ThaiMTB.com

เรื่องของเรื่องที่เป็นเรื่องก็สื่บเนื่องมาจากทริป "แปดวัน แปดคืน ก็ถึงแม่สาย" ณ.วันนั้นเวลานั้น ก็ได้มีการพูดจากนัดแนะกันว่าจะล่องใต้...............

แต่ก็ไม่นึกไม่ฝันว่ามันมาจะมาเร็วเกินคาด..............เราก็ไปรับปากเขาไปแล้ว passport ก็ไปทำกับเขา ถึงเวลาไม่ไปละก็ "ตัวบูด" แน่นอน.....

ก็ตกลงใจว่า เอาวะ เป็นไงก็เป็นกัน พยายามเครียร์งานให้สะดวกมากที่สุด ทำดีกับตำมะรวจที่บ้านให้มากๆหน่อย visa จะได้ผ่านฉลุย..........
แถมตอนนั้น "แกมี่" ยังอาละวาดอยู่เงียบๆ ที่ กทม. ทำให้ไม่แน่ใจว่าจะเดินทางได้หรือ คงจะเปียกมะล่อกมะแลกตลอดทั้งทริปแน่นอน......แต่ยังไงก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อน ได้ ไม่ได้ค่อยว่ากันอีกที

ค่อยๆเตรียมของไปเรื่อยๆ สรรหาอุปกรณ์สู้ฝนอย่างเต็มที่ รองเท้าละ ผ้าใบคงไม่ไหว ถามเพื่อนในเวปก็ให้คำแนะนำหลากหลาย มากราคา ก็ปรึกษากับตำมะรวจคนสวยประจำบ้าน แต่เที่ยวนี้มาแปลกวุ้ย........ดันพาเราไปซื้อรองเท้าชั้นดีที่เราไม่กล้าซื้อเอง เธอบอกซื้อให้ ไม่ต้องห่วง จะได้ปั้่นสบายๆ ไปที่ชอบที่ชอบ แถมยังไปเป็นเพื่อนกับเราไปเป่ลี่ยนรองเท้าสู้ฝนด้วย (ผู้ชายเน๊อ เวลาซื้อของไม่พาคนข้างเคียงไป มันไม่เคยได้ดีสักครั้งเลย) สงสัยจะเป็นเพศที่ถูกสาบ แถมต้องมาเปลี่ยนอีกตังหาก เสียทั้งเวลาและน้ำมัน

ใกล้วันเดินทาง รองเท้าปั่นได้และ ส่วนรองเท้าสู้ฝนยังไม่ได้ ดันไปได้วันสุดท้ายก่อนเดินทาง แถมพอกลับมาลองที่บ้านให้ตำมะรวจตรวจสอบ มันดันใหญ่เกินแกง เธอถามกลับมาเบาๆว่า "ไม่ได้ลองหรือ" ตอบเธอไปว่าลองแล้วแต่ไหงมันเป็นอย่างนี้ก็ไม่รู้ เธอตอบกลับมาว่าพรุ่งนี่ไปเปลี่ยนด้วยก้น..........? (ความรู้สึกเหมือน เรื่องนี้ต้องถึงมือครูอังคณาแน่) คนซื้อทั้งจ๋อย ทั้งดีใจ

(มีต่อนะครับ)

วันแรกของการเดินทาง...........................กรุงเทพ - นครปฐม - 58 กม.

หมายเดิมออกมาเครียร์งานครึ่งวัน บ่ายกลับบ้าน pack กระเป่า ออกเดินทางตอนบ่ายสามโมง เป้าหมายถึงนครปฐม 1800 สบทบกับชาวคณะที่เดินทางมาจากอ่างทอง - สุพรรณบุรี เมืองอู่ข้าวอู่น้ำของเรา แต่ครับ มันต้องมีแต่ ชีวิตมันมักจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราอยากให้เป็น.................

ก็อย่างที่บอกไปเมื่อกระทู้ที่แล้ว ว่าต้องเอารองเท้าไปเปลี่ยน ตำมะรวจคนสวย เลยลางานครึ่งวัน ให้เราไปรับ 1030 (อย่าเอ็ดไป เธอออกก่อนเวลา) แล้วมุ่งหน้าบางนาเพื่อไปเปลี่ยนของ กว่่าจะเปลี่ยนรองเท้าสู้ฝนได้ กว่าจะกลับมา pack ของที่บ้านได้มันดันกลายเป็นบ่ายแก่ๆไปซะแล้ว...............

แถมตอนกำลังเก็บของอยู่อย่างชุลมุล ปั๊มน้ำที่บ้าน ไหงมันเดินตลอดเวลาวะ..........อ้าวซวยละซิท่านผู้ชม ปั๊มเจ้ากรรมดันมาเสียตอนตรูจะไปเที่ยว ทำไงดีละ ยั้วก็ยั้ว ยั้วโชคชะตาตัวเองนะครับ แหมทำไมจะไปปั่นอุปสรรคมันช่างมากมายเสียจริงๆ............จะไปเลยก็เป็นห่วงทางนี้จะใช้น้ำอย่างไร? จะไม่ไปก็ไม่ได้..... ทันใดนั้น ก็มีเสียงสวรรค์มาจากในครัวว่า "ไปเถอะไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ ปั๊มน้ำแค่นี้เรื่องเล็ก ตัดไปเลยไม่ต้องใช้ ให้ใช้ประปาแทน 10 กว่าวันเองไม่เป็นไรหรอก" โอ้พระเจ้าช่วยกล้วยทอด คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่รักเธอคนนี้ อย่ากระนั้นเลยไปเลยดีกว่า ทางสะดวกแล้ว..........

ออกเดินทางได้..................อ้ายเสือบุก.................

แหมชีวิตนี้ ทำไมมันช่างยุ่งยากสิ้นดี...................

ออกจากบ้านที่บางบัวทอง ได้ประมาณสัก 15 กม. รถดันมาเสีย ปั่นอยู่ดีๆ ทำมันใครมาดึงหลังวะ จะว่ามีเนิน ก็ไม่ใช่ ที่นี่มัน กทม. มีแต่ทางเรียบนี่นา....ก็ต้องลงจากรถมาตรวจสอบสักหน่อย..................เวรละตรู.........เบรคคับ (ไม่ใช่เบรคครับนะ) เบรคมันดันติด ก็พยายามปล้ำ (กับเบรคนะ) อยู่ราว 45 นาที เห็นไม่ได้การณ์ ในใจลึกๆ ก็นึกสงสัยว่า หรือมีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อะไรมาดลใจให้ไปไม่ได้หรือ? (ถ้าไม่ได้ไปจะได้อ้างกับ อ.แดงว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ให้ไป) ไม่เชื่อโว้ย เรามันคนยุคนี้ ทุกอย่างต้องมีเหตุผล คิดได้ดังนั้นเลยตัดสินใจปลดเบรค แล้วไปตายเอาดาบหน้า เพราะรู้อยู่ว่าทางผ่าน แถวศาลายามีร้านซ่อมจักรยานอยู่แน่นอน......เอาวะ เป็นไงก็เป็นกัน...................

ลากสังขารไปทั้งที่ไม่มีเบรค ถึงศาลายา ก็เกือบหกโมงแล้ว จะหาร้านซ่อมจักรยานได้ไหม? จะไปถึงที่โน่นมืดมากไหม ห่วงสารพัด ฯลฯ หรือจะไม่ไปดี



ก็ไปได้ร้านซ่อมจักรยานแถว ม.ลูก ซ่อมให้เรียบร้อย แถมบอกว่ายางนอกของพี่หมดอายุแล้วนะ แตกลายงาเลย ถ้าไม่เปลี่ยนก็ไม่เป็นไร แต่ไปเสียกลางทาง ล้อขนาดของพี่่นี่หายากนะ (ล้อ 700) อ้าวพูดอย่างนี้ก็ต้องเปลี่ยนซิครับ....ตัดสินใจเปลี่ยนเลย ทุ่มสุดตัว....จะว่าเป็นโชคเข้าข้างเรา ไม่เข้าข้างเขาก็ไม่รู้ ขนาด 38C ไม่มีของ มีแต่ 32 อ้าวแล้วผมจะทำไงดี คนขายบอกว่าแล้วแต่พี่ ทำไงดีวะ ไม่ต้องตัดสินใจเลย ไปโว้ย ไปได้แค่ไหนก็ไป ถึงที่ไหน รถเสียก็นั่งรถไฟกลับ..........เอาวะ..........สู้ๆ

ที่สุดก็มาถึงองค์พระจนได้ ทุ่มเศษ อ.แดง ทนายตัวใหญ่ใจดี กับ อ.สวัสดิ์ มารับที่องค์พระ พาไปกินข้าวหลังองค์พระ แล้วพาเข้าโรงแรม (อย่าคิดมากนะ) พี่ๆจาก อ่างทอง สุพรรณ เข้าห้องหอกันไปหมดแล้ว พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน

คืนนี้พักที่ โรงแรมสยาม ใกล้องค์พระ ราคาค่าห้องประมาณ 450.- บาท รถจอดมิดชิดปลอดภัยใช้ได้................
สิริรวมปั่นได้ 57.02 กม. และตามสูตรเดิมครับ กะว่าจะไม่ลบไมล์ตลอดทริปเลย ดูซิว่าจะทำได้เท่าไหร่?

วันที่สองของการเดินทาง นครปฐม - ชะอำ ซีนกลางวัน............... ดอร์ลี่ตาม........ไวล์แองเกิล มุมไกล

เมื่อคืนก่อนแยกกัน อ.แดง แจ้งแล้วครับว่า 5/6 แปลว่าต้องตื่นตีห้านะ แล้วหกโมงล้อหมุน
หกโมง ม้าออกแล้ว นับได้ทั้งหมด 9 ท่าน แต่มาทราบภายหลังว่า ปั่นมาส่ง 1 ท่าน แล้วจะปั่นกลับเลย ซึ่งก็คือ อ.ทรงธรรม นั่กปั่นต้วเอ้ แห่งลุ่มเจ้าพระยา
อย่ากระนั้นเลย เลยขออนุญาติไปอยู่ใกล้ๆ เพื่อว่าจะได้ปั่นเก่งแบบเขาบ้าง................

ทนายแดง/อ.ทรงธรรม/ ผมเอง (หนุ่มที่เหลือน้อยเต็มที)


จากนั้นก็ต้องถ่ายรูปไว้เป็นที่ระทึก เผื่อจะนึกได้ในภายหลัง.............เอ้า ชมภาพที่องค์พระ


แปดท่านที่เหลือได้แก่.........

1.อ.แดง ทนายตัวใหญ่ใจดี
2.ลุงตุ้ย อ่างทอง
3.อ.จำรัส คนวิเศษ
4.อ.หิรัญ คนสุพรรรณไว้ใจได้
5.คุณอู๋ ลูกคนสุพรรณยิ่งไว้ใจได้ใหญ๋
6.อ.สวัสดิ์ คนบางจัก
7.อ.สมนึก คนดังแห่งโพธิ์ทอง
8.ผมเอง

จากนั้นก็ปั่นครับ...............มื้อแรกอาหารเช้า ยังไม่ได้นึกว่าจะกินอะไรที่่ไหน? แต่ไม่เป็นไร ปั่นไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ไปได้อาหารอร่อย แล้วก็แปลกมาก ไม่เคยเจอ แต่อร่อยมาก เอ้ามาชมร้านกันก่อน เดี๋ยวค่อยอธิบายภายหลัง ตอนนี้หม่ำก่อน ชมภาพ..............



ร้านนี้เขาขายต้มแซ่บหมู หรือจะเป็นต้มจืดก็ได้ เนื้อก็เช่นกัน ต้มแซ่บนี่จะไม่ใช่แบบของเมืองกรุงที่เราๆ ท่านๆ ทานอยู่บ่อยๆนะครับ ตอนที่ผมสั่งก็ยังคิดว่าคงเป็นเกาเหลาเนื้อ หรือต้มเนื้อที่น้ำข้น หรือน้ำต้องสีดำๆ แต่ที่นี่ไม่ใช่ครับ เป็นต้มเนื้อน้ำใส อร่อยดี เนื้่อเปื่อยมาก ทานได้ทานดี ทั้งผู้ใหญ่และเด็ก ถ้าสั่งแบบต้มแซ่บละก็ รับรอง เมาๆ มาสร่างเมาแน่นอน พริกขึ้หนูลอยมาเป็นแพๆ เลยครับ ....................

ร้านชื่อ ร้านเนื้่อต้มแม่สมรสสะพานขาว (รับรองไม่ใช่แยกหลานหลวงแน่นอน) พิกัดก็อยู่บนถนนเพชรเกษม หลัก กม. ที่ 83 - 84 ซ้ายมือ สังเกตุป้ายครับ คนขายดุ แต่น้ำใจงามแบบลูกทุ่งๆ ร้อยคำพูดคงไม่เท่ากับ 1 ภาพครับ

สวัสดีครับ มาร่วมติดตามชมทริปที่น่าตื่นเต้นครับ

อ่านเพลินเลยครับ เดี๋ยวจะมาติดตามต่อครับ ขอให้จบทริปนะคร้าบ ลุ้นยางมากว่าอย่าให้แตก แต่คงจบทริปไปแล้วใช่ไหมครับ สุดยอดมากเลยครับ ขอเป็นกำลังใจให้ครับ

นั่งรอด้วยคน

จบจากอาหารเช้าก็ไม่มีอะไรมาก ปั่นครับ ปั่น.....ปั่นไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเหนื่อยแล้วค่อยพัก...........

เส้นทางก็ใช้เพชรเกษม มุ่งหน้าลงใต้อย่างเดียว....................อ้อลืมบอกไป จะมีนักปั่นรูปงาม หุ่นดีตามสมทบอีกท่านหนึ่ง ให้กลุ่มของเราลงด้วยเลข 9 ซึ่งเป็นเลขมงคล แต่ตอนนี้ยังมาไม่ถึง ตามแผนคงมาพรุ่งนี้ ตอนนี้ยังลางานไม่ได้.................

ทั้ง 8 ท่าน ก็ปั่นตามสไตล์ใคร สไตล์มัน โดยมีจุดหมายปลายทางอยู่ที่ บ้านลาด หลัก กม.ที่ 190 ส่วนจะไปทำไม่ยังไม่ขอบอก เดี๋ยวค่อยเฉลย ตอนนี้ชมภาพก่อนดีก่า...............

รอชมครับ

ขอให้ไปให้ถึง

ขอบพระคุณทุกท่านที่เข้ามาอุดหนุนและให้กำลังใจนะครับ...............

@lotus อ.ซะบายดีบ่..............ตั้งแต่ "เชียงรุ้ง" แล้วไม่ได้พบกันเลยนะครับ............แต่ผมยังติดตามผลงาน อ.อยู่เช่นเคย.............

กลับมาว่ากันต่อ............เดี๋ยวไปไม่ถึง "ลังกาวี"

จากนั้นพวกเราก็ปั่นไปเรื่อยๆ ................กลุ่มก็เริ่มแบ่งเป็นสอง ตามสไตล์การปั่น บางท่านปั่นเร็ว พักบ่อย บางท่านปั่นช้าแต่นานกว่าจะพัก..............
แต่ก็ไม่มีอะไรครับ ทางใคร ก็ทางมัน ใครจะปั่นแบบไหน อย่างไร ไม่มีใครว่าใคร ขอให้ไปให้ถึง หายไปก็รอ โทรสอบถาม ก็เท่านั้น...................

แวะพักที่ป้อมตำมะรวจก่อนจะเข้าแยกวังมะนาว ตำรวจไทยใจดีให้ดื่มน้ำ แต่ไม่มีกาแฟ มีร่มไม้ให้พักเหนื่อยเย็นชื่นใจ พวกกลุ่มแรกขาแรงก็มารอกลุ่มหลังขาอึดกันอยู่ที่นี่ พี่ส่งหนังสือพิมพ์เข้ามาทักทาย และอย่างที่บอกถ้าเป็น "คนจักรยาน" ละก็ เห็นไม่ได้ เห็นเป็นต้องหาทางแวะเข้ามาทักทาย.........เอ้าชมภาพ

กับตำมะรวจไทย...ใจท่านเหี้ยมหาญ...รักษาดินแดนไทย...ไว้ให้ลูกหลาน............ ขอบพระคุณมา ณ.ที่นี้ครับ สำหรับน้ำดื่ม น้ำใจ และร่มไม้ชายคา


กับพี่ส่งหนังสือพิมพ์ ที่เป็น "คนจักรยาน" เช่นกัน "พี่ครับ.....ตามฝันให้ได้ แล้วหาโอกาสไปนะครับ"

จากแยกวังมะนาว...........พวกเรามุ่งหน้า เขาย้อย เพชรบุรี............

ผม/ อ.สวัสดิ์/อ.สมนึก ปั่นมารอกลุ่มใหญ่ที่ 7-11 เราก็เฝ้ารอแล้วรอเล่า...........ก็ยังไม่เห็นเงา
แต่แปลกทำไมพวกเราสามคน สามรุ่น สามผิวสี ทำมั้ยไม่โทร ก็รอกันอยู่อย่างนั้น อ้ายผมก็หิวนิดๆ ก็เลยมองหาผลไม้มาช่วยย่อย เพราะมื้อเช้าที่ผ่านมาไม่มีผักเลยแม้นแต่นิด มีแต่เนื้อหนังมังสา อย่ากระนั้นเลยไปหาผลไม้กินดีกว่า ตรงข้าม 7-11 มีพี่ขายขนมอยู่ มีกล้วยน้ำว้าด้วย รี่เข้าไปเลยเรา ปรากฏว่ากล้วยมันต้องอีกวันสองวันกิน เราก็คงไม่ได้พักถึงพรุ่งนี้หรอก (ผมคิดเอง) เลยถามแม่ค้าว่า "มีแบบที่กินตอนนี้เลยมีไหม?" คำตอบที่ได้คือ เข้าไปดูหน้าวัดเขาย้อยซิ มี "ยาย" ขายกล้วยสุกอยู่

คว้า "อ้ายยักษ์" คันเก่งไปหน้าวัดทันที..............โอ้คุณพระช่วย ผมผ่านเขาย้อยมานับไม่ถ้วน ไม่เคยนึกว่ามีที่ท่องเที่ยวหลบซ่อนอยู่ ณ.ที่นี้ ที่สุดปลายถนนประมาณ 1-2 กม. จากถนนใหญ่ ข้าง 7 ท่านจะพบกับวัดเขาย้อย ที่อุดมไปด้วย "ล" ลิงครับ ยืนยันว่าลิงเป็นเป็น แต่นิสัยดีกว่า "ลิงลพบุรี" ต้องขออภัยถ้าไม่ถูกใจคนลพบุรี แต่ผม่รู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เพราะถ้าไม่ให้เธอก็ไม่แย่ง ไม่คว้าจากมือเหมือนลิงอีกที่ แถมคนขายยังสำทับมาอีกว่า ไม่ต้องกลัวหรอกคุณ มันไม่แย่งหรอก และก็มีคนมาทำบุญมากมาย และแอ่นแอ้น ตรงข้ามวัดเขาย้อย ซ้ายมือ ตรงทางโค้ง จะมีเพิงขายกล้วยเลี้ยงลิงอยู่ มี "ยาย" นั่งอยู่ในเพิง ขาย 3 หวี 50 มีแบบขายเป็นจานสำหรับท่านที่ไม่ประสงค์จะซื้อเป็นหวี ก็สามารถซื้อเป็นจานได้ จานหนึ่งประมาณสามลูก ห้าลูก ผมก็คว้ามาเลย 2 หวี เอามาฝากพรรคพวก คุณเชื่อไหมครับ กล้วยสำหรับเลี้ยงลิงที่นี่ เป็นกล้วยน้ำว้าขาว รสชาติยอดเยี่ยมกระเทียมดอง อร่อยมาก เสียดายมากที่ไม่ได้ถ่่ายรูปยายไว้ รีบงะครับ กล้วพรรคพวกทิ้งงะครับ......ใครผ่านไป อย่าลืมแวะนะครับ "วัดถ้าเขาย้อย" แล้วแวะไปอุดหนุนยายด้วย..............

เอ้าชมภาพ พักผ่อนที่ 7-11 และที่ จุดตรวจเขาย้อยครับ