ThaiMTB.com

สิ่งที่เราควรดูแบบอย่างต่างชาติไม่ใช่แค่ เค้ามีเรามี แต่ควรศึกษาให้ลึกถึงสาเหตุที่มาที่ทำให้ประเทศชาติเค้าเป็นอย่างทุกวันนี้
คำอธิบายคลิปแปลด้วย GooAeng ขออภัยถ้าขาดตกบกพร่องไปบ้าง

เนเธอร์แลนด์ประเทศแห่งจักรยาน เมืองที่มีจำนวนจักรยานต่อประชากร ต่อพื้นที่ หนาแน่นที่สุดในโลก มีเครือข่ายเส้นทางจักรยานคุณภาพดี ครอบคลุมทั่วประเทศ ตั้งแต่ถนน ลาดยางมะตอยสีส้มในเมือง ถนนอิฐบล็อคตามชนบท ไปจนกระทั่งทางดินตัดผ่านป่าไม้ ระบบสาธารณูปโภคจักรยานของดัชท์ นั่นน่าทึ่งพอจะจัดเป็นหนึ่งใน สิ่งมหัศจรรย์ของโลกโดยน้ำมือมนุษย์เลยทีเดียว แต่สิ่งที่น่าสนใจไปกว่านั้นก็คือ เพราะอะไร ที่ทำให้บรรพบุรุษของคนดัชท์ริเริ่ม สร้างทางจักรยานและใช้จักรยานอย่างแพร่หลายดังเช่นทุกวันนี้

ทางจักรยานมีอยู่คู่บ้านคู่เมืองดัชท์นานมาแล้ว แต่ว่ามันทั้งแคบ ทั้งวุ่นวาย เส้นทางก็ ไม่ปะติดปะต่อ สัญญานไฟจราจรก็ไม่มี เวลาผ่านไปภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 บ้านเมืองล่มสลายจากภัยสงคราม ผู้คนต่างช่วยกันสร้างประเทศขึ้นมาใหม่ ปี 1948-1960 รายได้เฉลี่ยประชากร เพิ่มขึ้น 44% และเพิ่มขึ้นอีกถึง 222% ในปี 1948-1970 คนรวยขึ้นพร้อมกับการเข้ามาของรถยนต์ และแน่นอนทุกบ้านมีรถยนต์ โดยเฉพาะในปี 1957 บนถนนคราคร่ำไปด้วยรถยนต์ วิ่งกันในเมืองที่ไม่ได้ออกแบบมาสำหรับมัน ถนนถูกขยาย ตึกรามบ้านช่องถูกเวนคืนมาทำที่จอดรถ แม้กระทั่งทางจักรยานก็หดหายไป จากที่คนเคยเดินทาง เฉลี่ยต่อวันแค่ 3.9 กม. ในปี 1957 จนกระทั่งปี 1975 กลายเป็น 23.2 กม.ต่อวัน คนใช้จักรยานก็ ลดลงเรื่อยๆ ในแต่ละปี สิ่งที่ดูเหมือนความเจริญนี้ มีค่าใช้จ่ายที่แลกด้วยความตาย คน 3,300 คนตายบนท้องถนน แค่เฉพาะในปี 1971 ในจำนวนนั้นมีเด็กอายุต่ำกว่า 14 ตายไปกว่า 400 คน (คนที่นี้เลี้ยงลูกแบบปล่อยๆ ให้เล่นข้างบ้าน)

แทนที่จะยอมรับชะตากรรม คนดัชท์กลุ่มนึง เริ่มออกมารวมตัวประท้วงรัฐบาล ขอคืนพื้นที่ถนนให้กับเด็กๆ และจักรยาน แต่มันยังไม่พอที่จะเปลี่ยนแปลงกระแสทุนนิยม โชคดีที่ประจวบเหมาะกับในปี 1973 มีวิกฤตการณ์น้ำมันในตะวันออกกลาง นายกรัฐมนตรีในยุคนั้นออกมาประกาศว่าจะลดการพื่งพิงน้ำมัน นโยบายประหยัดน้ำมันทำให้ถนนแทบไม่มีรถยนต์วิ่ง (ยุคนั้นรัฐบาลพลเอกเปรมเคยประกาศนโยบายรัดเข็มขัด ทีวีเมืองไทยเคยปิดสัญญาณแค่เที่ยงคืน) ในช่วงนี้เองกลุ่มผู้ประท้วงเรื่องจักรยานก็เพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ และดูเหมือนนโยบายจักรยานนี้ ก็น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด ตั้งแต่นั้นมาเส้นทางจักรยานก็กลายเป็นวาระแห่งชาติ

เริ่มจากในปี 1975 เมืองทดลอง 2 เมือง (Tilburg, The Hague) ได้เริ่มสร้างทางจักรยาน สมัยใหม่ และส่งเสริมนโยบายการใช้จักรยาน เลนสำหรับรถยนต์ถูกลดขนาดลง ขยายทางจักรยาน และทางเท้า จำนวนจักรยานเพิ่มขึ้น 60%-75% จากนั้นเมืองอื่นๆทั่วประเทศก็เริ่มสร้างทางจักรยาน และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆสำหรับจักรยาน จำนวนเด็กเสียชิวิตบนถนนลดเหลือแต่ 14 คนในปี 2010 ถนนแทบทุกสายมีเลนจักรยาน น่าขนลุกเมื่อเห็นภาพถนนต่างๆ ที่บรรพบุรุษคนดัชท์เคยออกมา ชุมนุมประท้วง เพื่อส่งต่อมรดกที่แสนมีค่าต่อไปให้กับลูกหลาน
----------------------------------------------------------------------------------
จบแล้ว พอดีผมมาอาศัยอยู่ที่เนเธอร์แลนด์ชั่วคราว เลยทำให้ผมเริ่มกลับมาปั่นจักรยานอีกครั้ง เชิญแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้ครับ
มีสมาชิกท่านใด อยู่แถวเนเธอร์แลนด์หรือเยอรมันบ้างมั้ยครับ

ของไทยคงต้องรอให้สูบแก๊สออกมาหมดอ่าวไทยเสียก่อนครับ เราถึงจะเริ่มคิดอย่างนี้ได้

ผมว่ามันไม่ใช่แค่ทุนนิยม หรือสิ่งแวดล้อมหรืออะไรหรอกครับ
หลักๆคือเรื่องอากาศครับ

ผมเคยอยู่เยอรมนี 10 ปี เพิ่งกลับมาปีที่แล้ว เริ่มปั่นจักรยานที่นู่นนั่นแหละครับ
ตอนแรกๆก้อแค่ปั่นไปเรียน ซื้อรถกระป๋องมาจากเพื่อน
ตอนหลังเลยหันมาเป็นเสือภูเขา
ที่นู่คนปั่นเยอะมากครับ เยอะมากๆๆๆ
ตั้งแต่ไปทำงาน ทั่วริ่งเพื่อสุขภาพ เสือภูเขา เสือหมอบ

ทั้งนี้ ถ้าถามผม ผมว่าปัจจัยสำคัญที่สุดคืออากาศครับ
กลางวัน 25-30 องศาในหน้าร้อน ต่อให้อยู่กลางแดดก้อยังแค่เหงื่อซึม
แล้วอากาศมันแห้งไม่อบอ้าว แป้บเดียวตัวก้อแห้งแล้ว ถ้าใส่เสื้อดีๆเหงื่อยิ่งระเหยเร็วจนแทบไม่รู้ตัวว่าเหงื่อออก
จะขี่รถไปทำงานหรือออกกำลังกายก้อเหมือนอยู่ในห้องแอร์ตลอดเวลา
ที่นู่นเค้าเตะบอลกันตอนบ่ายโมง ที่นี่คนที่เตะบอลตอนบ่ายคือนักเรียบพักเที่ยงเท่านั้น

อีกประเด็นหนึ่งที่ทำให้คนแถวยุโรปขี่จักรยานกันมากก็คือพื้นที่และค่าครองชีพ
น้องชายผมตอนนี้อยู่อัมสเตอดัม ขี่จักรยานไปทำงานทุกวัน (รถก็มีนะ)
แต่ค่าใช้จ่ายของการใช้รถ (เช่นน้ำมัน) และเวลาของการขี่ (เช่นต้องไปที่จอดเพื่อเอารถ และหาที่จอด) มันนานกว่าขี่จักรยานมาก
และการเดินทางนั้นส่วนใหญ่มันระยะสั้นแป้บเดียวก้อถึงแล้ว คือเมืองเค้าเล็กกว่าบางกอกมากนะครับ
และถ้าจะไปไกลๆก้อไปรถไฟใต้ดินหรือรถเมล์
มิวนิคประชากรแค่ล้านกว่าๆ ผมขี่จากมุมนึงของเมืองไปอีกมุมยังแค่ 10 กว่าโลเอง ถ้าไปคณะก้อไกลหน่อย ราวๆ 35

และที่สำคัญ ค่าครองชีพเขาสูงกว่าเราเยอะ ในขณะที่ราคาจักรยานพอๆกัน (ของเราถูกกว่าหน่อย ของใหม่นะ)
เขาเลยสามารถที่จะซื้อหารถคุณภาพดีขี่ง่ายมาใช้ได้ นั่นหมายถึงรถแม่บ้านด้วยนะครับ

ฉะนั้นจะรณรงค์เรื่องขี่จักรยาน สุขภาพ สิ่งแวดล้อม หรืออะไรแบบนี้ ทำได้ไม่ยากหรอกครับ
ประเทศไทย ถ้าใจไม่รักจริง ไม่ออกไปตากแดดอยู่แล้ว
ทั้งร้อน ทั้งเปียก ทั้งดำ
มันจึงยากมากครับ ที่จะให้คนไทยเห็นถึงความสำคัญของอะไรแบบนี้
และถ้าไม่มีคนขี่จักรยานเยอะๆ โดยเฉพาะเพื่อการเดินทาง (หรือออกกำลังกายทั่วๆไปเหมือนไปวิ่งหรือแอโรบิคในสวนสาธารณะ)
การจะให้มีเลนจักรยานหรือกฏหมายที่ครอบคลุมถึงจักรยานจริงๆจังๆ นั้นจึงเป็นเรื่องยากมากๆ เพราะยังไงเราก็เป็นส่วนน้อยน่ะครับ

นี่เป็นแค่ความเห็นจากประสบการณ์ของผมนะครับ แลกเปลี่ยนกันได้ครับ ขอบคุณครับ

เรื่องอากาศหนาว ปั่นสบายนี่มันก็จริงครับ แต่มันมีอากาศแบบนั้นซักครึ่งปีได้มั่งครับ ที่เหลือหนาวมากและมากกว่า แถมก็ต้องเจอทั้งลมฝน หิมะ ปั่นฝ่าลูกเห็บ แต่รัฐบาลก็ต้องพยายาม เอื้ออำนวยให้คนปั่นให้ได้ครับ ทั้งเรื่องระบบขนส่งมวลชน เทศกาลวันหยุด ช่วงปีแรกของผมนี่ใช้จักรยานแค่ไปซื้อของ อาทิตย์นึงปั่นเฉลี่ยไม่เกิน 10 km. ความหนาว
ทำให้ไม่อยากออกไปปั่นจักรยานจริงๆ ครับ ตรงข้ามกับความร้อนในหน้าร้อนบางครั้ง สูงถึง 35 องศา กลับทำให้ผมจับจักรยานออกไปปั่นรับลม โดยเฉพาะทางจักรยานที่เค้าสร้าง จะมีต้นไม้เพื่อให้ความร่มเงาสองข้างทาง คนที่นี่ใช้ประโยชน์จากต้นไม้ได้คุ้มค่าจริงๆ ทั้งกันแดด กันลม แม้กระทั้งกันเสียงจากรถไฟ ผมว่าเมืองไทยถ้าจะทำทางจักรยานในร่มไม้นี่ น่าจะทำได้ง่ายกว่าทางยุโรปอีก ร้อนหน่อยเราก็อาบน้ำได้ ดูอย่างเสื้อสูทที่เราใส่ๆ กัน ไม่เหมาะกับเมืองไทยเลย เรายังทำห้องแอร์มารองรับได้เลย ทำยากกว่าด้วยซ้ำ

แต่ทางจักรยานที่นี่ก็ไม่เชิงจะดีไปหมดนะครับ ด้วยความที่คนใช้จักรยานกันเยอะ มีจุดเชื่อมต่อมาก และเน้นความปลอดภัย ทำให้เราปั่นใช้ความเร็วได้ไม่มากเหมือนปั่นข้างถนนหลวงที่เมืองไทย ปั่นๆ เดี๋ยวต้องเลี้ยวต้องหยุด ต้องแซงรถคุณลุงคุณป้า คือไม่เหมาะกับขาแรงทั้งหลายนัก โดยเฉพาะไม่มีภูเขา อย่างมากก็เนิน สูง 70-80 เมตรนี่ก็หายากแล้ว ด้วยความที่มันปลอดภัยมาก ทำให้คนที่นี่แทบไม่ใส่หมวกกันน็อค ยกเว้นพวกนักแข่งเท่านั้น เท่าที่ปั่นมาผมว่าปั่นเมืองไทยมันส์กว่าเยอะสำหรับ คนที่ชอบความเร็ว ความแรง

สาเหตุที่กลับมาปั่นจริงจังอีกก็คือ เรื่องสุขภาพครับ แต่ก็ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรหรอกครับ แค่รู้สึกว่าสมรรถภาพร่างกายของตัวเองมันตกต่ำลงทุกปี น้ำหนักตัวก็มีแต่ทรงๆ กับขื้น เลยหาวิธีออกกำลังที่เหมาะสม ในเมื่อเรามาอยู่เมืองที่มีทางจักรยานไปได้ทั่วประเทศ ถ้าเรามีแรงปั่นจักรยานได้ไกลๆ เราก็สามารถไปเที่ยวได้หลายๆ ที่ซิ ก็ปั่นมาเกือบ 10 เดือนแล้ว รัศมีทำการไกลสุดก็ปั่นไปกลับไม่เกิน 100 km. (วันปกติก็ประมาณ 40km.) ความเร็วเฉลี่ยไม่เกิน 23-25 km./hr. น้ำหนักลดจาก 89 เหลือ 81 kg. เอาไว้ว่างๆจะอัพรูปให้ดูอีกครับ แต่คงไม่มีวิวสวยๆ เส้นทางท้าทายเหมือนปั่นเมืองไทยครับ หรือใครอยากดูภาพสาธารณูปโภคของจักรยานแบบไหนลองเสนอมาดูครับ

bigga เขียน:ผมว่ามันไม่ใช่แค่ทุนนิยม หรือสิ่งแวดล้อมหรืออะไรหรอกครับ
หลักๆคือเรื่องอากาศครับ

ผมเคยอยู่เยอรมนี 10 ปี เพิ่งกลับมาปีที่แล้ว เริ่มปั่นจักรยานที่นู่นนั่นแหละครับ
ตอนแรกๆก้อแค่ปั่นไปเรียน ซื้อรถกระป๋องมาจากเพื่อน
ตอนหลังเลยหันมาเป็นเสือภูเขา
ที่นู่คนปั่นเยอะมากครับ เยอะมากๆๆๆ
ตั้งแต่ไปทำงาน ทั่วริ่งเพื่อสุขภาพ เสือภูเขา เสือหมอบ

ทั้งนี้ ถ้าถามผม ผมว่าปัจจัยสำคัญที่สุดคืออากาศครับ
กลางวัน 25-30 องศาในหน้าร้อน ต่อให้อยู่กลางแดดก้อยังแค่เหงื่อซึม
แล้วอากาศมันแห้งไม่อบอ้าว แป้บเดียวตัวก้อแห้งแล้ว ถ้าใส่เสื้อดีๆเหงื่อยิ่งระเหยเร็วจนแทบไม่รู้ตัวว่าเหงื่อออก
จะขี่รถไปทำงานหรือออกกำลังกายก้อเหมือนอยู่ในห้องแอร์ตลอดเวลา
ที่นู่นเค้าเตะบอลกันตอนบ่ายโมง ที่นี่คนที่เตะบอลตอนบ่ายคือนักเรียบพักเที่ยงเท่านั้น

อีกประเด็นหนึ่งที่ทำให้คนแถวยุโรปขี่จักรยานกันมากก็คือพื้นที่และค่าครองชีพ
น้องชายผมตอนนี้อยู่อัมสเตอดัม ขี่จักรยานไปทำงานทุกวัน (รถก็มีนะ)
แต่ค่าใช้จ่ายของการใช้รถ (เช่นน้ำมัน) และเวลาของการขี่ (เช่นต้องไปที่จอดเพื่อเอารถ และหาที่จอด) มันนานกว่าขี่จักรยานมาก
และการเดินทางนั้นส่วนใหญ่มันระยะสั้นแป้บเดียวก้อถึงแล้ว คือเมืองเค้าเล็กกว่าบางกอกมากนะครับ
และถ้าจะไปไกลๆก้อไปรถไฟใต้ดินหรือรถเมล์
มิวนิคประชากรแค่ล้านกว่าๆ ผมขี่จากมุมนึงของเมืองไปอีกมุมยังแค่ 10 กว่าโลเอง ถ้าไปคณะก้อไกลหน่อย ราวๆ 35

และที่สำคัญ ค่าครองชีพเขาสูงกว่าเราเยอะ ในขณะที่ราคาจักรยานพอๆกัน (ของเราถูกกว่าหน่อย ของใหม่นะ)
เขาเลยสามารถที่จะซื้อหารถคุณภาพดีขี่ง่ายมาใช้ได้ นั่นหมายถึงรถแม่บ้านด้วยนะครับ

ฉะนั้นจะรณรงค์เรื่องขี่จักรยาน สุขภาพ สิ่งแวดล้อม หรืออะไรแบบนี้ ทำได้ไม่ยากหรอกครับ
ประเทศไทย ถ้าใจไม่รักจริง ไม่ออกไปตากแดดอยู่แล้ว
ทั้งร้อน ทั้งเปียก ทั้งดำ
มันจึงยากมากครับ ที่จะให้คนไทยเห็นถึงความสำคัญของอะไรแบบนี้
และถ้าไม่มีคนขี่จักรยานเยอะๆ โดยเฉพาะเพื่อการเดินทาง (หรือออกกำลังกายทั่วๆไปเหมือนไปวิ่งหรือแอโรบิคในสวนสาธารณะ)
การจะให้มีเลนจักรยานหรือกฏหมายที่ครอบคลุมถึงจักรยานจริงๆจังๆ นั้นจึงเป็นเรื่องยากมากๆ เพราะยังไงเราก็เป็นส่วนน้อยน่ะครับ

นี่เป็นแค่ความเห็นจากประสบการณ์ของผมนะครับ แลกเปลี่ยนกันได้ครับ ขอบคุณครับ

เป็นความจริงที่คนที่รณรงค์เรื่องทางจักรยานในบ้านเราพยายามจะมองข้าม หรือลืมๆมันไปซะ

พวกนายทุน รถยนต์ญี่ปุ่น มีอิธิพลต่อนักการเมืองไทยนิครับ รถอีโก้ ยังขายไม่ได้เลย

ในประเทศยุโรป อากาศเค้าน่าขี่จักยานจริง ในตัวเมืองบางแห่งมีเลนสำหรับจักรยานต่างหาก แถมกฏหมายเค้าแรงทำให้มีขโมยน้อย

ส่วนตัวผมเองไม่ห่วงนักเรื่องดิน ฟ้า อากาศ มากนัก แม้ปั่นทีตัวจะชุ่มไปด้วยเหงื่อก็ตาม เพราะยังไงก็สามารถเอาผ้าชุบน้ำเช็ดเหงื่อได้ แต่ที่ผมห่วงอย่างเดีัยวคือไปจอดแล้วกลัวจักรยานหาย..แม้กระทั่งรถเก่าๆ ไปจอดไว้ยังหาย ประสาอะไรกับรถแต่งราคาแพง

ทุกวันนี้ถ้าไปไหนแล้วไม่มีที่จอดจักรยานส่วนตัว หรือถ้าต้องจอดในที่สาธารณะเป็นเวลานานๆ ผมก็ขับรถยนต์ไปแทน แม้ระยะไม่ถึงกิโลก็ตาม..ว่าไปก็เศร้าใจเหมือนกันนะ..

ทำเมืองนำร่องซักจังหวัดนึง จัดระบบการจราจรใหม่ ทำถนนให้มีเผื่อเลนจักรยานด้วย จากนั้นให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองเริ่มทำเป็นตัวอย่างก่อน
พอประชาชนเห็นความสะดวกของทางจักรยาน มีตัวอย่างให้เห็นในชีวิตประจำวัน จะกล้าออกมาทำเองครับ

จังหวัดที่ผมสนับสนุนมากๆคืออยุธยา ผมอยากให้เขตเมืองเก่าชั้นในของอยุธยา ที่เป็นโบราณสถานและสถานที่ท่องเที่ยว ปราศจากรถยนต์ ให้มีการสัญจรเฉพาะรถม้า ช้าง รถราง และจักรยานเท่านั้น โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่เทศบาล เหมือนอย่างหลายๆเมืองในโลกที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว ถ้าทำได้ อยุธยา จะกลายเป็น icon หนึ่งของเอเซีย ที่มีเมืองที่สัญจรด้วยยานพาหนะ ที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมโดยแท้จริง และช่วยรักษาโบราณสถานไม่ให้ถูกทำลายโดยฝุ่นที่มากับล้อรถยนต์ต่างๆที่ีมาจอดรายรอบ ถนนในอยุธยามีโครงสร้างที่เหมาะสำหรับทำทางจักรยานอยู่แล้วโดยไม่ต้องทำใหม่ครับ

swasin185 เขียน:เรื่องอากาศหนาว ปั่นสบายนี่มันก็จริงครับ แต่มันมีอากาศแบบนั้นซักครึ่งปีได้มั่งครับ ที่เหลือหนาวมากและมากกว่า แถมก็ต้องเจอทั้งลมฝน หิมะ ปั่นฝ่าลูกเห็บ แต่รัฐบาลก็ต้องพยายาม เอื้ออำนวยให้คนปั่นให้ได้ครับ ทั้งเรื่องระบบขนส่งมวลชน เทศกาลวันหยุด ช่วงปีแรกของผมนี่ใช้จักรยานแค่ไปซื้อของ อาทิตย์นึงปั่นเฉลี่ยไม่เกิน 10 km. ความหนาว
ทำให้ไม่อยากออกไปปั่นจักรยานจริงๆ ครับ ตรงข้ามกับความร้อนในหน้าร้อนบางครั้ง สูงถึง 35 องศา กลับทำให้ผมจับจักรยานออกไปปั่นรับลม โดยเฉพาะทางจักรยานที่เค้าสร้าง จะมีต้นไม้เพื่อให้ความร่มเงาสองข้างทาง คนที่นี่ใช้ประโยชน์จากต้นไม้ได้คุ้มค่าจริงๆ ทั้งกันแดด กันลม แม้กระทั้งกันเสียงจากรถไฟ ผมว่าเมืองไทยถ้าจะทำทางจักรยานในร่มไม้นี่ น่าจะทำได้ง่ายกว่าทางยุโรปอีก ร้อนหน่อยเราก็อาบน้ำได้ ดูอย่างเสื้อสูทที่เราใส่ๆ กัน ไม่เหมาะกับเมืองไทยเลย เรายังทำห้องแอร์มารองรับได้เลย ทำยากกว่าด้วยซ้ำ

แต่ทางจักรยานที่นี่ก็ไม่เชิงจะดีไปหมดนะครับ ด้วยความที่คนใช้จักรยานกันเยอะ มีจุดเชื่อมต่อมาก และเน้นความปลอดภัย ทำให้เราปั่นใช้ความเร็วได้ไม่มากเหมือนปั่นข้างถนนหลวงที่เมืองไทย ปั่นๆ เดี๋ยวต้องเลี้ยวต้องหยุด ต้องแซงรถคุณลุงคุณป้า คือไม่เหมาะกับขาแรงทั้งหลายนัก โดยเฉพาะไม่มีภูเขา อย่างมากก็เนิน สูง 70-80 เมตรนี่ก็หายากแล้ว ด้วยความที่มันปลอดภัยมาก ทำให้คนที่นี่แทบไม่ใส่หมวกกันน็อค ยกเว้นพวกนักแข่งเท่านั้น เท่าที่ปั่นมาผมว่าปั่นเมืองไทยมันส์กว่าเยอะสำหรับ คนที่ชอบความเร็ว ความแรง

สาเหตุที่กลับมาปั่นจริงจังอีกก็คือ เรื่องสุขภาพครับ แต่ก็ไม่ได้เจ็บป่วยอะไรหรอกครับ แค่รู้สึกว่าสมรรถภาพร่างกายของตัวเองมันตกต่ำลงทุกปี น้ำหนักตัวก็มีแต่ทรงๆ กับขื้น เลยหาวิธีออกกำลังที่เหมาะสม ในเมื่อเรามาอยู่เมืองที่มีทางจักรยานไปได้ทั่วประเทศ ถ้าเรามีแรงปั่นจักรยานได้ไกลๆ เราก็สามารถไปเที่ยวได้หลายๆ ที่ซิ ก็ปั่นมาเกือบ 10 เดือนแล้ว รัศมีทำการไกลสุดก็ปั่นไปกลับไม่เกิน 100 km. (วันปกติก็ประมาณ 40km.) ความเร็วเฉลี่ยไม่เกิน 23-25 km./hr. น้ำหนักลดจาก 89 เหลือ 81 kg. เอาไว้ว่างๆจะอัพรูปให้ดูอีกครับ แต่คงไม่มีวิวสวยๆ เส้นทางท้าทายเหมือนปั่นเมืองไทยครับ หรือใครอยากดูภาพสาธารณูปโภคของจักรยานแบบไหนลองเสนอมาดูครับ

อันนี้ต้องทำใจก่อนเลยครับ ว่าเราปั่นเอามัน เค้าปั่นเดินทางเสียเป็นส่วนใหญ่ การจารจรบนเลนจักรยานเลยคับคั่ง โดยเฉพาะฮอลแลนด์ที่มีคนขี่จักรยานมากกว่าที่อื่น
ฉะนั้นฝนจะตก หิมะจะตก เค้าก้อยังขี่กันอยู่ครับ ส่วนพวกที่ขี่เป็นกีฬาก้อทำได้อย่างที่ว่าล่ะครับราวๆครึ่งปี
(อีกครึ่งไปเล่นกีฬาฤดูหนาวซะเลย)

และถ้ายังอยู่ที่ยุโรป ขอให้ลองไปปั่นแถวเทือกเขาแอลป์ครับ ผมพูดเสมอว่าคนเหล่านี้โชคดีมาก
หน้าร้อนปั่นจักรยานได้ หน้าหนาวเล่นสโนว์บอร์ดได้ ออกนอกเมืองมาชม.เดียวด้วยรถไฟ ก้อมีเขาดีๆให้ไต่แล้ว
เขาแบบที่ระดับความสูงต่างกัน 1000m นั้นหาได้ทั่วไปครับ
ลองกูเกิ้ลแถวๆ Riva del Garda (ทะเลสาปแถวอิตาลีตอนเหนือ) หรือแถบ Tirol ของออสเตรียดูครับ
แถวนั้นแหละคุณจะได้วิวดีๆแน่นอนครับ ฮอลแลนด์มันแบนไปเองน่ะครับ
หรืออีกอันคือ Romantic Road ในเยอรมนี ทัวร์ 3-4 วัน ไม่ชันครับ เน้นทัวริ่ง แต่ว่ามีเมืองและเส้นทางสวยๆตลอดทริปครับ

อ่อ แล้วอย่าไปคิดว่าขโมยไม่มีนะครับ ขโมยเขาน้อยกว่าบ้านเรา แต่มีครับ
เพื่อนผมจอดรถอยู่ ล๊อคแต่ตัวรถ ไปหาแฟนไม่กี่ชม.กลับมาล้อหลังหาย
อีกที มีคนมากดออดที่หอน้องผมตอนตีหนึ่งแล้วถามว่าจะเอาจักรยานมั้ย (มันเพิ่งไปงัดมา)

อีกอย่างครับ จะซื้อจักรยานหรืออุปกรณ์ ไปซื้อที่เยอรมันครับ
ที่เนเธอร์แลนด์ขายแพงแบบไม่มีเหตุผล ผมไม่เข้าใจจริงๆ

ผมว่าคนไทยสร้างค่านิยมที่ผิดๆมาหลายสมัย เอาความสบายเป็นที่ตั้ง

สำหรับคนที่นี่จักรยานมีราคาถูกมากสำหรับประชาชนเมื่อเทียบกับเงินเดือนเค้า แถมคนที่นี่ก็ไม่นิยม เล่นจักยาน แต่งนู่นนี่ ทำให้รถที่ใช้กันทั่วไปนี่มีราคาไม่แพงนัก แถมแต่ละคันนี่ก็ใช้กันอย่างคุ้มค่ามากๆ บางคันสนิมเกรอะ โซ่ยืด ปั่นไปมีเสียงเอี๊ยด อ๊าด แต่ก็ยังสามารถปั่นกันได้เร็ว รถพวกนี้สามารถที่จะจอดล็อคทิ้งไว้ตามสถานีรถไฟ ป้ายรถเมล์ ได้อย่างสบายใจชนิดที่ว่าหายได้หายไป ถ้าผมเป็นโจรก็คงไม่ค่อยอยากจะขโมยนัก ต้องเสี่ยงติดคุกกับรถราคาถูกๆ แต่ว่าถ้าไม่ล็อคหรือจอดทิ้งไว้ในที่เปลี่ยวๆ ก็โดนเหมือนกัน

รถแม่บ้านที่คุณภาพดีขึ้นมาหน่อย ที่จริงอยากเรียกว่ารถซิตี้ทัวริ่งค์มากกว่า พวกนี้เป็นเป้าหมายการขโมยมากกว่า รถดีๆ ก็ไม่ค่อยถูกจอดทิ้งไว้มากนัก สำหรับรถใหม่แพงๆที่นี้ ร้านขายจักรยานก็จะมีประกันรถจักรยานหายขายให้เราเวลาซื้อรถใหม่ด้วย ซึ่งก็แพงอยู่พอสมควร ส่วนรถเสือหมอบหรือเสือภูเขา นานๆ จะเจอที แล้วไม่มีใครจอดล็อคทิ้งไว้ในที่สาธารณะบ่อยนัก

เรื่องขโมยนี่ก็ยังมีครับแต่ก็ถือมีเปอร์เซ็นต์น้อยมากเมื่อเทียบกับจำนวนจักรยาน ผมว่าปัญหาที่น่าจะน่าเป็นห่วงกว่าของที่นี่คือมีจักรยานจอดทิ้งไว้ตามที่ต่างๆ เยอะมากไม่รู้ว่าตั้งใจทิ้งหรือเปล่า จนไม่รู้ว่าจะนำไปรีไซเคิลได้ยังไงหมด นี่ถ้าเป็นเมืองไทย โดนจับแยกอะไหล่ ขายเศษเหล็กรวยกันไปเลย

ค่าใช้จ่ายที่แพงสำหรับที่นี่คือ อะไหล่ แล้วก็ค่าบริการในการซ่อม บำรุงครับ ที่เยอรมันถูกกว่าจริงๆ ด้วยครับ นี่เพิ่งเปลี่ยน ยางในเส้นละ 6 euro. (230 บาท) แบบถูกๆนะครับ ซื้อมาเปลี่ยนเองด้วย เพราะไปที่ร้านแล้วคิดค่าแรงบวกไปอีก 10-20 euro แล้วไม่ได้ทำให้ทันทีนะครับ ต้องนัดวันเข้าไปทำทั้งๆ ที่ลูกค้าก็ไม่ได้เยอะอะไรเลย เคยเอาโซ่จักรยานไปขอให้ช่วยตัดข้อต่อให้หน่อย ก็โดนนัดวันให้มาทำเหมือนกัน เข็ดไปเลยทีเดียว

ทำคลิปไว้ดูเพลินๆครับ ที่ประทับใจคือทางข้ามแยก ที่จริงมันก็ไม่จำเป็นนักหรอกครับ
คิดว่าทางเทศบาลเมืองคงมีงบเหลืออยากทำไว้เป็นสัญลักษณ์บางอย่าง ก็แปลกดีสำหรับคนไทย

จังหวัดนำร่องที่ไม่น่าจะเป็นจังหวัดนำร่องได้ในตอนนี้ คือ จังหวัดยะลา ครับ ตอนผมยังเป็นเด็กขี่จักรสบายมากครับเพราะมีเลนจักรยานทั้งสองฝั่งถนนและมีต้นประดู่ปลูกขั้นไว้ร่มรื่นดี แต่ ณ ปัจจุบันส่วนมากแล้วกลายเป็นที่จอดรถยนต์ และสถานการณ์น่ากลัวเกินกว่าจะปั้นจักรยานแล้วครับ

ผมยังไม่เคยได้ยินข่าวนักปั่นแถว 3 จังหวัด โดยประกบยิงหรือโดนระเบิดเสียชีวิตเลย บางทีอาจจะไม่เป็นเป้าหมายก็ได้นะครับ
ปั่นแถวๆ เมืองหลวงเจอเด็กแว๊นน่าจะอันตรายกว่าเยอะ ที่เนเธอร์แลนด์นี่ เปอร์เซนต์อาชญากรรมน้อยมากๆอยู่แล้ว ยิ่งจะเกิดกับ
นักปั่นนี่ผมไม่เคยเห็นเลย ทั้งๆ ที่ตำรวจก็แทบไม่ได้กวดขัน หรือตรวจลาดตระเวนกันเข้มงวดเลย ไม่เคยมีด่านตรวจ หรือโดน
ตำรวจเรียกตรวจเลย ถนนหนทางชานเมืองก็แสนเปลี่ยว ไม่รู้ว่าเค้าปลูกฝังเรื่องนี้กันยังไง อาจจะเป็นเรื่องคนต่างชาติอพยพที่มี
น้อยไม่ค่อยสร้างปัญหา หรืออากาศที่หนาวเย็นทำให้ยามค่ำคืนไม่มีโจรมาทนหนาวดักรอเหยื่อ หรือว่าค่าจ้างขั้นต่ำของเค้ามันคง
คุ้มค่ากว่าการไปปล้นใคร ในเมื่อเรารู้สึกว่ามันปลอดภัยมากๆ ก็ไม่จำเป็นต้องไปพกอาวุธไว้ป้องกันตัว บ้านเรือนก็ไม่ต้องไปสร้าง
รั้วหรือเหล็กดัดให้หนาแน่น ตำรวจก็ว่างงาน ทหารยิ่งไม่ต้องมี บางคนอาจจะมองว่าอ้าวโง่จัง ไม่ป้องกันไว้ก่อนแล้วถ้ามันเกิดเหตุขึ้น
ละจะทำยังไง ก็นั่นซินะ บางทีเค้าอาจจะคิดว่าไม่มีของมีค่ามากมายนักให้ขโมย หรือเอาไปก็หาใหม่ได้ เหมือนกับให้เงินลูกไป รร.
100 บาท เรากลัวคนมาแย่งเงินลูกเราจะต้องให้พกมีดพกปืนมั้ยครับ คนที่นี่ก็รู้สึกปลอดภัยในระดับนั้นแหละครับ

เวลาปั่นที่นี่ยามค่ำคืนสิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือโดนตำรวจปรับ 40 ยูโร เวลาไม่ได้ติดไฟจักรยานครับ