ThaiMTB.com

ไม่เคยนึกเลยว่าจะต้องมาประสบปัญหาแบบนี้้ เลยมาขอคำปรึกษา(และระบาย)ไปในตัวละกันครับ

เล่า background ก่อนครับว่า
ผมกับแฟนวัยทำงานแล้วทั้งคู่ ทำงานกันมา 10+ ปีละ เจอกันเฉพาะช่วงสุดสัปดาห์เนื่องจากงาน
ผมเคยชอบ Big Bike มาก่อน ฐานะการเงินพอที่จะซื้อสดได้ เคยจะจัดแบบจริงจังแล้ว แต่คุณเธอขอ+ห้ามไว้ ไม่ให้ขี่มอเตอร์ไซค์ ด้วยเหตุผลว่า มันอันตราย เนื้อหุ้มเหล็ก
ผมตอนแรกก็ไม่ยอม ทะเลาะกันเล็กๆ แต่สุดท้ายผมก็โอเค ยอม ทิ้งความฝันชายหนุ่มไป
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

มาช่วงหนึ่งปีหลังนี่ ที่มามุ่งมั่นจักรยานจริงจัง (จริงๆปั่นมาก่อนแล้ว 2-3 ปีตอนอยู่เมืองนอกกับจักรยานหมอบเก่าๆถูกๆ ไม่จริงจัง)
ซึ่งตอนแรกเธอก็ไม่อยากให้ปั่นอีกละ เพราะบอกถนนกทม.มันอันตราย ไม่เหมือนเมืองนอกที่อยู่มา แต่ครั้งนี้คุยกันแล้ว เธอก็ยอมจนได้ สาเหตุหนึ่งคือ ใกล้บ้านมีสวนรถไฟให้ปั่น กับผมยืนยันว่า วุฒิภาวะพอแล้ว สกิลก็มีแล้ว

ผมก็ปั่นมาเรื่อย ไม่มีปัญหา จนมาเมื่อช่วงหลังๆ ที่ผมเบื่อเต็มทนกับความไร้ระเบียบในสวนรถไฟ อีกทั้งเริ่มฟิต จึงออกปั่นทริปไกลๆ 100-120 โล ไปอยุธยาบ้างสมุทรปราการบ้าง
ทำได้ไม่กี่ครั้ง พอเธอรู้ก็เสียงเขียวทันที บอกว่าไม่อยากให้ไปปั่นออกทริปไกลแบบนั้น ถนนออกต่างจังหวัดมันอันตราย(อีกละ) ข่าวปาเจโรชนนักปั่นตายที่สุพรรณก็มี น่ากลัว
ผมค้านว่า อุบัติเหตุมันก็เกิดได้ทุกที่ แต่ไม่ได้เกิดบ่อยๆนี่ ใช้ถนนร่วมกัน ถ้ามันซวยเกิดอุบัติเหตุขึ้นมา ฝ่ายไหนเล็กกว่าก็หนักกว่า แค่นั้นเอง และการออกทริป 100 โลเนี่ย มันเรื่องปกติ ใครเขาก็ทำกัน
ก็เถียงกันเล็กน้ิอย แต่ไม่อะไรมาก เหมือนต่างคนต่างปล่อยผ่านไป
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ปัญหาอยู่ตรงนี้ครับ...

ล่าสุด ผมก็วางแผนปั่นอีก คราวนี้ 150-160 โล ไปจังหวัดอื่นบ้าง
ตอนคุยกัน ผมก็บอกตรงๆ ไม่ได้ปิดบังอะไร ว่าวางแผนยังงี้นะ ว่าจะไปช่วงนี้ๆๆ
แต่ผิดคาด...ครั้งนี้ เธอไม่ยอมแบบจริงจังมาก เหมือนเดิม บอกว่ามันอันตราย อุบัติเหตุตามข่าวก็มี ทำไมต้องไปปั่นอันตรายๆแบบนั้นให้เป็นห่วงด้วย ทำไมไม่กลับไปปั่นในสวนรถไฟ บลาๆๆ
ครั้งนี้ผมอารมณ์ขึ้นเหมือนกัน...เพราะรู้สึกว่าครั้งก่อนก็อธิบายไปแล้ว ทำไมไม่เข้าใจ ก็เถียงกลับแบบครั้งก่อน ...แืทบจะเปิดบอร์ดหน้าสรุปทริปให้ดูเลยว่า ปั่นทางไกลทริปๆเนี่ย มันเรื่องปกติ มีตั้งแต่อยุธยา, ชุมพร, เชียงใหม่ ยันปั่นรอบประเทศ! ทำไมเขาปั่นกันได้แบบไม่มีอันตราย มีแต่คนไม่ปั่นอะ ที่ไม่รู้จริง คิดเอาเองว่ามันอันตรายยังงั้นยังงี้ บลาๆๆ


สุดท้าย...ยังจบไม่สวยครับ... งอนตุ๊บป่องกันอยู่เนี่ยครับ ไม่พูดกันมาวันนึงแล้ว
ผมก็เข้าใจว่ารักและห่วง แต่ตูไม่ใช่นกน้อยในกรงทอง ปั่นจักรยานมันไม่ได้อันตรายขนาดนั้น ผมปั่นมา ไม่เคยมีอุบัติเหตุเลยสักครั้ง ถ้าจะให้ปั่นในสวนสาธารณะอย่างเดียว มาเอาหมอบผมไปทุบทิ้งเลยดีกว่า เพราะสำหรับผมแล้ว มันแทบไม่ต่างกับการปั่นบนเทรนเนอร์หรือปั่นในฟิตเนสเลย มันจะเหมือนกับการปั่นออกทริปไกลๆได้ยังไง

อย่างที่เล่ามาครับ เคยมีปัญหาทำนองนี้กับคนใกล้ตัวแบบผมบ้างไหมครับ? กล่อมยังไงดีครับ แนะนำที
ขอบพระคุณทุกท่านสำหรับคำแนะนำครับ

ให้แฟนขับรถเซอร์วิสตามครับ ไปกันเป็นก้วน ตื่นเช้ามืด
พอแฟนเห็นจะได้เข้าใจ+ขี้เกียจตื่นเช้าตามก็จะยอมปล่อยครับ

เล่าของผมนะ ผมบอกความเป็นตัวตนของผม และสิ่งที่ผมชอบ กับ ผบ.ของผม ตั่งแต่เริ่มเป็นแฟนกันครับ

แต่ก็ต้องรับฟังความคิดเห็นกันและกันด้วย ต้องจัดสรรเวลา ให้ลงตัว บางครั้งความห่วงใย อาจเป็นแค่ส่วนหนึ่ง และเป็นข้ออ้าง

แต่จริงๆ แล้ว เขาอาจจะต้องการเวลา ที่ให้กันและกันมากกว่า บางทีเราก็ต้องคิดถึงจุดนี้ เวลาไปออกทริปกลุ่มใหญ่ๆ ก็เห็นมีหลายคู่ ที่ไปปั่นด้วยกัน

ถ้าทำได้แบบนี้ ก็น่ารักดีครับ ค่อยๆ คุยกันด้วยความใจเย็น น่าจะไปได้สวยกว่านะครับ ปั่นจักรยาน วันนี้ไม่ได้ปั่น เพราะติดแฟน วันหน้ายังมี

ของผม ทุกวันนี้ แค่ถามว่า จะกลับมากินข้าวกี่โมง

nextstep เขียน:ให้แฟนขับรถเซอร์วิสตามครับ ไปกันเป็นก้วน ตื่นเช้ามืด
พอแฟนเห็นจะได้เข้าใจ+ขี้เกียจตื่นเช้าตามก็จะยอมปล่อยครับ

กลัวรถเซอร์วิสคุณแฟนจะเป็นคู่กรณี แทนที่จะเป็นคันอื่นน่ะครับ อิอิ

ค่อยๆคุยกันนะครับ เพราะด้วยความเป็นห่วงเลยเป็นแบบนี้

หนีบเอาไปด้วย แบบที่พี่เค้าแนะนำน่าจะดีที่สุดครับ

ขอบคุณอีกทีครับสำหรับทุกความคิดเห็น

เรื่องหนีบไปด้วยเนี่ย ลำบากหน่อยครับ เธอไม่ได้สนใจจะปั่นขนาดนั้น
ส่วนเรื่องให้เป็นรถเซอร์วิส ต้องลองถามดูครับ (แต่ไม่มั่นใจในผลลัพธ์เอาซะเลย )

เล่าเพิ่มเติมว่า เรื่องเวลาที่ใช้ด้วยกัน จริงๆแล้วไม่ได้เบียดเบียนไปมากนักนะครับ
คือ ในช่วงเสาร์-อาทิตย์เนี่ย เวลาเดียวที่ผมใช้ไปกับจักรยานคือ เช้าวันเสาร์จนถึงบ่าย 1-2 เพราะเธอก็จะมีอะไรส่วนตัวที่ทำเวลานี้เหมือนกัน (ซักผ้า-อาบน้ำหมา ฯลฯไปตามเรื่อง) แล้วหลังจากนั้นผมก็จะใช้เวลากับแฟนตลอด ยิ่งวันอาทิตย์นี่ ไม่เคยไปไหนกับใครเขาเลย

อีกอย่างคือ ทริปใหม่ 150 โลที่ผมวางแล้วเป็นประเด็นเนี่ย มันกินเวลาช่วงกลางสัปดาห์่ของปลายปีที่ผมกำลังจะหยุด แต่เธอไม่หยุดอยู่แล้ว ฉะนั้น ไม่ได้เบียดเบียนเวลาของสองเราเลยครับ เลยคิดว่าประเด็นเวลานี่อาจจะไม่ใช่

ของผมแฟนทำงานต่างประเทศครับ นานๆกลับมาเจอกันที
และจะต้องมีจัดทริปปั่นต่างจังหวัดตรงกับวันที่เธอกลับมาเยี่ยมแทบทุกครั้งไป

แรกๆผมก็รั้นครับไม่ยอม จะไปปั่นอย่างเดียวเพราะนานๆจะมีปั่นกับเพื่อนที..แบบว่าปกติซ้อมแถวบ้านคนเดียวเหงา อยากวัดความฟิตร่างกาย
หลายๆครั้งเข้า ผมสังเกตุเห็นเธอเริ่มงอนจนพาลมองจักรยานกับผมในแง่ลบ..จนผมต้องกลับมาคิดใหม่

ครั้งหลังๆผมยอมพลาดโอกาสปั่นทางไกลที่ถนนโล่งๆ อากาศสดชื่น ท้ศนียภาพสวยงามตามข้างทาง แวะพักดื่มน้ำคุยโม้ตามภาษาคนปั่นกับเพื่อนนักปั่น ฯลฯ
มาเป็น หาซื้อรถพับมือสองแอบใส่ท้ายรถไว้2คัน แล้วชวนเธอไปเที่ยวต่างจังหวัด พอไปถึงก็ค่อยบอกว่าเอารถมาเผื่อด้วยนะ แล้วชวนไปปั่นแบบเบาๆชมวิวสวยๆอากาศสดชื่นตอนเช้าๆ..อาจจะไม่มีเพื่อนขาแรงคอยพลัดกันนำ เทโค้งลึกๆตอนลงเขา หรือคุยเรื่องอะไหล่ที่ตามหาอยู่ แต่ผมได้เปลี่ยนมุมมองของเธอจากลบกลับมาเป็นบวก และมุมมองของตัวเองในการให้เวลากับตัวเองและคนรอบตัวด้วยครับ

เป็นกำลังใจให้นะครับ ค่อยๆคุยกันค่อยๆหาอุบายทำความเข้าใจกัน ผมเชื่อว่ามันมีจุดร่วมอยู่แค่หาให้เจอ
Cheers Up!

เค้าห่วงจริง ๆ ครับ วิธีแก้ก็ให้ตามไปด้วยนั่นแหละครับ จะวิธีไหนก็ได้ ติดไปบนรถเซอร์วิสคันอื่นก็ยังได้

แต่ถ้ารอบนั้นเกิดมีแจ็กพ็อตล่ะก็ ได้เลิกถาวรแน่ครับ

มันคงต้องใช้เวลาและความอดทนระดับหนึ่งครับ ถ้าคุณยังอยากจะเลือกทั้ง 2 ฝั่งคือแฟนคุณกับเรื่องจักรยาน

ประเด็นหลักๆ เลยแม้จักรยานจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตแต่มันก็เป็นเรื่องที่แย่ง "ความสุข" ไปจากเธอในวันหยุดซึ่งควรจะได้อยู่ด้วยกัน

อีกเรื่องคือเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับจักรยานเลยนอกจากว่า "มันอันตราย"

ต้องมีการปรับตัวเข้าหากันครับ ถ้ามีโอกาสหรือทำได้โดยไม่ฝืนใจกันเกินไป

- พาเธอไปร้านจักรยานด้วยกัน

- ทำให้เธอเห็นว่าจักรยานไม่ได้อันตรายอย่างที่คิด เช่น เช้าๆ เอาจักรยานปั่นฯ ออกไปซื้ออาหารเช้าที่เธอชอบมาฝากและกลับมาทานด้วยกัน

พยายามใช้จักรยานในชีวิตประจำวันให้มากขึ้น ไปทำธุระไม่สำคัญ ไปซื้อของกระจุกกระจิกก็เอาจักรยานออกไป

- แรกๆ พยายามเลี่ยงทริปทางไกล และทริปที่ใช้เวลาในวันหยุดทั้งวัน เหลือเวลาสำหรับความเป็นส่วนตัวด้วยกันบ้าง

- ถ้าเธอขับรถยนต์ได้ เวลาออกทริปนัดเจอกันปลายทางหรือให้เธอไปรับกลับก็ได้ (ปั่นฯ แค่ครึ่งทริป)

- ชวนคุยเรื่องจักรยานเวลาเจอจักรยานบนถนน

ผมชอบเล่าให้แฟนฟังเสมอครับเวลาขับรถยนต์ไปเจอ เสือภูเขา-เสือหมอบ จนเธอทราบหมดว่าจักรยานแบบนี้เรียกว่าอะไร ปั่นฯ ลักษณะใหนอันตราย ลักษณะใหนไม่อันตราย

ชวนเธอดูและวิจารณ์การแข่งจักรยาน ถ้าเรารู้สึกว่าเข้าใจและมีส่วนร่วมกับกิจกรรมนั้นมันจะรู้สึกดีกว่าไม่รู้อะไรเลยครับ

แม้จะไม่เห็นดีด้วย 100 เปอร์เซ็นต์ แต่เรื่องความขัดแย้งในส่วนตัวผมดูจะน้อยลงครับ

จักรยานมันก็แปลก พอได้ขี่แล้วจะต้องหาเส้นทางใหม่และไกลๆ มันเป็นอะไรที่ท้าทายตัวเอง พอขี่ระยะแค่นี้ได้ก็จะเพิ่มระยะไปเรื่อย เส้นทางเดิมๆขี่เบื่อก็จะหาเส้นทางใหม่ ยิ่งติดไมล์รู้ระยะทางนี่ยิ่งร้าย คราวหน้าจะต้องเพิ่มมากกว่าเก่าให้ได้

ขี่จักรยานนอกบ้านไม่เหมือนขี่ในบ้านหรือในฟิตเนส ในห้องผมมีจักรยานออกกำลังกาย ซื้อมาเกือบสิบปีได้แล้ว ล้อเป็นระบบแม่เหล็กขี่นิ่มได้อารมณ์มาก ราคาเกือบสามหมื่นบาท แต่เชื่อใหม่ผมขี่ได้แป๊บเดียวก็เบื่อ ตอนนี้เอามาทำเป็นที่แขวนผ้าแล้ว

เอาใจช่วยเจ้าของกระทู้ ดูแล้วแฟนคงเป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยเป็นหลัก สมัยผมเรียนรามฯ ปี 2 ปี 27 ได้ทุนเรียนดีมา 2000 บาท ขอแม่จะเอาไปซื้อเสือหมอบ แม่บอกว่ามรึงจะขี่ไปหมอบใต้รถสิบล้อหรือไง เพราะเขาเห็นเวลาขี่ต้องก้มหลังค่อมๆ มันเหมาะมากเวลาเสียบเข้าล้อรถสิบล้อ เราก็ไม่เข้าใจว่าเขาห่วงเรา แต่หัวอ่อนก็เลยมีอารมณ์นิดๆ สุดท้ายก็เปลี่ยนมาซื้อรถ bmx merida ราคา 2600 บาท ถือเป็นรถคันแรกที่ซื้อด้วยเงินตัวเอง สมัยนั้นถือว่าราคานี้ได้อย่างหรูเลย ขี่ในซอยบ้านนี่เด็กมองตรึม แต่ก็ดีอย่างขี่ได้ทั้งบ้าน แถมแย่งกันอีกต่างหาก ส่วนรถคันที่สองเป็นรถพับ Dahon เพิ่งมาซื้อปีนี่เอง ห่างกันเกือบ 28 ปี ไม่น่าเชื่อ

ทีแรกผมก็เป็นเหมือนกันนะ ตอนนี้เริ่มๆดีขึ้นแล้ว ( ไม่รุ้จะแสดงอาการอีกเมือ่ไหร่ ) สิ่งที่ต้องรู้ก็คือแฟน หรือ เมีย เราเนี้ยต้องการอะไร ต้องหาให้เจอ ว่าต้องการเวลา ต้องการความสนใจ หรืออะไร
เรื่องเวลาเป็นเรื่องจำเป็น และสำคัญในชีวิตคุ่ในมุมมองของผุ้หญิง อันนี้เราต้องเข้าใจและจัดการให้เหมาะสม แต่อย่างว่าละคับ สำหรับผุ้หญิงแล้วความพอดีไม่เคยมียังไงก็ต้องการมากกว่าที่เราแบ่งให้เสมอ จนบางครัั้งผมคิดว่าเวลาส่วนตัวของเราจริงๆก็คือเวลาปั่นจักรยาน นั้นเอง เพราะเมื่อเราเลือกอยู่กับใครซักคนนั้นหมายถึงเวลาส่วนตัวเราได้หมดลงไปแล้ว

เมื่อเป็นอย่างนั้นผมก็พยายามจัดสรรเวลา เวลาหรือวันไหน ที่เขาทำงาน ไม่ว่าง เราก็ปั่นจักรยาน หรือ ทำอะไรที่เราอยากจะทำแต่ต้องให้เขาติดต่อได้ตลอดนะครับ ดโทรศัพย์ต้องถือเป็นอวัยวะส่วนนึงของเราไปโดยปริยาย แต่ถ้าเป็นวันที่เขาหยุด หรือ เสา อาทิตย์จะพยายามไม่ทำอะไรนอกจากปฎิบัติหน้าที่สามี หรือ แฟนที่ดี ตามที่เขาอยากให้เป็น

ลองมาดูตารางเวลาส่วนตัวผมนะครับ แล้วลองคิดว่าจะว่างตอนไหน เหอๆๆๆ ผมทำงานจันทร์ ยัน ศุกร์ หนึ่งวันมี24 ชั่วโมง
ตื่น 6.30 อาบน้ำ
7.00 ขับรถออกจากบ้าน ถึงออฟฟิศ ใจกลางเมือง ที่เวลา 8.30 -9.00 ทำงานถึง 17.30 ขับออกจากออฟฟิศ ถึงบ้าน19.00 น.
ทำหน้าที่สามี กินข้าว พูดคุย 22.00น. เข้านอน

เสาร์ อาทิตยื แต่ก่อนให้ครอบครัววันนึง วันไหนก็ได้ในการซื้อของเข้าบ้าน และพาเมียช๊อป หลังๆมาโดนเวนคืนไปอีกครึ่งวัน เหลือแค่ครึ่งวัน

ลองคิดดูครับ ว่าผมจะว่างมีเวลาส่วนตัวตอนไหน นอกจากในรถ.....หรือวันไหนฟลุ๊คๆเสร็จงานไว ไปเยื่อมลูกค้าก็มีเวลาเพิ่มช่วงเย็นนิดหน่อย ไว้ซ้อมเพื่อจะได้มีแรงออกทริปไกลๆ แต่ยังไม่วาย ท้ายสุดก็โดนเวนคืนเวลาช่วงดังกล่าว เมียบอกให้ไปวิ่งในหมู่บ้านแทน ด้วยเหตุที่ว่าเขาปั่นไปกะเราด้วยไม่ได้ เพราะไกล

สุดท้ายทางแก้ของผมก็คือ ซ้อมไม่ซ้อมช่างมัน แรงมีไม่มีไม่สน กูไม่สน ลุยทริปมันอย่างเดียว บังเอิญมีเพื่อนๆอุดมการณ์การเดียวกัน 4-5 คน ที่ชลบุรี ปั่นเข้าแทรคมันตั้งแต่ตีห้าครึ่ง คิดดูครับ ผมอยู่สุวรรณภูมิ ต้องตื่นประมาณ ตี4 เพื่อไปที่จุดนัดหมายที่วัดเนิน ชลบุรี ปั่นเข้าป่า เข้าหาธรรมชาติ และน้ำตก ไป กลับปิดทริปไม่เกิน 10 โมงเช้า กลับถึงบ้านไม่เกินเที่ยง .......เมียเพิ่งตื่นตอน 9 โมง กว่าจะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เรากลับถึงบ้านพอดี Win-Win situation แรกๆก็ง่วงครับ หลังๆเริ่มชินกับเวลา และ การปั่น ตอนนี้เสียงบ่นหายไปแล้ว หวังว่าสิ่งนั้นมันจะไม่กลับมาอีก

มีใครเคยเข้าห้องซื้อขายบ้างครับ หัวข้อว่า " ทะเลาะกับเมีย ขายทิ้ง giant rincon deore กรุ๊ปเซ็ท " นั้นล่ะ ผมเอง ( ขายถูกจนมีคนโทรมาแซวว่า แฮฟรถใครมาปล่อยอ๊ะป่าวง่ะ )

จัดหนักๆให้ซักหนึ่งดอก ชุดใหญ่ แล้วบอกเธอว่า นี่แหละ แรงมันดี ทั้งอึด...ทั้งทน เพราะปั่นจักรยาน...

ซื้อ เทรนเนอร์ ดีดี ปั่นอยู่บ้าน ครับ พอเค้าสงสารก็ยอมให้ไปเองแหละ

เห็นใจเลยครับ...........ประสบปัญหาเดียวกันเลย.............

รู้ครับว่าเธอทั้งรัก ทั้งห่วง ทั้งหวง แต่จะให้เราทำอย่างไรเน๊อ.......

ผมอาศัยนานๆ ออกทริปที............คอยหาจังหวะดีๆ แล้วค่อยไป................

ไม่รู้จะแนะนำอะไรนะครับ.........ของแบบนี้ของใครของมัน แก้กันเอาเอง...............

เขียนมาเล่าให้ฟัง จะได้รู้ว่า มีผมเป็นเพื่อนด้วยคนครับ........................