ThaiMTB.com

Armbike Day Off Trip
ทริป หยุดงานซักวัน ออกไปปั่นกันดีกว่า วันที่ 4 พ.ย. 55

สวัสดีครับ สมาชิกนักปั่นทุกท่าน วันนี้ผมขอนำเรื่องราวที่เเสนจะธรรมดาสำหรับใครหลายๆคน
เเต่ก็อาจจะไม่ธรรมดาสำหรับใครอีกหลายๆคน ครั้งนี้พระเอกในตอนนี้ของผมก็ยังคงเป็นคนเดิมครับ

โรบิ้น ท่าพระ หรือ พี่อาร์ม หรือ อาร์มไบค์ เชียงใหม่ที่ใครๆก็รู้จักครับ หรือถ้าใครๆยังไม่รู้จักเค้า
สามารถที่จะทำความรู้จักรกับเค้าได้ที่สรุปทริปนี้นะครับ ลองเข้าไปทำความรู้จักกันก่อนได้
คลิกไปทำความรู้จักที่นี่ครับ >> http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=447642

ครั้งนี้ผมขอหยิบยกเรื่องราวของการออกปั่นในวันหยุดที่เกือบจะไม่ได้หยุดมานำเสนอ ทำไมน่ะเหรอครับ
ก็ผมเคยได้ยินบางท่านนะครับเคยพูดว่าไม่มีเวลา ไม่มีเเรง ไม่มี ฯลฯ นั่นละครับ ผมเลยนำเรื่องราวของคนธรรมดา
ใช้ชีวิตธรรมดาที่ใกล้เคียงตัวท่านมากหน่อย มานำเสนอ เผื่อว่าท่านอ่านเเล้ว นึกอยากจะหาเวลามาปั่นจักรยาน
หรือเล่นกีฬา เพื่อสุขภาพของตัวท่านเองบ้างน่ะครับ

เอาละครับ เกริ่นมานานพอสมควรพร้อมที่จะเดินทางไปกับเรารึยัง ถ้าพร้อมเเล้ว ติดตามอ่านกันได้เลยครับ....

นี่คือร้านอาร์มไบค์เชียงใหม่ครับ มีจักรยานมากมายทั้งเสือภูเขาเสือหมอบ รถมินิ ฯลฯ


ส่วนนี่คือ เจ้าของร้าน,ผู้จัดการ,ช่างใหญ่,ช่างน้อย,เลขา,บัญชี,พนักงานส่งของ,คลีนเนอร์
สรุปให้ง่ายๆว่า ทำทุกอย่างคนเดียวนั่นละครับ อาร์มไบค์ ออล อิน วัน


ร้านเปิด จันทร์ ถึง เสาร์ 11.00-19.00น. โดยประมาณ คุณลองคิดดูซิครับว่าทำทุกอย่างคนเดียว
ไม่มีเวลาจะปั่นเเน่นอน กลางคืนยังต้องประกอบรถให้ลูกค้าต่อ เช้ามาก็หมดเเรงจะตื่นไปปั่นเเล้วครับ

วันวันทำเเต่งาน ยามไม่มีใคร ก็นั่งทำรถไป


บางวันกว่าจะได้กินข้าวเที่ยงปาเข้าไปบ่าย3


เวลาของมาก็จัดของบ้าง ลืมเอามาโชว์บ้าง ลูกค้าต้องถามเอานะครับ


จะรถกี่คัน ก็ต้องเค้าละครับที่เป็นคนประกอบ

เเละที่ทุกท่านรู้กันดีคือ อาร์มไบค์ เดี่ยวไมโครโฟน เวลาประกอบรถไปก็จะมีเรื่องนั่นนี่โน่น
มาเล่าให้ฟัง หรือไม่เราก็ต้องรีบชิงเล่าให้ฟังก่อน


รถน่ะประกอบไม่นานหรอกครับ เเต่ที่ต้องใช้เวลาน่ะ คือนั่งเมาท์เรื่องต่างๆซะมากกว่า เอาเฮฮาเข้าว่า


เพื่อนๆพี่น้องเเวะมาพูดคุยก็เหมือนเป็นการเติมเชื่อเพลิงให้เเก่พี่อาร์มนะครับ ดีใจมีความสุขเวลาได้เดี่ยวไมโครโฟน

ผมก็จะเห็นพี่อาร์มใช้ชีวิตวนเวียนอยู่เเบบนี้เรื่อยมา เย็นวันหนึ่งก่อนออกทริป
ผมเห็นพี่อาร์มหน้าคล้ำๆ ไม่สดชื่อเอาซะเลย เเละด้วยที่รู้จักนิสัยพี่อาร์มว่าต้องทำอย่างไร
ถึงจะยอมหยุดงานในวันอาทิตย์เเล้วออกไปปั่นจักรยาน(ปกติวันอาทิตย์พี่อาร์มปิดร้านเเต่ก็ทำงานอยู่ข้างใน)

เย็นวันนั้นจึงกระทำการกดดัน อิอิ ด้วยการ
"พี่อาร์มวันอาทิตย์ไปปั่นจักรยานกันมั้ย" เเกล้งชวนเเบบพูดลอยๆ
"ไปไหนเหรอ"
"ไปดอยสุเทพก็พอพี่ ขึ้นๆไป เเล้วก็พักเเป๊บๆ เเล้วกลับลงมาหาไรกิน"
"ไปจิๆ กี่โมง"
"06.30น. เจอกันหน้าร้านนะพี่"

หลังจากตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ผมกลับเข้าห้อง เเน่นอนครับ หาพวกช่วยกดดัน พี่อาร์มเสร็จผมเเระงานนี้
เม้นท์ลงเฟซบุ๊คเลยครับ วันอาทิตย์พี่อาร์มจะปั่นขึ้นดอยสุเทพ ใครจะไปปั่นบ้าง โพสถึงทุกคนเเวดล้อมพี่อาร์ม
ไม่รอดครับ เเต่ละคนรีบโทรมาสอบถามว่า จริงเหรอ จริงอ่ะ เพราะปกติชวนปั่น หลับตลอด

เเละคืนวันเสาร์ ทุกคนเเทบจะเป็นเสียงเดียวว่า รับรองว่าพี่อาร์มไม่ตื่นมาปั่นเเน่นอน ผมก็คิดงั้นนะ
เเต่ก็ยังหวังลึกๆว่า หลายๆคนกดดัน เเถมโพสลงเฟซเเบบนี้ พี่อาร์มน่าจะตื่น

พอถึงเช้าวันอาทิตย์ ผมออกจากห้องปั่นมาจกถึงหน้าร้าน โอ้โห เปิดประตูตรงเวลาเป๊ะ เสื้อผ้า หน้าผม รองเท้า ชุดเป๊ะ
จักรยานพร้อม เหอะๆ สำเร็จ เสร็จเรา

06.40น. ล้อหมุนออกจากหน้าร้านด้วยกัน 3คน ผม พี่อาร์ม เเละ ฟิชโช่(มาปั่นช่วยให้กำลังใจ)
ตะกี้ผมบอกใช่มั้ยครับว่าทุกอย่างพร้อม เเต่มีอยู่อย่างนึกที่ไม่พร้อม ไม่ยอมกินอะไนรองท้องก่อนออกปั่น
นี่ละน้านานๆออกปั่นที

เเหม จบตอนเเรกก่อนนะครับ คืนนี้มาต่อตอนสอง มาดูกันครับ
ว่าโรบิ้นของเราจะพิชิตดอยสุเทพเเบบไหน

nuke เขียน:เเละที่ทุกท่านรู้กันดีคือ อาร์มไบค์ เดี่ยวไมโครโฟน เวลาประกอบรถไปก็จะมีเรื่องนั่นนี่โน่น
มาเล่าให้ฟัง หรือไม่เราก็ต้องรีบชิงเล่าให้ฟังก่อน


รถน่ะประกอบไม่นานหรอกครับ เเต่ที่ต้องใช้เวลาน่ะ คือนั่งเมาท์เรื่องต่างๆซะมากกว่า เอาเฮฮาเข้าว่า


เพื่อนๆพี่น้องเเวะมาพูดคุยก็เหมือนเป็นการเติมเชื่อเพลิงให้เเก่พี่อาร์มนะครับ ดีใจมีความสุขเวลาได้เดี่ยวไมโครโฟน

มีรูปผมตอนอ้วนมากด้วย

เฮียอาร์มในรูปประกอบรถแทบไม่ทัน ลูกค้าถึงกับจองคิวล่วงหน้ากันเลยทีเดียว
ขอให้เฮงๆรวยๆนะเฮียอาร์ม

มาปูเสื่อนั่งรอชมตอนสองครับผม

ตอนสองมาเเล้ว เอาละครับ วันนี้พี่อาร์มจะพิชิตดอยสุเทพ นี่คือต้นเเบบของคนที่ใช้ชีวิตอยู่กับการทำงาน
ซึ่งจัดว่าเป็นคนส่วนมากของสังคม ที่หาเวลาจะออกกำลังกายไม่ค่อยจะได้ เเต่วันนี้ใจมาเเล้ว
กายก็ตามมาครับ เเต่จะไปเเบบไหนยังงัยก็ตามชมกันครับ

ในช่วงเเรก พี่อาร์มก็ปั่นเหมือนคนทั่วไปครับ คือ คนปกติ(ที่ไม่ใช่นักกีฬา)ส่วนมากที่ปั่นขึ้นดอยสุเทพ
มักจะเฉลี่ยเเรงไม่ค่อยเป็น คือมักจะใช้เเรงที่มีอยู่อัดพุ่งขึ้นดอยไป ซึ่งจะเป็นว่าทำความเร็วในช่วงเเรกได้ดีมาก
เเต่จะไปหมดเเรงเอาเเถวๆวังบัวบาน หรือไม่ก็เเถวน้ำตกมณฆาธาร

นี่งัย อัดหนีๆๆๆๆ กลัวโดนรวบ


ซึ่งส่วนมากคนทั่วไปมักจะปั่นในช่วงเเรกอัดเต็มที่ที่ความเร็วประมาณ 10-15กม./ชม. เเล้วไปหมดเเรงที่วังบัวบาน
หรือน้ำตกมณฑาธารที่ความเร็วประมาณ 5-7กม./ชม. นี่เรานับความเร็วสำหรับคนทั่วๆไปที่ไม่ใช่นักกีฬานะครับ
ซึ่งพี่อาร์มก็อัดขึ้นไปเช่นกันครับ


ผมจึงบอกให้พี่อาร์มผ่อนความเร็วลงหน่อย เพื่อเก็บเเรงไว้สำหรับด้านบน ปั่นเเค่7-10ก็พอเเล้วให้ได้ตลอดทาง
สำหรับครั้งนี้ที่เป็นการออกกำลังกายในรอบเดือน เพื่อให้ถึงจุดหมายที่วางไว้ ไม่งั้นช่วงเเรกความเร็วดี เเต่พอ
หมดเเรงเหลือความเร็วเเค่ 4-5 ตลอดทาง เวลารวมก็จะเเย่กว่าเดิม

กำลังจะผ่านวังบัวบานเเล้ว ความเร็วเริ่มตกเเล้วครับ เหลือไม่ถึง10เเล้ว เเต่ผมก็พยายามให้พี่อาร์มรักษาไว้
อย่าให้ตกต่ำกว่า 5 ค่อยไปได้ครับไม่ต้องรีบ ค่อยๆซอยรอบขาไป วันนี้ปั่นเกียร์เดียวเลยพี่ ไม่ต้องเปลี่ยนเกียรือื่น
วันนี้ทำความเร็วเกียร์นี้ 34/28 ไปให้ถึงพระธาตุ เเล้วครั้งหน้าเราค่อยมาทำเวลาให้ดีกว่าเดิม


ฟิชโช่คอยให้กำลังใจอยู่ไม่ห่าง พี่อาร์มค่อยๆปั่นไป ฟิชโช่จะปั่นให้ดู นี่ๆๆๆ รอบขาเเบบนี้


ดูสีหน้าเห็นได้ชัดว่าผ่านวังบัวบานอย่างเหนื่อย เเถมยังไม่ได้กินอะไรอีกด้วย ไม่เป็นไรพี่ใช้เเท็งค์สำรองไปให้ถึง
จุดชมวิว1 วันนี้มีหมูปิ้งขาย


เริ่มเข้าสู่ทางตรงหน้ามณฑาธารเเล้วครับ ถึงตรงจุดนี้ ความเร็วตกลงอย่างเห็นได้ชัด เริ่มมี่ความเร็ว 6-7มาเเล้ว
ไม่เป็นไรครับพี่ค่อยรักษารอบขาไปเรื่อย อย่ารีบ บางครั้งพี่อาร์มก็เหมือนหลายๆคน ใจร้อนรีบๆอยากไปให้ถึง
เปลี่ยนเกียร์หนักขึ้น เเต่ถ้าเราไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย หรือเอาง่ายๆว่าไม่ฟิต ควรรักษารอบขาไปจะดีกว่ามากนะครับ


การรักษารอบขาไปเรื่อยๆนั้น ทั้งทำความเร็วเฉลี่ยได้ดีกว่า เเละยังรักษากำลังกล้ามเนื้อไว้ได้ดีกว่าที่เราจะบุ่มบ่าม
เร่งรีบไปด้วยซ้ำนะครับ
ด้านหลังหลายๆท่านผ่านไป ทักทายเป็นระยะๆ พี่อาร์มก็มีอยากไปเร็วกับเค้าบ้าง


ไม่เป็นไรพี่ วันนี้ร่้างกายเรายังไม่พร้อม ค่อยๆไปครับ ครั้งหน้ายังมีเวลาซ้อมพี่ไม่ต้องใจร้อน


ผมมองผ่านกล้องมือถือ ยังรู้สึกดีที่ตลอดทางที่ผ่านมาจนถึงน้ำตกมณฑาธารนั้น พี่อาร์มยังคงมีสีหน้า
ที่มุ่งมั่น เพื่อที่จะพิชิตดอยสุเทพให้ได้อีกครั้งในวันนี้

เเป๊บๆเดี่ยวมาต่อ คนเขียนขอไปกินข้าวก่อนครับ

กรี๊ดดดดด.... พี่อาร์มสู้ ๆ ๆ

เเหะๆ มะคืนเน็ตติดๆดับๆ เลยไปดูกี่เพ้า ไม่ได้มะเขียนต่อเลย เเหะๆ

เอาละครับมาชมกันต่อ หลังจากผ่านน้ำตกมาได้ ไม่รู้ฟิชโช่หมดเเรง หรือรอให้กำลังใจ
ตอนนี้โรบิ้นของเราควงรอบขาเเซงเเล้ว


ช่วงหน้าวัดผาลาด โรบิ้นเเอบมียิงหนีฟิชโช่ เเต่ๆๆๆ ดูนี่ๆๆๆ ฟิชโช่บอกว่า ต้องควงๆๆๆๆๆ
เป็นงัยล่ะ จึ๋ยๆๆๆ ฟิชโช่ไปเเหล๋วววว


หิวก็หิว หมูปิ้งรออยู่ เอาฟะ วันนี้ต้องทำเวลาดีกว่าเดิมให้ได้ กำลังใจเป็นเลิศ


ฟิชโช่ อันนี้หมดเเรงจริงใช่ป่ะ โรบิ้นได้ใจ ยิงใส่ ยกใส่ ไม่ยั้ง จะถึงวิว1เเล้ว


ทั้งฟิชโช่ เเละพี่อาร์ม สองคนนี้เป็นต้นเเบบของท่านที่ไม่ค่อยได้ปั่นอย่างสม่ำเสมอ นี่ละครับ
หลายๆท่านปั่นประจำๆอาจคิดว่าการขึ้นดอยสุเทพเป็นเรื่องธรรมดา เเต่หลายท่านที่ยังไม่เคยหรือคิดว่า
ตัวเองจะปั่นไม่ไหว นี่ครับ ท่านอาจจะลองพิชิตดูซักครั้งก็ได้นะครับ ถ้ากลัวเหงาเเวะไปชวนโรบิ้นได้ครับ
ปั่นไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรีบ เพื่อสุขภาพที่ดี เเละวันพักผ่อนที่จะได้พบปะเพื่อนๆครับ