ThaiMTB.com

เวลาสปิ้นขึ้นเนินยังไม่สุดเนินแรงขาจะหมดก่อนทุกทีแก้ไขด้วยวิธีไหนดีครับ ผมขาไม่แรงแต่ก็ไม่อยากให้แรงหมด

ใช้นิ้วกดเบาๆเพื่อเปลี่ยนเกียร์ต่ำลงครับ รึไม่งั้นก็คงต้องซ้อมหนักๆหน่อย ไม่รู้ฝึกลุกนั่ง กับ กระโดดกบจะช่วยได้รึเปล่านะครับ

ถ้าไม่ได้ปั่นแข่ง ไม่ได้จับเวลา ก็อย่าไปสปรินท์ขึ้นเลยครับ ปวดกล้ามเนื้อแล้วตะคริวจะกินเอาง่ายๆ
ลองใช้เกียร์ที่กำลังดีไม่เบาไม่หนักเกินไป แล้วใช้รอบขามากกว่าใช้แรงดูครับ ถ้าจะหมดจริงๆก็เลื้อยๆเอาออกซ้ายบ้างขวาบ้าง ประหยัดแรงได้เยอะ
อย่าลืมดูรถข้างหลังกับรถที่สวนมาด้วยนะครับ

จำได้ว่าผมปั่นแรกๆก็ใจเหี้ยมซัดขึ้นเขาเหมือนกันครับ โยกแล้วโยกอีก สุดท้ายก็ตายตั้งแต่กลางทาง
จนได้รุ่นเก๋าแนะนำ ลุงเค้าบอกว่าไอ้หนุ่มจะรีบไปไหน ปั่นเรื่อยๆเก็บแรงไว้บ้างเดี๋ยวก็ถึง แล้วก็จริงครับ เนินที่ผมไม่เคยขึ้นได้เลย อย่างดีก็ต้องเลื้อย
วันนั้นผมขึ้นมันได้ง่ายๆเลยแฮะ แถมแรงเหลืออีกตะหาก แถมใช้เวลาเท่ากันด้วย เพราะไม่ต้องลงจูง

ใช่ครับ เกียร์ต่ำ(หน้าเล็ก-หลังใหญ่) มีกันอย่างเยอะ แต่ไม่ค่อยยอมลดใช้เกียร์ต่ำกัน จะกดแต่เกียร์หนักๆกัน
ผมว่าแล้วแต่กำลังนะครับ ใหม่ๆก็ไต่ช้าๆปั่นยิกๆ(แบบผม ) ถ้าขาแรงเทพแล้วก็โยกขึ้นไปเลยครับ
อยากขาแรงขึ้น ไปวิ่งบ้างช่วยกำลังขาได้เยอะครับ อึดขึ้นด้วย ขาแข็งด้วยครับ

อ่านจากที่ไหนจำไม่ได้แล้วครับ
ขึ้นช่วงแรกให้ใช้เกียร์เบา ซอยถี่ๆ ปล่อยให้คนใช้เกียร์หนักนำไปก่อน
ไต่ไปจนมองเห็นยอดเนิน ตอนนี้ละให้ใช้เกียร์หนักเท่าที่ทำได้ อัดแซงเพื่อนที่หมดแรงจากการใช้เกียร์หนักมาตั้งแต่ต้น เข้าเส้นชัยไป

เอาแบบ ไม่วิชาการ
ทำเป็นคนโรคจิต คือ เห็นเนินเป็นไม่ได้ ใส่ทันที

หากมีเนินไหนวันแรก ไม่ผ่าน ให้ไปแก้มือวันหลัง
จนผ่านให้ได้

จำไว้ว่า เจอเนินปุ๊บ ใส่ทันที จะเป็นเกียร์หนัก หรือ เกียร์เบาก็ได้ ใส่-กด ไปเรื่อยๆ แล้ว จะหมด เอ้ย ผ่านทุกเนิน

ทำให้ใจเราไม่กลัวเนิน แล้ว จะ รักเนิน ชอบเนิน ใฝ่ถวิลหาเนิน

เสือกลัวหมา เขียน:เอาแบบ ไม่วิชาการ
ทำเป็นคนโรคจิต คือ เห็นเนินเป็นไม่ได้ ใส่ทันที

หากมีเนินไหนวันแรก ไม่ผ่าน ให้ไปแก้มือวันหลัง
จนผ่านให้ได้

จำไว้ว่า เจอเนินปุ๊บ ใส่ทันที จะเป็นเกียร์หนัก หรือ เกียร์เบาก็ได้ ใส่-กด ไปเรื่อยๆ แล้ว จะหมด เอ้ย ผ่านทุกเนิน

ทำให้ใจเราไม่กลัวเนิน แล้ว จะ รักเนิน ชอบเนิน ใฝ่ถวิลหาเนิน

ชอบวิธีนี้ครับ ผมก็เริ่มเป็นแระเห็นเนินไม่ได้ เพิ่มความเร็วทันที

เหมือนเคยอ่านที่ไหนจำไม่ได้แล้ว เค้าแนะนำว่าถ้าขึ้นเนินเวลาควงขาให้ส้นเท้าอยู่ต่ำกว่าปลายเท้า วันก่อนไปลองมาได้ผลแฮะ ตอนนั้นแรงไกล้หมดล้ามากๆ เลยลองดู ผมพยายาม ยกปลายเท้าขึ้น แล้วกดบันไดแนวดิ่งโดยใช้แรงจากต้นขาลงมา แล้วพักแรงของกล้ามเนื้อมัดเล็ก โดยไม่ออกแรงกดจากปลายเท้า เออได้ผล อาการล้าดีขึ้นทันที พอดีได้ลองในระยะทางขึ้นเนินไม่มากแค่ 3 กิโลเลยยังบอกอะไรได้ไม่มากแต่ลองดูครับ

การขึ้นเนินมี 2 วิธีที่น่าจะเหมาะที่สุด
1.ไล่เกียร์จากที่ปั่นมาราบๆพอเริ่มหนืด ลดลง ลดลง ทีละเกียร์ อันนี้เนินสั้นๆ ไม่ชันมาก
2.นั่งปั่น สลับยืนปั่น จากปั่นมาทางราบ พอเริ่มหนืด ลดเกียร์ลงนั่งปั่นต่อไปพอเริ่มหนืดอีกครั้ง กลับไปเกียร์สูงขึ้น1เกียร์ ลุกขึ้นยืนปั่น
ยืนปั่นเนิบๆ พอเริ่มขาตึงๆเมื่อยๆ รีบลดเกียร์ลง1เกียร์ นั่งลงปั่น นั่งปั่นเริ่มหนืด กลับไปเพิ่มเกียร์1เกียร์ ลุกขึ้นยืนปั่น ทำแบบนี้เป็น loop
สลับกัน เนินยาวๆ 100mทำได้ไม่ยาก
ลองทำดูครับ จับจังหวะความเร็วให้สัมพันธ์กับความชันของเนินและแรงที่เรามี การนั่งสลับยืน ต่อให้เนินยาวแค่ไหนก็ขึ้นได้ เนินยาวๆ นั่งอย่างเดียว
มันก็เมื่อย ยืนอย่างเดียวนี่จบตั้งแต่ยังไม่ผ่าน100m การนั่งปั่นจนเริ่มหนืด ตอนนั้นแรงกดมันจะเริ่มน้อย การลุกขึ้นยืนจะเพิ่มแรงกดและทำให้รถเร็วขึ้น
จนกลับมานั่งปั่นได้อีก แต่การยืนปั่นมันเปลืองแรงและเป็นการใช้กล้ามเนื้อที่ค่อนข้างฝืน จึงต้องกลับลงมานั่งปั่นอีก ทำเป็น loop ครับ ไม่เมื่อย ไม่เหนื่อย

เห็นเนินเป็นลม เห็นนมสู้ตาย

ของผมจะถ้ากะปั่นให้สุดเนิน เวลาสปรินจะคุมรอบขาให้อยู่ระดับที่ไม่เกินจากรอบขาปกติมากไปนัก อย่างปั่นมาที่ 90 รอบ เวลาอัดขึ้นไปก็จะปั่นไม่เกิน 110 รอบ

ส่วนเกียร์ก็แล้วแต่กำลังขาและความเร็วที่ตั้งใจไปให้ถึง

แรกๆ ก็ไปไม่สุดเหมือนกันครับ พอนานๆ ไป กลับมาที่เดิม เราแข็งแรงขึ้นมันก็สุดอ่ะครับ