ThaiMTB.com

สวัสดีครับ

ก่อนอื่นก็ขอออกตัวก่อนเลยนะครับว่าผมไม่ได้มีเจตนามาป่วนหรือมาสร้างกระแสอะไรนะครับ เพียงแต่อยากรู้ความรู้สึกถึงตอนที่ตัดสินใจเลือกมาขี่จักรยานครั้งแรกของเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ว่ามันมาจากเหตุผลหรือความรู้สึกอย่างไรบ้างครับ

สำหรับตัวผมเอง มันเกิดขึ้นเร็วมากจริง ๆ ครับ ยอมรับว่าไม่ได้มาจากความตั้งใจ แต่มันคือความบังเอิญมากกว่า เพราะถึงผมจะชอบขี่จักรยานก็จริง แต่พอขี่รถเครื่องเป็นก็รู้สึกสนุกกับการบิดรถเครื่องเหมือนกัน แต่ที่บ้านไม่มีรถเครื่องนะครับ มีแต่จักรยานเก่า ๆ 1 คัน จักรยานใช้ขี่ใกล้ ๆ บ้าน ไปซื้อของ ไปหาเพื่อน จนได้มีคุณลุงวิรัตน์ แอบกลิ่นจันทน์ (ลุงแดง TCC) มาขอใช้โทรศัพท์ที่บ้าน ซึ่งในขณะนั้น แถวนั้นจะมีบ้านผมหลังเดียวที่มีโทรศัพท์พื้นฐานใช้ แล้วคุณลุงแดงได้คุยกับคุณพ่อผม ซึ่งคุณพ่อผมเคยเป็นขี่จักรยาน Touring มาก่อน ก็เลยชวนผมไปขี่รณณรงค์ขอทางจักรยานครั้งแรก แต่วันนั้นผมยังไม่มีจักรยานที่สมบูรณ์ ก็เลยไม่ได้ไป แต่นั่นก็คือจุดเริ่มต้นของการเข้าสู่เส้นทางการขี่จักรยานของผม และก็ขี่มาเรื่อย ๆ ขี่บ้าง หยุดบ้าง โดนเพื่อนล้อบ้าง แต่ก็ไม่เคยลืมหรือเลิกหรือทิ้งจักรยานไปเลย ยังคงอยู่ในแวดวงจักรยานมาตลอดครับ จนช่วง 2 เดือนที่ผ่านมา ผมต้องกลับมาขี่จักรยานอย่างจริงจังเพราะว่าผมป่วยด้วยภาวะไขมันในเลือดสูง ไขมันเกาะตับและภาวะนอนไม่หลับ ซึ่งก็ทำการรักษากันไปตามอาการครับ

ผมเองรู้สึกดีใจมากที่ได้สัมผัสกับกีฬาจักรยาน ถึงจะไม่ได้เป็นนักแข่ง แต่ผมก็ดีใจที่ได้อยู่กับจักรยาน ซึ่งตอนนี้บอกได้เลยว่า "ถ้ามีเงินพอที่จะซื้อ Fino ได้ ผมก็ไม่ซื้อ Fino ผมขอซื้ออุปกรณ์สำหรับรถจักรยานของผมดีกว่า"

แล้วเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ล่ะครับ อะไรคือสิ่งที่ทำให้เกิดคำว่า "จุดเริ่มต้นบนอานจักรยาน" ของทุก ๆ ท่านครับ...

-อยากปั่นไปทำงาน
-อยากได้สุขภาพ
-อยากปั่นเที่ยวกับเพื่อนสมาชิก
-อยากเป็นส่วนหนึ่งในการลดมลพิษให้กับโลก
-etc
และทุกครั้งที่ปั่นจักรยานเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในวัยเด็กอีกครั้ง

เหตุผลที่หลายท่านอาจจะเคยพบมาแล้ว คือ หลายที่ที่ไป ไม่มีรถสาธารณะ และการบริการรถสาธารณะไม่ได้คุณภาพน่ะ ทำให้ผมหันมาขี่จักรยานดีกว่า

ทุกอย่างย่อมมีจุดเริ่มต้น

ผมปั่นจักรยานมาตั้งแต่อายุ 10 ปีแล้วน่ะ เพียงแต่ไม่เคยปั่นข้ามจังหวัดมาก่อน แต่สถานการณ์บังคับให้ต้องปั่น เพราะตอนลาออกจากงานที่สาธร ตอนอายุ 25 ต้องเอาจักรยานเสือหมอบเหล็ก 6 เกียร์ กลับนครปฐมด้วย แต่มีเงินไม่พอจ้างรถกระบะ จึงต้องปั่นกลับเอง 100 กิโลเมตร ทำให้ติดใจการปั่นไกลมาจนทุกวันนี้แหละ

ของผมเริ่มจากเดินทางไกลไปทำงานไม่ไหวเลยย้ายมาอยู่ใกล้ๆ ตอนแรกแค่จะหาจักรยานไว้ขี่ไปทำงาน หาไปหามา มาเจอเวป ThaiMTB นี่ละ เลยยาวเลย ....

1การ์ตูน อะโอบะสองล้อสู่ฝัน ตอนจักรยานพับ เปิดโลกทัศน์ใหม่ๆให้มนุษย์ทำงานกินเงินเดือน... อ่านแล้วโดนมากๆ
2ผ่านไป2ปี เริ่มอ้วน พุงใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตอนเช้าต้องมาพบตัวเองสภาพทุเรศอยู่ในกระจก...เจอปัญหาแทกซี่ไม่ยอมรับคนทุกวันตอนตี3กะ5โมงเย็นจนสุดทนตลอด2ปี
3ได้ยินรายการวิทยุ พูดเรื่องการออกกำลังกายด้วยจักรยาน แต่รายการแนะนำว่าควรปั่นในซอย ถนนใหญ่ควรให้พวกโปรๆระดับนักกีฬาเขาปั่นกัน ก็เกิดไม่ถูกใจรายการ "ตูจะปั่นมั่งจะเป็นไร"ว่าแล้วก็เจอตึกแถวในซอยแปะหน้าร้านว่า"จักรยานญี่ปุ่นมือสอง"
4ได้จักรยานพับเหล็กเก่าๆมาปั่นฝืดสนิดทั้งคันอย่างยากลำบากขาสั่น ปากสั่น แต่สนุกมาก เพราะไม่ได้เหนื่อย ไม่ได้แผล มากว่า10ปี
5ลดน้ำหนัก95เหลือ79ได้ดีใจมากให้รางวัลตัวเองเป็นจักรยานงบ17000ซักคัน เริ่มเข้าเว็บthaiMTBหาข้อมูล เริ่มเข้าใจ วิธีปั่น ประเภทรถ วงการก็ตอนนี้
6น้ำหนักเหลือ73 เริ่มอยู่ตัวลดไม่ได้แล้ว หันพยายามไปเพิ่มกล้ามเนื้อแทน จะได้เผาผลานแคลอรี่ได้ เดือน10นี่ก็ขึ้นปีที่3ครับ

กลุ่มคนปั่นไปทำงาน ปั่นทุกวันเวลาเดิมไม่มีวันหยุดแม้ฝนจะตกหนักน้ำท่วมเข่าหรือป่วยไข้ พยายามหาวิธีให้ตัวเองเหนื่อยมากขึ้น และ เส้นทางใหม่ๆอยู่เสมอครับ ถึงจะไม่ได้ปั่นความเร็วสูงหรือปั่นทางไกลจัดๆ แต่ก็มีความสุขตามประสาคนทำงาน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...........

ผมลงเครื่องบินที่สิงคโปร์ กลับมาจากอังกฤษ แต่แทนที่จะกลับลงดอนเมือง
กลับตั้งใจตีตั๋วลงสิงคโปร์สะงั้น เพื่ออะไร เพื่อขี่จักรยานกลับบ้านครับ!!!

ระหว่างพัก และเที่ยว ก็ซื้อจักรยานใหม่คันหนึ่งซื้อที่นั่นเลยสิงค์โปร์

ตอนนั้นเสือภูเขายุคแรกๆวางขายในลอนดอนแล้ว แต่ที่เมืองไทยและสิงค์โปร์ยังไม่มี
ผมก็ซื้อแบบธรรมดา คล้่ายๆกับยี่ห้อสแตนดาร์ด แต่มีท่อบนขนานกับพื้น

ตอนซื้อแล้วก็ตกใจ...นึกว่าตัวเองคิดพิเรนทร์อะไรอย่างนี้
ขนาดระยะระหว่างจังหวัด หรือระหว่างเมืองยังไม่เคยปั่นเลย
ทริปแรกจะเป็นทริปข้ามประเทศเชียวหรือเรา?
ใช่ครับ ทริปทางไกลแรกๆของผมเป็นทริปข้ามประเทศเลย
จากสิงค์โปร์ ถึง กรุงเทพ คนเดียวอยู่แล้ว

ไปอยู่อังกฤษมา เป็นปีๆ ตัวขาวซีด แต่กลับถึงบ้าน แม่เห็นเนื้อตัว
ดำปี๋อย่างกะไปไถนามา

ย้อนกลับไปที่ลอนดอน....
ผมวางแผนเอาข้าวของลงลังโทรให้บริษัทมาเอาไปจัดการส่งทางเรือ ของไปโผล่คลองเตย
ตัวผมมีเพียง Rucksack ใบเดียว กับ Wax Jacket สีทหารโบกรถ Hitch-hiker
รอบสก็อตแลนด์และทั่วทวีปยุโรป 5 เดือนแบบซิกแซก ซื้อเต้นท์ใช้ค้างแรม นอนในป่า ไม่เข้าโรงแรม
ไปหลายประเทศ....
ประสบการณ์ตรงนี้คือ ปฐมบทท่องไปได้เริ่มต้นขึ้น

เมืองสุดท้ายที่ความเบื่อเข้าเล่นงาน คือ แฟรงค์เฟริต
จากที่นั่น ผมบินตรงมาสิงค์โปร์ อย่างที่เล่าเมื่อตะกี้

พ่อเป็นห่วง...อุตส่าห์ขับรถจากกรุงเทพลงใต้ ไปพบผมที่นครศรี หมายใจจะรับกลับ
ขี่ปั่นอันตราย แค่เห็นลูกชายรอดชีวิตมาถึงนครฯ ก็โชคดีแล้ว

ผมปฏิเสธ...ไม่ขึ้นรถเด็ดขาด
ขี่ปั่นมาจากแดนไกลได้จนถึงนครฯแล้ว
จากนครฯไปกรุงเทพ เหลือไม่ถึงครึ่ง
ผมยอมไม่ได้ที่จะให้พ่อมาทำให้ทริปผมไม่สมบูรณ์ตามความตั้งใจ

ประสบการณ์ในช่วงนี้เองที่ผมไม่ได้สำนึกตอนนั้นเลยว่า
จะได้ขึ้นรูปสภาพจิตใจของผมให้เป็นคนใหม่อย่างที่ไม่เคยเป็น

เคยตรวจวัดระดับน้ำตาลในเลือดได้ 99 mg/dl แล้วกลัวเป็นโรคเบาหวาน
ก็เลยคิดหาวิธีออกกำลังกาย ถ้าจะไปวิ่งก็กลัวหัวเข่าเสื่อม
และเบื่อกรุงเทพรถติดด้วย จึงขี่จักรยานไปทำงานทุกวัน

ของผมง่ายๆไม่ซับซ้อน แค่ชอบและอยากขี่ ตอนเด็กๆชอบขี่เที่ยวแถวบ้านครับได้เห็นอะไรข้างทางเยอะแยะดี

ผมชอบจักรยานมาตั้งแต่เด็กครับ ไม่เคยสนใจที่จะขับรถยนต์
หรือมอเตอร์ไซต์เลย จนทุกวันนี้ก็ใช้รถอื่นไม่เป็นนอกจากจักรยาน
ผมคิดเสมอว่า เราแค่เดินทางไปไหนใกล้ๆ ไม่ค่อยได้ไปไหนไกลๆ อยู่แล้ว
ชีวิตประจำวัน ก็อยู่แค่บริเวณบ้านไม่เกิน 15km ถ้าอยากเดินทางไปไหน
ที่นอกเหนือจากระยะ 15k ผมก็เดินทางโดยขนส่งมวลชนก็ได้
รถยนต์ที่บ้านมีแต่ให้แม่ใช้
ก่อนหน้านี้สัก 5ปี ที่ผมไม่ได้ปั่น ผมก็ขึ้นรถขนส่งมวลชนทั่วๆ ไปแหละครับ
แต่มันคงเกิดจากความเบื่อหน่ายที่จะต้องรอรถนานๆ ทั้งที่เดินทางใกล้ๆ
และต้องมาเจอรถติดมั้งครับ ก็เลยคิดว่าถอยจักรยานสักคันดีกว่า
พอมาจับจักรยานมันก็รู้สึกเหมือนเราได้กลับไปเป็นเด็ก เราได้เพื่อนใหม่
ได้สังคมจักรยานที่ในแบบสังคมอื่นไม่มี ผมได้สุขภาพที่ดีขึ้น
จากที่เคยเจ็บบ่อยเล็กน้อยเช่นเป็นหวัด ก็หายไป
ทุกวันนี้ก็ใช้จักรยานในการเดินทางและออกทริปกับเพื่อนแหละครับ

น่าแปลกนะครับ ที่เมื่อก่อนผมหยุดพักไม่ได้ไปได้ตั้ง 5ปี
แต่พอกลับมาปั่นแล้ว อาทิตย์ไหนที่ไม่ได้ปั่นเลยจะรู้สึกเหมือนขาดๆ อะไรไป
ตอนนี้กลายเป็นติดไปแล้วครับ ..หายใจเข้า-ออก เป็นจักรยานจนคุณแฟน ไม่สนใจเอาซะแล้ว

วิ่งแล้วกลัวเข่าเสียครับ

เลยหาอะไรที่ออกกำลังได้ไกล้เคียงวิ่งโดยที่เข่ามีปัญหาน้อยกว่า

คุณพ่อเริ่ม กลับมาบ้าจักรยาน อีกครั้ง

ด้วยการซื้อจักรยาน สาม สี่ คัน มากองไว้ที่บ้าน

เราก็เลยอยากขี่บ้าง

ทั้งที่ตอนนั้นที่บ้านเริ่มคะยั้นคะยอให้ขับรถยนต์

ลองขับอยู่ได้สาม เดือน คิดว่ารถยนต์ไม่ใช่

รับผิดชอบภาะรที่เกิดกับรถยนต์ไม่ไหว

เลยหันหัวมาหาจักรยาน

ทุกวันนี้ปั่นไปทำงาน ประมาณ 4-5 วันต่อสัปดาห์

บางวันก็สลับกับระบบขนส่งมวลชนทั่วไป

รู้สึกชีวิตดีขึ้น มีเวลามากขึ้น ร่างกายจากที่เคยแข็งแรงอยู่แล้วก็ดีขึ้นไปอีก

เพราะจักรยานทำให้เข่าแข็งแรง ทำให้ตีแบดได้ดีขึ้นกว่าเดิม ไม่เจ็บเข่าแบบแต่ก่อน

ไหนจะ วิกฤตทางสังคมหลาย ๆ ด้านด้วยครับ เช่น วิกฤตพลังงาน วิกฤตจราจร วิกฤตสิ่งแวดล้อม ฯลฯ

ของผม พี่แถวบ้านมาชวน แรกๆ ก็อยากปั่นกะพี่ เค้าจะได้มีเพื่อน

พอมาปรึกษาแม่ แม่บอกดีเลย ปั่นลดน้ำหนักไปเลย

เลยซื้อคันเบาๆ มาปั่น ปั่นไปได้สัก 2 อาทิตย์ชอบครับ

เช้าเลยไปปั่นทุกวันเลย นี่ก็ 4 เดือนได้แล้วครับ น้ำหนักลดไป 12 โลแล้ว

ตอนนี้กลายเป็นติดจักรยานไปแล้วครับ เพราะได้ออกทริปสนุกกับพี่กับเพื่อนครับ

ชอบเพราะได้ปั่นไปตามความต้องการ จะช้า-เร็ว,เข้าซอยนั้น ออกซอยนี้ อยู่เราได้ ออกกำลังกาย และสังคมจักรยานครับ ปั่นสวนทางหรือแซงผ่านส่วนใหญ่จะทักทาย,สวัสดีกันตลอดทางทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ถ้าเป็นรถยนต์หรือมอเตอร์ไซค์คงหาไม่ได้ครับ