ThaiMTB.com

เขาให้สัมภาษณ์ในจุลสาร"ป๋วย"เรื่องจริงหรือเปล่า กรุงเทพฯเมืองแห่งจักรยาน? บางตอนคนขี่จักรยานทุกคนน่ารับฟัง "มันก็คงเหมือนกิจกรรมอื่น ๆ นั่นแหละ พวกที่เล่นซุปเปอร์ไบค์ พวกเล่นโฟร์วีล มันก็เป็นที่อวดอัตลักษณ์ของตัวเอง พวกเล่นกีฬาก็จะอวดชุด อวดรองเท้า จักรยานก็เป็นของเล่นอย่างหนึ่ง แต่เท่าที่ผมได้ยินมา เวลาที่ไปออกทริป การไปพูดคุยของคนที่ต่างอาชีพมารวมกลุ่มกันในกลุ่มที่ตัวเองชอบมันก็อยู่แค่นี้ไง มันก็ไม่ไปไหน มันก็อยู่แค่ว่า โห...อะไหล่อันนี้มึงเจ๋งมาก มันคุยอยู่แค่นี้แต่มันไม่ต่อยอดไปถึงเรื่องแบบว่าจะทำยังไงให้กทม.มันเปลี่ยนฝาท่อวะ ส่วนมากบทสนทนามันก็จะอยู่แค่การประกวดประชันในเรื่องของอะไหล่ เรื่องเทคนิคการปั่น เอาง่ายๆ ไอ้Car Free Day ของไทยเนี่ย มันไม่ได้เป็นส้นตีนอะไรเลยนะ นอกจากมึงมาอวดชุด อวดรถกัน ในวันหนึ่งซึ่งมีตำรวจกั้นรถให้มึงวิ่งได้สบายทั้งวัน แต่ภาพการพูดคุยกันเรื่องพยายามเป็นเมืองจักรยานมันยังไม่เกิด มันคุยเรื่องอะไรกันล่ะ ปีนี้แปรขบวนเป็นรูปธงไตรรงค์ดีมั้ย ปีนั้นแปรเป็นสัญลักษณ์ศักดิิ์สิทธิ์อะไรซักอย่าง (หัวเราะ) อย่างปีนี้ก็ทำเป็นจักรยานธงไตรรงค์ที่ยาวที่สุดในโลก (หัวเราะ)" มันก็แค่นั้นไง มันคิดได้แค่นั้น คุณไม่ได้ไปไหนไกลกว่านั้นเลย ไม่ได้คุยกันเพื่อที่จะผลักดันเพื่อเปลี่ยนแปลงโครงสร้างการคมนาคม หรือถ้ามีกลุ่มอื่นทำเรื่องนี้อยู่ก็ลองไปสนับสนุนเขากันมั้ย แต่นี่ไม่เลยรอเรียกร้องให้รัฐเข้ามาจัดให้อย่างเดียว....คัดลอกบางส่วนจากคอลัมน์แรงบันดาลคนของมิตชน หน้า16 วันอาทิตย์ที่ 2/12/55เรื่องสัปดาห์แห่งจักรยาน

บางคนถึงขนาดรับไม่ได้

เสียภาษีใหัรัฐ ถ้าเรียกร้องเรื่องความถูกต้องและดีงามของบ้านเมืองต่อรัฐไม่ได้แล้วจะมีรัฐไว้ทำแมวน้ำอะไร

น่าคิดเนอะ

มองได้สองมุมครับ มุมแรก คนขี่จักรยานก็ต้องคุยเรื่องจักรยาน เหมือนคนเล่นเครื่องเสียงก้ต้องคุยกันเรื่องเครื่องเสีย คนที่พูดอย่างงี้มันต้องไม่เข้าใจโลกแน่ๆเลย แต่เขาก็พูดถูกในเรื่องการผลักดันทางจักรยาน
มุมที่สอง ในญี่ปุ่นเขาไม่ใช้อะไหล่แพงเวอร์เหมือนอนบ้านเรา เขาใช้ในการเดินทางจริงใส่สูทขี่จักรยานกัน คือ มันต้องใช้กันจริงจังมากกว่านี้ครับ

เค้ามองแบบให้เป็นสังคมที่ใช้จักรยานกันแบบจริงจัง มอบแบบรูปธรรมไม่ใช่ฉาบฉวย เบื่อแล้วก็เลิก ไม่สานต่อให้เป็นจริง

ถูก และ เป็นจริงทั้งสองมุม...........

อวดรถและอุปกรณ์เป็นที่โดดเด่นมีจริง
อีกกลุ่มที่พยายามเข้าสารัตถะของจักรยานก็มีจริง

โลกยุคใหม่ หมดสมัยแล้วที่ใครจะเป็น "คุณพ่อรู้ดี"
บอกว่าอะไรควรนิยม อะไรไม่ควรนิยม
หรือบอกว่า จงขี่ปั่นในท่วงท่าเน้นเนื้อหานามธรรม จงอย่าอวดแฟชั่นไปวันๆ

แม้ว่าเราอาจจะเห็นได้อย่างชัดเจนว่า สิ่งใดประเสริฐกว่าอีกสิ่งหนึ่งก็ตาม
เราเชื่อว่าบรรยากาศแห่งการเปิดกว้างให้ความไร้สาระใดๆ มีพื้นที่ร่วมให้เขาขี่ปั่น

ส่วนรายไหนจะน้อมนำโอกาสการได้ที่เข้ามาใกล้ประชาคมสุขภาพ
ใกล้ชิดชุมชนที่ให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม หรืออยู่กลางกลุ่มที่มีบรรยากาศแห่งสำนึกเพื่อส่วนรวม
แล้วใช้โอกาสนี้สอนตัวเอง ปรับเปลี่ยนมาสู่หนทางที่ก้าวหน้า ตามร่องหยักสมองที่ซับซ้อนขึ้น
ก็ต้องเป็นเรื่องของแต่ละคน แม้ใครจะไม่ยอมเปลี่ยน
ขอสมัครดัดดานอยู่ตรงนั้นตลอดอายุขัยก็ไม่ว่ากัน

ไม่จำเพาะแต่วงการจักรยาน เมืองไทย...เข้าไปดูเถอะ
ทุกวงการ....แม่งง..มีแต่เรื่องงี่เง่าทุกวงการนั่นแหละ
กระทั่งวงการที่ควรจะเป็นชนที่ใช้ปัญญา อย่างนักการเมือง หรือครู
ก็มีเรื่องห่วยๆประดับอยู่เสมอ
แล้วมันเรื่องอะไรที่จะเว้นไว้แต่วงการขี่ปั่น

ก็ให้เรื่องบ้าๆมันอยู่ตรงนั้นแหละ.....เราไม่ชอบก็อย่าไปสุงสิงด้วย
หักด่านออกมา มุ่งหน้าไปเสวนาคบหากับนักขี่ปั่นที่มีจริตตรงกัน
ถกเถียงอภิปรายหาทางออกให้กับบ้านเมือง
สำเร็จหรือล้มลุกคลุกคลาน แหลมคมหรือขี้เท่อ ก็ว่าไป

หลายๆมุม...ผมก็เห็นด้วยว่ากิจกรรมที่นักขี่ปั่นบางกลุ่มหมกมุ่นอยู่
ที่วันๆเอาแต่อยู่กับโลกของเทคโนโลยีจักรยานใหม่ๆราคาแพง
แสดงอวดบารมีว่าข้ามีปัญญาซื้อ(เอ็งไม่มีปัญญาซื้อ)
มันไม่ได้ประเทืองวงการแม้แต่นิดเดียว
ส่วนจะมีบุคลิกที่สมควรกว่าเป็นเช่นไร เป็นเรื่องที่แต่ละคนควรไปไตร่ตรองเอาเอง

บางทีเราต้องเอื้อโอกาสให้น้องๆเขาเติบโตทั้งทางร่างกายและจิตใจ
ความ "คิดได้" หรือ "ตรองตก" ย่อมเกิดจากเงื่อนไขจำเพาะตัวตน
ความสุกงอมต้องใช้เวลาย่อยสลายอย่างเป็นกระบวนการ

เวลาและผลงานที่นักปั่นนิยมกิจกรรมสาระ จะตกผลึก ทยอยผ่านไป ย่อมแสดงตัวของมันเอง
สักวันหนึ่ง น้องๆที่คิดไม่เหมือนเรา เขาก็จะไม่คิดเช่นนั้นอีกแล้ว
และกลับลำมุ่งแสวงหาเนื้อหาใดๆที่ลุ่มลึกไปกว่ารถและอุปกรณ์ย่อมเป็นกุศลกับตัวเขาเอง

ส่วนเรา จงขี่ปั่นหรือสานก่อกิจกรรมที่เราคิดว่าน่ารักของเราไป สุมหัวคิดอ่านก้าวหน้าก็ทำไป
อย่างปราศจากท่วงท่าติเตียน อย่างอ่อนโยน อย่างให้โอกาส
โลกของการขี่ปั่นจึงจะน่าอยู่ , น่าปั่น ให้คนอื่นมองเข้ามาอย่างชื่นชม

อย่าไปเครียดมากครับความคิดแต่ละฅนไม่เหมือนกันครับ แต่ถ้าช่วยกันคิด พูดอย่างเดียวมันไม่เกิดผลหรอกครับต้องลงมือทำด้วยครับซึ่งจะหาฅนที่จะสละทั้งเวลาและแรงกายนั้นยากมากครับ ยิ่งช่วงนี้เงินทองยิ่งหายากอยู่ครับ

มุมมองของคนนอกที่มองเข้ามาในวงการจักรยานครับ เหมือนกับที่เราไปมองสังคมอื่น เช่น คนเล่นกล้อง คนเล่นเวสป้า คนเล่นนาฬิกา
แต่กลุ่มเหล่านั้น เผอิญไม่ได้เข้ามาเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เป็นสาธารณะอย่างชัดเจนเช่น วงการจักรยาน

เอาแค่ง่ายๆ อยากให้คนที่เคยไปงานใหญ่สองงาน งานแรกคือที่หอศิลปวัฒนธรรม กทม ตรงข้ามมาบุญครอง
กับงาน A Day Bike Festival ลองเปรียบเทียบสองงานนี้ดูครับว่าเป็นอย่างไร แต่ผมเห็นสิ่งที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน

ตอนเดินในงาน มีคนรู้จักมาถามผมว่า รู้สึกอย่างไรที่ไม่มีแบรนด์ใหญ่มาออกงาน (คงจะรู้ๆกันอยู่ว่าเจ้าไหนบ้าง)
ผมตอบไปว่า เฉยๆ ดีซะอีก การจัดงานของวงการจะได้กว้างขึ้น มีทั้งการจัดงานจักรยานที่เป็นลักษณะการขี่เพื่อกีฬาและสันทนาการ
และงานจักรยานที่เป็นลักษณะเพื่อ การดำเนินชีวิตประจำวัน โดยเฉพาะงาน A Day ที่เห็นความเสมอภาคของการจัดบูทร้านค้า
เพื่อให้คนได้เดินชมอย่างทั่วถึง และมีแบรนด์ใหม่ ร้านใหม่ๆ กล้ามาออกงานกัน

แต่ทว่า องค์กรและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการใช้จักรยานบนท้องถนน ไม่ได้มีบทบาทชัดเจนในการเสวนา หรือการประชาสัมพันธ์
ในงานทั้งสองงาน กลับมีแต่ร้านค้าที่ออกมาประชาสัมพันธ์กัน ตัวแทนวงการจักรยานในประเทศไทยเพื่อไปต่อรองกับภาครัฐกลับ
ไม่ค่อยมีข่าวสารออกมาให้ติดตาม ก็เลยเป็นสิ่งที่คนสงสัยกันว่า ทำอะไรกันอยู่ ทำไมไม่มาบอกกล่าวหรือแจ้งกันบ้างว่า สิ่งที่คุณทำ สิ่งที่คุณรณรงค์ มันไปถึงไหนแล้วมันติดขัดที่ปัญหาอะไร และมีแนวทางแก้ไขอย่างไร และผลที่จัดงานออกมาต่างๆ เป็นอย่างไรกันบ้าง

ก็อย่างในบทความครับ จัดกันไปครั้งนึง ก็จบกันไป แถมภาคเอกชน ก็มุ่งแต่ส่งเสริมการขายในงาน มากกว่าการช่วยเหลือภาครัฐในด้าน
การวางแผนและการพัฒนาวงการอย่างจริงๆจังๆ

จะรอดูงานใหญ่ที่หลายคนกล่าวขวัญถึงในปีหน้าที่จะจัดที่ เมืองทองธานี ครับ ว่าจะมีอะไรน่าสนใจ และเป็นประโยชน์ต่อวงการจักรยาน
ในภาพรวมบ้าง ถ้าคิดจะจัดงานระดับประเทศ ส่วนหนึ่ง รัฐจะต้องเข้ามาร่วมและผลักดันการประชาสัมพันธ์ร่วมกันอย่างจริงจังและชัดเจน
รวมทั้งสิ่งที่จะทำให้ภาครัฐ หันมาสนใจการช่วยพัฒนาให้เป็นเมืองแห่งการขี่จักรยานอย่างปลอดภัยและเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน

สำหรับงาน a day ที่ผ่านมา ได้ยินข่าววงในแว่วๆมาว่า ที่ไร้เงาผู้นำเข้ารายใหญ่ทั้งหมดเนื่องจาก a day คิดค่าบูทสำหรับผู้นำเข้ารายใหญ่ทั้ง 4 ราย รายละ 5 แสนบาท ถ้าข่าวนี้เป็นจริง แสดงว่า a day ประเมินธุรกิจจักรยานบ้านเราผิดพลาดไปมากๆเลยครับ

คนขี่จักรยานจริงๆ ที่ผมเห็น คือ อาแป๊ะ ร้านขายแก๊สแถวบ้าน เห็นเขาปั่นจักรยานมาส่งประจำบางที่เห็นถังแก๊ส25โล ถึง 3ถังเลย บ้านผมก็สั้งแก๊ส ร้านแก
คุณ รปภ. ที่เช่าห้องอยู่ ข้างๆร้านผม และ คนขายปลาหมึกปิ่ง คนนี้มีขาข้างเดียว ด้วยครับ เจอทุกวัน ผมก็ชอบซื้อปลาหมึกแกกินแทบทุกวัน(เจอได้ย่านราชเทวี-ปทุมวัน) คนพวกนี้แระครับที่ผมนับถือว่าเป็นนักปั่นจักรยาน มืออาชีพ เห็นกันมาหลายปีมากไม่เคยเห็นเขาคุย เรื่อง จักรยานอะไรเลย
ไม่มี หมวกสวยๆ ชุดปั่น อะไร แค่รองเท้าแตะ ข้างเดียว ยั่งปั่น ทุกวัน นี้ถือว่าอีก มุมหนึ่ง ของคนปั่นจักรยาน ได้หรือป่าว

เออ สงสัยผมโง่งม อยู่ในวงการจักรยาน ปั่นเข้ากลุ่มมากมาย ตั้งแต่ปี 98 ยังไม่เจอ เจ้าของอวดรถกูเจ๋งเลย

ผมสงสัยว่า คนเขียนบทความนี่ ปั่นจัึกรยานหรือเปล่า?

ผมปั่นเกิน 20000 กม มาแล้ว ทั่วไทย ทุกภาค ต่างประัเทศ ไปจีน พม่า ลาว เขมร ยังไม่เจอใครอวดจักรยานโชว์กันเลยสักครั้ง แค่ีมีคนถามเวลาเห็นคนเอาจักรยานใหม่มาว่า ราคาเท่าไร ก็แค่นั้นแหละ

lotus เขียน:เออ สงสัยผมโง่งม อยู่ในวงการจักรยาน ปั่นเข้ากลุ่มมากมาย ตั้งแต่ปี 98 ยังไม่เจอ เจ้าของอวดรถกูเจ๋งเลย

ผมสงสัยว่า คนเขียนบทความนี่ ปั่นจัึกรยานหรือเปล่า?

ผมปั่นเกิน 20000 กม มาแล้ว ทั่วไทย ทุกภาค ต่างประัเทศ ไปจีน พม่า ลาว เขมร ยังไม่เจอใครอวดจักรยานโชว์กันเลยสักครั้ง แค่ีมีคนถามเวลาเห็นคนเอาจักรยานใหม่มาว่า ราคาเท่าไร ก็แค่นั้นแหละ

อวดโดยนัยยะ ไม่ได้อวดตรงๆ
ถ้าที่อวดตรงๆไม่มีหรอกครับ...นี่ไงคุณถึงไม่เจอ
ประสาทสัมผัสผมไม่ด้านหนาครับ