ่นเอได้ครั้งเดียว ได้ที่ หก แล้วก็เจ็บจนไม่ได้ขี่อีกเลย แต่ถ้วยรางวัลไม่มีความหมายสำหรับผมเท่ากับประสบการณ์กับการเรียนรู้สปิริตของนักีฬ่าต่างหากที่มีค่าสำหรับผม เหตุเกิดที่งานเขาอีโต้ปราจีนบุรีเมื่อ10กว่าปีมาแล้ว ผมเข้าเส้นมาพร้อมๆกับน้องที่ได้ที่5แล้วมีคันที่ได้ที่6ตามหลังผมมา แต่เด็กนักเรียนที่จดเบอร์เข้าเส้น เขาจดจากที่ตาเขาเห็นใครก่อนไม่ได้จดจากที่ล้อรถที่ทับเส้นชัย กลายเป็นว่าผมหลุดถ้วย ทั้งๆน้องที่ได้ที่ห้าก็บอกว่าผมเข้าก่อนเขา ผมจะประท้วงแต่พี่ที่สอนผมขี่จักรยานซึ่งพี่เขาเป็นอดีตทีมชาติบอกว่าอย่าประท้วง "แพ้ครั้งนี้ไม่เป็นไรเก็บไว้เป็นบทเรียน วิถีที่ถูกต้องไม่ใช่การประท้วง แต่เอ็งต้องกลับไปซ้อมไปฝึกขี่ให้หนักกว่าเดิมอย่าไปโทษกรรมการ เราต้องโทษตัวเองที่ชนะเขาไม่ขาดและซ้อมไม่หนักพอ" นั้นต่างหากคือวิถีของนักกีฬาคือสปิริตของนักกีฬา ที่ผมได้รับจากการแข่งขัน