ThaiMTB.com

ตอนตี3ปั่นจักรยานไปทำงานครับ
สวมหมวก เสื้อจักรยาน กางเกงสามส่วน ไฟท้าย ไฟหลังหมวก ไฟหน้าแฮนด์ ไฟซูม ยิงส่องลงพื้น... จักรยานพื้นๆดูไม่แพง okปลอดภัยละ
ปั่นๆไปไต้ทางด่วน จนยูเทรินก่อนออกตรงทางรถไฟมักสัน
คอผมฟาดอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นตู้ม โดนกระชากไปข้างหลัง แล้วสิ่งนั้นก็ขาดสะบัดออกมา เป็นสายโทรศัพท์ที่ระยางห้อยลงมาริมถนน
ส่วนเป็นทองแดง ตวัดด้านข้างคอผม เืลือดออกซิบๆ ส่วที่เป็นยาง ฟาดลำคอผมเป็นรอยไหม้(ถูกับยางสายไฟ)
เลยได้ใช้ ยาล้างแผล กับ เบตาดีน ที่พกติดตัวมา9เดือน พึ่งได้ใช้นี่หละครับ

สรุบว่า สายโทรศัพท์ ที่ระโยงระยางไปทั่วเสาไฟฟ้ากทม. มันเกิดโดนลมแรงห้อยลงมา ห้อยแถวๆเลนซ้ายสุด เขตไบท์เลนสมมุตินี่หละ
ย้องลงมาเป็นตัว U แล้วคอผมก็พาดกระชากมันอย่างจังจนสายขาด (ถ้าสายไม่ขาด ผมก็คงร่วงจากรถล่ะครับ)คอไหม้ถลอก ทองแดงกรีดข้างคออีก ทำไมจักรยานซวย
เพราะรถใหญ่มันไม่ได้อยู่ซ้ายสุดไม่เดือดร้อน ม.ไซด์ ก็มีไฟหน้าที่แรงพอมองเห็นสายไฟห้อยพวกนี้
แต่จักรยาน มีแค่ไฟกระพริบ ไฟLEDซูมแรงหน่อย ก็ต้องส่องพื้นไม่ให้ไปแยงตาชาวบ้าน แล้วมันไม่มีทางมองเห็นหลอกครับ สายไฟเส้นเล็กๆสีดำๆในบริเวณมืดๆเนี่ย ต่อให้หมวกกันน๊อคฟูลซัส ก็กันแบบนี้ไม่ได้

โชคดีที่ผมพึ่งออกมาจาก มุมเลี้ยว สปีทเลยไม่มาก ถ้าเป็นความเร็วขนาดม.ไซด์แล้วสายมันเกิดเหนียวไม่ขาด ที่ชนที่ ไม่คอหักหรอเนี่ย
แล้วก็พาลไปคิดตอน ปั่นเร็วๆไต้ทางด่วน ถ้ามีมิจฉาชีพ มันดักรอ แล้วขึงลวดสีดำในที่มืดๆ ให้เรากระเด็นล้มฟาดชิงทรัพย์ จะป้องกันยังไง กระแทกเข้าไปทีมีหวังสลบ

ปล. ตอนบ่าย แวะกลับไปดู ก็มีคนเก็บสายที่ห้อยระโยงระยางไปหมดแล้วครับ แต่ว่าลำบากจริงๆ ถ้ามีอีก ต่อให้ระวังอย่างไรก็มองเห็นยากมาก

น่ากลัวน่ะครับ

ขอบคุณที่มาเตือนกันครับ

น่ากลัวจังครับ ระวังเรื่องอย่างนี้ก็ยากด้วยนะครับ

ระวังกันครับ...

ขี่จักรยานในเมือง "ห้ามเร็ว" สั้น ๆ คำเดียวพอ

พวกที่ใส่ชุดจักรยาน แต่งเต็มยศ นี่เห็นชอบมาสับน่องกันบนถนน

ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่พื้นที่ประลองความเร็วอะไรทั้งนั้น

แล้วพวกนี้ไฟแดงก็ไม่เคยคิดจะจอด ไปได้ ไปเลย

เวลาเกิดอุบัติเหตุมาก็พวกนี้เป็นกลุ่มหลัก

ปั่นจักรยานในกรุงเทพ ห๔ตาต้องไวกว่่าปกตินิดหนึ่ง แต่เจอแบบนี้ก็ไม่ไหวนะครับ

นี่ถ้าเป็นสายไฟคงยุ่งเลยนะครับ เดี๋ยวนี้ บ้านเราเมืองเรามันเป็นไรไม่รู้นะ มีแต่อันตรายเยอะแยะไปหมด เซ็งโคตรๆ ทำอะไรไม่เคยมีความสงบสุขเล้ยยยย.... หรือกำลังพัฒนา

พี่ปั่นจักรยานตอนตี 3 หรือครับ อย่าว่าแต่จักรยานเลย
มอเตอร์ไซค์ก็อันตราย

ถึอว่าฟาดเคราะห์ไปครับ!

คิดแล้ว ว่าต้องเกิดเหตุแบบนี้ขึ้น เพราะเคยเจอสายโทรศัพท์ห้อยแบบนี้เหมือนกัน แต่เห็นก่อน อันตรายมากครับ

ztandalone เขียน:ขี่จักรยานในเมือง "ห้ามเร็ว" สั้น ๆ คำเดียวพอ

พวกที่ใส่ชุดจักรยาน แต่งเต็มยศ นี่เห็นชอบมาสับน่องกันบนถนน

ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่พื้นที่ประลองความเร็วอะไรทั้งนั้น

แล้วพวกนี้ไฟแดงก็ไม่เคยคิดจะจอด ไปได้ ไปเลย

เวลาเกิดอุบัติเหตุมาก็พวกนี้เป็นกลุ่มหลัก

ด้วยความเคารพ คนปั่นจักรยานไปทำงาน นอกจากเรื่องสะดวกแล้ว ส่วนใหญ่ ผมเชื่อว่า ทำเพื่อยืดอายุขัยตัวเองครับ
ผมเคยหนัก93โลกิโลครับ อ้วนเป็นหมู พุงยืดจนก้มตรงๆมองไม่เห็นเท้า เดินก็น่องสีกันจนแสบร้อน
เพราะเอาแต่ทำงานเก็บเงินเช้ามืดยันค่ำ ไม่ได้ออกกำลังกาย ไม่ได้เที่ยว ไม่ได้เล่น กินๆๆๆๆๆๆ เวลาว่างก็ไม่ค่อยมี
ผมสามารถใช้จักรยาน ลดความอ้วนตัวเองจนเหลือแค่67กิโล และสุขภาพจากรพ.อยู่ในระดับดี ไม่ป่วยไม่ไข้ แข็งแรงวิ่งได้ตัวปริวเหมือนเด็กๆ
โดยการอาศัยเวลาเพียงแค่ช่วงเดินทางไปกลับที่ทำงาน เช้าครึ่งชม.เย็นครึ่งชม. โดยไม่ยอมให้ตัวเองหาข้ออ้างหยุดปั่นแม้แต่วันเดียว
ระยะทางผมไม่มาก ผมจึงเลือกปั่นด้วยรอบขาสูงเกียร์ต่ำตลอดทาง เพื่อให้ทรมานขาเหงื่อออกเยอะๆ และในจุดที่เร่งได้จริงๆไม่มีรถ
ก็จะสับทดเกียร์ต่อเนื่องเพื่อให้เหนื่อยสุดขีด
หมวกกันน๊อค ชุดนักปั่น ไฟ ทุกอย่างล้วนจำเป็นมากบางวันลืม ไปได้หลายกิโลแล้ว ก็เลือกปั่นย้อนกลับไปเอาที่บ้าน
เพราะผมจะเสี่ยงต่อการบาดเจ็บไม่ได้เด็ดขาด และรักษากฏจราจรอย่างเคร่งครัดโดยไม่สนว่าใครจะหัวเราะเยาะ สมเพชเวทนา
เพราะภาระชีวิตมันหนักมาก ไม่มีวันหยุด ไม่มีลาป่วย ห้ามบาดเจ็บ ทุกวันที่ปั่นในหัวล้วนหวาดกลัวกับภาพตัวเองประสพอุบัติเหตุเสมอ
แต่ก็ต้องออกไป เพราะ "ต้องทำ จะหนีมันไม่ได้ มันต้องเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต"
อยากให้คุณเปิดใจ กับ คนที่มีโลกที่แตกต่างจากชาวฟิกเกียร์ซักนิดน่ะครับ คนแต่งเต็มสูท คือคนที่ยอมสละทุกอย่าง จนกลายเป็นตัวประหลาดน่าสมเพชในสายตาคนทั่วไป เพื่อให้ได้ช่วงเวลาแห่งการปั่นที่คุ้มค่าที่สุด การปั่นเป็นหนึ่งในเวลาที่ดีที่สุดของชีวิต1วัน
ถ้าไม่ไส่หมวกกันน๊อค ไส่เสื้อผ้าหรูๆเท่ห์ๆ ปั่นช้าๆ คอนโทรเท่ห์ๆ เบรคแบบมีเสน่ห์ ดูดีมีสไตร์ แล้ว มันได้เป้าหมายของการปั่นครบถ้วนจริงๆ ไม่ว่าใครก็อยากทำครับ แต่เพราะมันทำแล้วมันไม่ได้ของที่ต้องการ ถึงต้องยอมเสียมันทีละจุดๆจนกลายเป็นตัวประหลาด และคนปั่นจักรยานฝ่าไฟแดงนั้น มีน้อยมากเทียบไม่ได้เลยกับนักปั่นทั้งหมดครับ

ผมคิดต่างจากคุณ umbabab นิดนึงคือ ช่วงเวลาปั่นไปทำงาน ผมจะถนอมร่างกายไม่ปั่นให้เหนื่อยมากนัก ใช้เกียร์ปานกลาง พร้อมที่จะเปลี่ยนเกียร์เพื่อ เร่งหนีในบางสถานการณ์ได้สะดวก ที่ไม่ให้เหนื่อยมากนักเพราะ ถ้าเราปั่นไปทำงาน อาจมีผลต่อการทำงาน (คงเพราะผมทำงานรอบกลางคืน ขืนเพลียมากเดี๋ยวไปหลับคาโต๊ะ)

อีกอย่าง ใช้เกียร์ต่ำ รอบขาสูง บางเวลาในเมือง ใกล้ไฟแดง คงจะลำบาก
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น จะยืนพื้น ปั่นไปเรื่อยๆ ไม่เร็ว (แต่ก็มีจำเป็นต้องเร่ง ชาวจักรยานในเมืองคงเข้าใจ) ที่สำคัญ ต้องหลีกเลี่ยงความเสี่ยงต่ออุบัติเหตุมากๆ แม้แต่เล็กน้อย เพราะคงไม่อยากไปทำงานในสภาพ "หมูแดง" แน่ๆ
ส่วนเสื้อผ้า ก็แบกใส่เป้หลังไป ยิ่งไม่อยากให้เหนื่อยมากเข้าไปใหญ่ เป้แฉะเลย
ระยะทางจากบ้านไปที่ทำงานกำลังพอดี ไม่ใกล้ ไม่ไกลเกินไป

แม่ผมเคยเดินสะดุด เหล็กเส้นที่โผล่มาจากพื้นถนนที่กำลังปรับปรุง สะดุดหกล้ม ลองคิดดูถ้าเป็นคนมีอายุมากๆ อาการจะหนักหนากว่าคนหนุ่มสาว

แหม่มที่อยุธยาปั่นจักรยานชมเมือง แก้มไปเสียบเหล็กที่โผล่มาจากเสาไฟฟ้าข้างทางทะลุ ติดคาอยู่กับเสา จนท กู้ภัยต้องไปตัดเหล็กนำส่งร.พ

บ้านเมืองเรามีพวก "ชุ่ย" เยอะครับ ทั้งเอกชนและภาครัฐ
เจ้าของบ้านโดยเฉพาะอาคารพาณิชย์ มีกันสาด ระดับต่ำน่าอันตรายก็เยอะ