สรุปทริป ซำเหมาทัวร์ปั่นมั่วทั้วเกาะ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................ทริปสั้นๆ รวมระยะทางปั่นกันแล้วไม่มาก(ไม่อยากบอกเลยว่าปั่นกันไปกี่โล...อิอิ) เหมือนเป็นการพักร้อนปั่นเที่ยวบนเกาะสะมากกว่า แต่เส้นทางบนเกาะก็ทำเอาพวกเราเหงื่อท่วมกันทั่วหน้า ทางลูกลังสลับกับเนินเขาชันๆ สร้างความท้าทายให้กับพวกเราในทริปนี้ บางช่วงถึงกับต้องเข็น ทริปนี้ยังมีเรื่องราวที่ไม่น่าจดจำ และเรื่องราวที่น่าประทับใจ พวกเราเลือกที่จะบันทึกมันไว้และไม่ลืมที่จะนำมันมาฝากผู้ที่ชื่นชอบการเดินทางท่องเที่ยวในแบบนี้

ซำเหมาทัวร์ วุด ส้มบางมด,เอี้ยง hilander,เป็ดน้อย กลอยใจ,เสือหนุ่ม stepnc 27-31 มีนาคม

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

วันศุกร์ 27/03/09 นั่งรถคอนเทนเนอร์ไปลงสุราษฎร์ฯ (ขอบใจเสือตี๋ที่เป็นธุระติดต่อรถของพี่สาวให้)
.....................ความคิดแรกๆในตอนตั้งทริปนี้คือ อยากจะประหยัดค่าใช้จ่ายในการเดินให้มากที่สุด ค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวแบบนี้ จากที่สังเกตุมาหลายๆครั้ง จะเห็นได้ว่าค่ารถในการเดินทาง จะมีค่าใช้จ่ายมากที่สุด(ไม่รวมน้ำข้าวบาเล่ย์อัดแก็ส)มากกว่าที่พักและค่าอาหารในระหว่างการเดินทางเลย สรุปกันว่าทริปนี้จะโบกรถไปให้ได้มากที่สุด เคยได้ยินเสือตี๋(เพื่อนของผมในกลุ่มบางมด)บอกว่าพี่สาวของเขา ทำขนส่งสินค้าขึ้นล่องสายใต้อยู่ทุกวัน เลยขอให้ช่วยติดต่อรถฟรีให้ จะได้ไม่ต้องไปโปรกในช่วงแรกๆ คุยกันแล้วเพื่อนๆเห็นดีด้วยเพราะไปได้เกือบถึงที่หมายเลย คือสุราษฎร์ฯ และตรงกับวัตถุประสงค์จะได้เอาค่ารถแปลงสินทรัพย์ไปเป็นน้ำข้าวบาเล่ย์อัดแก็ส น่าจะได้หลายโหลอยู่...อิอิ(แล้วมันจะประหยัดได้อย่างไงกันเนี้ย...)

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................จึงนัดกับเสือเอี้ยง mtb.hilander ที่อยู่โคราชให้นั่งรถมามาหาเป็ดน้อยที่ห้วยขวาง เพื่อเดินทางพร้อมกัน โดยนัดเจอกันสี่ทุ่มแถววัดบางกระดี่ ถนนพระรามสอง พี่โชเฟอร์ที่เราขออาศัยรถเขาไปด้วย มาถึงจุดที่เรานัดหมายก่อนเวลาเล็กน้อย แต่พวกเราเสียเวลายื่นวีซ่า ประมาณว่าผู้มีบาระมีตามกฎหมายเกิดเปลี่ยนใจยึด วีซ่าชั่วคราว ต้องเสียเวลาทำความเข้าใจกันอยู่นานกว่าจะได้รับการอนุมัติให้เดินทางได้ ทำให้การเดินทางมายังจุดนัดหมายล่าช้าออกไปอีก พี่โชเฟอร์ใจดีมากๆทั้ง รอพวกเราและยังช่วยแพ็ครถใส่ตู้คอนเทนเนอร์พูกเชือกยึดโยงจักรยานของพวกเรา อย่างดี พี่เขาบอกว่าท้ายรถเวลาวิ่งมันโยนแรงต้องพูกให้แน่น เกือบห้าทุ่ม ล้อทั้งสิบแปดจึงเริ่มหมุน น้ำข้าวบาเล่ย์อัดแก็สที่ซื้อมาดื่มขั้นเวลาในระหว่างการรอ ถูกงัดออกมาจากกระติกโฟมของเป็ดน้อยที่นำติดมาด้วย ต้องถือว่าเป็นอุปกรณ์ทัวร์ริ่ง ที่จำเป็นอันดับต้นๆเลยสำหรับทริปนี้ อากาศร้อนมากๆ อาจจะต้องดิ่มกันมากกว่าปกติหน่อย.....อิอิ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................รถวิ่งไปถึงวังมะนาว เพชรบุรี พี่โชเฟอร์บอกขอพี่แวะอาบน้ำเพิ่มความสดชื่นสักหน่อย พี่โชเฟอร์เล่าว่า "ตีรถจากหาดใหญ่มาเมื่อวานนี้ยังไม่ได้นอนเลย" ผมนึกในใจ ซวยละตู ได้ฟังถึงกับ เห็นใจตัวเอง เฮ้ย!..ต้องเห็นใจพี่เขาสิ...อิอิ พวกเรามาเที่ยวกัน จะอดนอนบ้างก็ยังได้เที่ยว แต่พี่เขาสิต้องหาเงินเลี้ยงลูกเมีย อดตาหลับ เวลาขับก็ห้ามหลับตานอน อยากจะช่วยก็ไม่รู้จะช่วยอย่างไง พวกเราก็นั่งดื่มกันสบายจริงๆก็ชวนพี่เขาไปแล้วนะ...อิอิ ก่อนจะจอดรถคิดขึ้นมาได้ เลยถามพี่เขาไปว่า"พี่ๆเอากระทิงแดงไหม"? พี่โชเฟอร์รีบตอบมาว่า"ไม่ๆๆ พี่ไม่ดื่มกระทิงแดง" แล้วแกหันไปค้นเสื้อผ้าของแกต่อ "แล้วโค็กแป็บซี่เย็นๆหละเอาไหมพี่"?(พวก เรารีบยื่นข้อเสนอต่อ เพราะกลัวพี่โชเฟอร์จะขับพาพวกเราไปไม่ถึงสุราษฎร์ฯ...คิดเล่นๆนะครับ)งั้น พี่ขอเป็นเอ็มร้อยห้าสิบก็แล้วกัน แป๋วๆๆๆๆ ผมก็นึกว่าพี่แม๊งแมนหวะ เป็นคนรุ่นใหม่ ไม่พึ่งเครื่องดื่มพวกนี้...อิอิ พวกเรารีบไปร้านค้า อัดทั้งเอ็มร้อมห้าสิบ กระแฟกระป๋อง โค้กแคน หวังเป็นตัวช่วยให้พี่เขา สดชื่นไปตลอดเส้นทาง และที่ลืมไม่ได้คือตัวช่วยของพวกเรา น้ำข้าวบาเล่ย์อัดแก็สตราหัวเสือ(เราชาวเสือต้องดื่มแต่เสือ เพราะสิงห์มันแพง...อิอิ) แต่คราวนี้เปลี่ยนจากกระป๋องไปเป็นขวดแก้ว เลย...อิอิ อุปกรณ์มากจริงๆ เป็ดน้อยล้วงแก้วที่เตรียมออกมาพร้อมที่เปิดขวด Music พร้อม บรรยากาศไม่ต้องบรรยาย

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................พวกเรานั่งคุยเป็นเพื่อนพี่โชเฟอร์ เวลาชั่งเพลิดเพลิน เหมือนดังที่โกวเล้งได้กล่าวเอาไว้ "ข้าไม่ได้ติดใจในรสชาติของสุรา หากแต่ข้าชื่นชอบบรรยากาศของการร่ำสุรา ..." ตัวช่วยของเราหมดไปหลายขวดแล้ว ถึงอย่างงั้นรถก็ยังไปไม่ไปถึงไหนเลย เพราะรถประเภทนี้เขาขับกันไม่เร็วมาก หันไปดูไมค์ไม่เคยเห็นเข็มมันแก่วงไป เกินเจ็ดสิบเลยสักครั้ง เวลาเกือบตีสี่แล้ว เริ่มรู้สึกว่ามึนเล็กน้อยแต่ท้องใส้สิมันเริ่มปั่นป่วน น้ำข้าวบาเล่ย์มันคงเริ่มทำปฎิกริยาการแรงสั่นสะเทือนของรถ สักพักนึงมันก็เริ่มไหลย้อยออกมา เดือดร้อนต้องหาถุงมาใส่มันเอาไว้ก่อนถึงพื้น เพราะกลัวจะเปลือนพื้นรถพี่เขา ไอ้เรื่องกลิ่นไม่ต้องห่วง สงสารพี่โชเฟอร์เขาจัง....อิอิ บรรยากาศที่เราชื่นชอบเริ่มหมดลง หลังจากนั้นพวกเราก็หลับกันหมดโดยมิได้นัดแนะกันเอาไว้ ปล่อยให้พี่เขาขับรถอยู่คนเดียวยันเช้าเลย (เป็นเพื่อนคุ่ยอย่างไงหวะเนี้ย) พี่เขาคงนึกในใจไอ้พวกนี้มันคออ่อนจริงๆ...อิอิ

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................เกือบเก้าโมงเช้าแล้ว ต้องตื่นเพราะปวดท้องฉี่มากๆ เลยขอพี่โชเฟอร์ว่า "พี่ๆแวะหาข้าวเช้า กาแฟร้อนทานกันก่อนไหมครับ?" พี่โชเฟอร์บอกว่า"ยังไม่หิวเลย ธรรมดาพี่กว่าจะกินเข้าเช้าก็เกือบเที่ยง"แต่พี่แวะหาอะไรรองท้องก่อนก็น่าจะดีนะครับ ผมปวดท้องฉี่ด้วย...อิอิ "งั้นเดียวแวะหาข้าวกินเลยก็ได้ เดียวแวะปั้มที่พี่เคยแวะก็แล้วกันนะ" พี่เขาอธิบายเสริมว่าปั้มระหว่างทาง ส่วนใหญ่จะเป็นปั่มเล็ก รถสิบแปดล้อไม่สามารถจอดแวะพักได้ ผมฟังดูแล้วพี่เขาก็มีเหตุผล นึกในใจอั้นไปหน่อยก็แล้วกันไม่น่าจะไกลมาก ผ่านไปกิโลแล้วกิโลเหล่า จริงๆระยะทางอาจจะไม่ไกลมาก แต่หน้ามันเกือบจะเขียวแล้ว ขับมาสักพักก็มาจอดที่ปั้มใหญ่เกือบเข้าสุราษฎร์ฯ ผมรีบ วิ่งไปเข้าห้อนน้ำล้างหน้าล้างตา แล้วตามมาที่ร้านข้าวแกง โอกาศนี้เลยขอเลี้ยงข้าวแทนคำขอบคุณพี่โชเฟอร์เขาไปในตัวเลย"พี่เต็มที่เลย นะครับ มื้อนี้ผมขอเลี้ยงพี่เอง" แต่เช้านี้รู้สึกว่าท้องใส้มันยังปั่นป่วนอย่างไงก็ไม้รู้ พวกเราจึงกินอะไรได้ไม่มากนัก คิดถึง เพลงของปอยฝ้าย มาลัยพร ที่ลอยเข้ามาในสมอง"จั่งซี่ มันต้องถอน จั่งซี่ มันต้องถอน"...อิอิ แต่ไม่กล้า เพราะรถขมของมันยังติดอยู่ในลำคออยู่เลย ไม่เอาดีกว่าเดี่ยวปั่นไม่ไหว กินข้าวกันเสร็จออกเดินทางต่อ ถึงทางแยกที่จะไปอำเภอขนอม จังหวัดสุราษฐร์ฯ ก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว ได้เวลาที่ต้องร่ำลาและไหว้อย่างนอบน้อมแทนคำขอบคุณในน้ำใจของพี่โชเฟอร์อีกครั้ง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

เสาร์ 28/03/09 ปั่นเข้าตัวเมืองสุราษฎร์ฯ--ท่าเรือดอนสัก--เรือท้องศาลาเกาะพะงัน----หาดแม่หาด ประมาณ 110 กิโล
.....................ตามโปรแกรมที่วางเอาไว้จะต้องไปถึงสุราษฎร์ฯแต่เช้า แต่พวกเราคาดการณ์เวลาในการนั่งรถไปสุราษฎร์ฯผิด ถึงจุดที่จะต้องเริ่มปั่นก็เกือบเที่ยงวันแล้ว เตรียมรถเสร็จเราจึงรีบปั่นกันกะว่าจะไปกินเข้าเที่ยงกันที่ปากน้ำตาปี เราปั่นเลยเข้าตัวเมืองสุราษฎร์ฯไปได้ประมาณยี่สิบโลเอง วันนั้นรู้สึกว่าอากาศร้อนมากๆ(ก็ต้องร้อนสิครับ!นี้มันหน้าร้อนนี้หว่า )หรือจะเป็นอาการขาดน้ำ(แฮ็ง)ที่สืบเนื่องมาจากเมื่อคืนหรือเปล่าก็ไม่รู้.. ว่าแต่เมื่อคืนน้ำก็ไม่ขาดนะ ยังมีเหลืออยู่เลย...อิอิ เวลาปั่นมันรู้สึกเหมือนกับรถมันเฟือดๆหนักๆ ลมก็ไม่แรงสักหน่อย หว้า..ไม่ไหวครับ เลยหาข้าวกินก่อนน่าจะดีกว่า ระหว่างกินข้าวซึ่งก็กินข้าวไม่ลงเหมือนเดิม เล่นแต่น้ำกันไปเป็นลิตรๆ เวลาเริ่มงวดเข้ามาเกือบบ่ายโมงแล้ว สภาพนี้ถ้าปั่นกันต่อไปคงถึงสักหกโมงเป็นแน่ คงไปไม่ทันเรือเที่ยวสุดท้ายแน่ๆ เลยตัดสินใจกันว่าอาจจะต้องเหมารถสองแถวเป็นตัวช่วยเพิ่มเติม กินข้าวกันเสร็จแดดยังแรงอยู่เลยขอพักกันต่อสักหน่อย เรานั่งพักกันต่ออีกครึ่งชั่วโมง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................เกือบบ่ายสองโมงเราจึงเริ่มปั่นกันต่อ ว่าจะปั่นออกไปหารถสองแถวเหมากัน ออกจากร้านข้าวแกงก็มีนักปั่นทัวร์ริ่งปั่นมาทันท้ายกลุ่มของพวกเรา พวกเราจึงทักทายกันตามภาษาคนคอเดียวกัน ปั่นไปสอบถามไปได้ความว่าชื่อน้องหนุ่ม อายุ 18 ปี ปั่นมาจากนครปฐม ปั่นมากับพี่อีกคน แต่พี่คนนั้นเขาปั่นไปกระบี่ต่อ พึ่งจะแยกกันตรงทางแยกเข้าอำเภอขนอม ที่พวกผมลงรถนั้นเอง น้องเขาจะปั่นไปเกาะสมุยต่อ สอบถามดูได้ความว่ายังไม่มีโปรแกรมที่แน่นนอน แต่ยังไงวันนี้จะต้องไปหาพี่หรือแฟนที่เกาะสมุยอะไรทำนองนี้แหละ พวกเราจึงชวนให้ตามไปปั่นเที่ยวด้วยกันที่เกาะพงัน น้องหนุ่มรับปากว่าไปธุระที่สมุยเสร็จจะนั่งเรือไปสมทบที่เกาะพงัน จึงขอแลกเบอร์ติดต่อกันไว้ ปั่นไปได้สักสิบกว่าโล จนเจอท่ารถสองแถว พวกเราจึงเลี้ยวเข้าไปติดต่อ ตกลงกันได้ที่ราคา 1,000 บาท(ต่ออยู่นานเหมือนกันกว่าจะได้ราคานี้) ก็ดีชั่วโมงนั้นไม่อยากขี่แล้ว หารสี่แล้วก็ตกคนละ 250 บาท พวกเรารีบยกรถใส่สองแถว ดีใจเพราะหมดแรงกันแล้ว

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................ล้อทั้งสี่เริ่มหมุนเสียงเพลงของปอยฝ้าย มาลัยพร ก็เริ่มดัง"จั่งซี่ มันต้องถอน จั่งซี่ มันต้องถอน"เป็ดน้อยงัดอุปกรณ์การถอนที่แอบไปซื้อในระหว่างที่พวกเราต่อ ราคาค่ารถกันอยู่ ออกมาแจก น้ำแข็งพร้อม ผมนึกถ้าไม่ต้องปั่นละก้อ มึง...อิอิ ถึงไหนถึงกัน อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังมีเวลาชิวๆได้อีกหลายชั่วโมง ยังเหลือระยะทางอีกเกือบ 60 กิโล กว่าจะถึงท่าเรือดอนสักไหนจะต้องนั่งเรื่อไปอีก อ้าว...กำปาย อิอิ ตามโปรแกรมเราจะต้องไปขึ้นเรือประมาณสี่โมง แต่เราไปไม่ทันได้เรือรอบห้าโมง(เรือมีออกทุกชั่วโมงเที่ยวสุดท้ายทุ่มนึง) ส่วนน้องหนุ่มก็นั่งเรือไปสมุยบอกถ้าไม่ติดอะไรจะตามมาสมทบ เป็ดน้อยเป็นธุระไปติดต่อซื้อตั๋วให้ ค่าเรือไปพงัน 260 บาทรวมจักรยาน เสือเอี้ยงแอบไปตุนเสบียงมาเพิ่มให้เต็มกล่องโฟม เหลือถือในมืออีกคนละกระป๋อง ถือไปพร้อมกับจูงจักรยานรู้สึกขัดๆกันอย่างไงก็ไม่รู้ ....อิอิ เสือขี้เมา

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................เราเอารถจักรยานลงเรือ หาที่จอดเรียบร้อยจึงขึ้นไปจับจองที่นั่งบนดาดฟ้าของเรือ ผู้มีประสบการณ์บอกพี่ต้องข้างบนเท่านั้นวิวดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นท้องฟ้าและทะเลสีคราม ไหนจะสาวๆ ทั่งยุโรปและเอเซีย นอนอาบแดดกัน เสื้อผ้าก็ไม่ใส่ จริงหรือหวะ!ปะๆๆๆๆ ผมรีบเดินนำหน้าจนลืมห่วงอำแดงที่จอดทิ้งไว้ใต้ท้องเรือ แต่สงสัยว่าข่าวนี้จะเป็นข่าวที่รู้โดยทั่วกัน เพราะพอขึ้นไปข้างบนจะเป็นตัวผู้ซะส่วนใหญ่....อิอิ แต่ถึงอย่างไงข้างบนก็ยังมีวิวสวยๆแดดอ่อนๆ กระป๋องเย็นๆพร้อมเพลงดีๆใน MP3 ให้เราได้ชิวๆ นั่งชมวิวกันไปตลอด เส้นทาง เสือเอั้ยงไม่รอที่จะยิบกล้องออกไปเก็บภาพ Lifestyle บนดาดฟ้าเรือที่พระอาทิตย์เริ่มทอแสง แถมยังเป็นเจ้าบ้านที่ดีช่วยถ่ายรูปให้ฝรั่ง ชวนพูดคุยบ้างหละ ส่วนเป็ดน้อยกับผมก็นั่งๆนอนQพักผ่อนชมวิว หมดไปหลายกระป๋องเหมือนกัน

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................เรือวิ่งประมาณชั่วโมงครึ่ง ถึงเกาะพะงันประมาณหกโมงครึ่งท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว จากท่าเรือท้องศาลาบนเกาะพงัน แต่เราจะต้องปั่นต่อไปที่หาดแม่หาด อีกประมาณยี่สิบโล แล้วยังไม่รู้ว่าเส้นทางจะเป็นอย่างไงเป็ดน้อยบอก (ผมมาพะงันที่ไรก็มุ่งไปแต่หาดริ้น งาน FullMoonParty เลย...อิอิ)เราแวะหาซื้อเสบียงที่ตลาดกันก่อน คุยกันไว้ว่าจะไปทำอะไรกินกันที่หาดแม่หาด ซึ่งเป็นหาดที่เราจะพักกันคืนนี้ เป็ดน้อยเอาเตาย่างเกาหลีพร้อมถ่านและอุปกรณ์มาด้วย นึกภาพแล้วน่าสนุก เมื่อเทียบระยะทางกับเวลาที่เหลืออยู่แล้ว พวกเราบอกชิวๆ แดดก็ไม่มี ชั่วโมงกว่าๆ ก็น่าจะถึงแล้ว ทัวร์ริ่งระดับเทพอย่างพวกเรา เราโทรติดต่อหาน้องหนุ่ม ตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้หวังจะได้สมาชิกมาเพิ่ม นอนต่างที่ต่างถิ่นอยู่กันหลายๆคนนะจะอุ่นใจมากกว่า น้องหนุ่มบอกกำลังหาเรือมาอยู่แต่มีแนวโน้มว่าอาจจะมาหาไม่ได้ในคืนนี้ ผมบอกว่าไม่เป็นไรพรุ่งนี้ค่อยตามมาสมทบกัน แล้วปั่นเที่ยวที่พะงันด้วยกันก็ได้ เพราะอย่างไงเรายังต้องนอนที่นี้กันอีกคืน ตามมาตอนเช้าก็ได้

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................พวกเราออกปั่นกันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะพงัน ผ่านอ่าวหินกอง อ่าวเจ้าเภา และอีกหลายหาด ระยะทางที่บอกว่าชิวๆในตอนเริ่มปั่น เริ่มจะไม่ชิวเมื่อต้องปั่นขึ้นเนินชันๆหลายเนิน เริ่มหมดแรงกันไปตามๆกัน อาจเป็นเพราะข้าวเย็นยังไม่ตกถึงท้อง(ข้ออ้างมีเสมอ) เสือเอี้ยงผู้แบกภาระหนักสุด ด้วยการแบกเครื่องสันทนาการติดแหล็กจักรยานมาด้วยเริ่มลงเข็นในบางเนิน ความมืดและความไม่ชำนานในเส้นทางทำให้เราเริ่มเดินทางกันช้าลง ถึงแม้ว่าทางส่วนใหญ่จะเป็นคอนกรีตเสริมด้วยเหล็กอยางดี ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเรามากนัก ตามทางขึ้นและลงจะมีแอ่งทรายกรองหรือโรยอยู่บางๆตลอดทาง ทำให้ไม่สามารถใช้ความเร็วในการลงเนินเพื่อส่งขึ้นไปยังเนินต่อไปได้มากนัก ผมนึกในใจ ทำไมมันไกลจังหวะ!หาดแม่หาดเนี้ย มันน่าจะถึงตั้งนานแล้วน้าาา พวกเราสอบถามชาวบ้านข้างทางตลอดเส้นทาง ด้วยสองประโยคคำถามหลัก หนึ่งอีกไกลไหมกว่าจะถึง สองมีเนินชันๆ หรือเปล่า...อิอิ เรายังปั่นกันต่อเพราะมีความหวัง ไม่ไกลแล้ว แต่เนินชันมากๆ ขนาดรถยนต์ยังแย่เลยน้อง เอาหวะ! เสือภูเข็นนี้หว่า! ไม่ไหวก็เข็นไม่เห็นยาก...อิอิ สามเนินชันๆผ่านไป ก่อนถึงหาดสลัด ปั่นมาเจอสามแยก ซ้ายมือทางลงหาดสลัด ขวามือหาดแม่หาด อีก3โลเอง แต่ต้องผ่านเขาไปอีกลูก ถนนและเนินบนเกาะพะงันเค้าสร้างแบบไม่เกรงใจกันเลยครับ ไม่รู้จะชันไปไหน ทำเอาทุกคนหมดแรงที่จะไปให้ถึงจุดหมายในคืนนี้ ความสวยของชายหาดแม่หาด ที่มีหาดทรายทอดตัวยาวๆสามารถเดินไปยังเกาะม้าเวลาน้ำลงได้ เริ่มไม่มีความหมาย พักกันที่หาดสลัดกันก่อนดีกว่า ผมบอก ชายหาดน่าจะพอมีที่ให้เราได้กางเต๊นท์กันได้บ้าง ว่าแล้วพวกเราจึงปั่นเลี้ยวขวาเข้าไปสำรวจ
.....................ชายหาดส่วนใหญ่จะเป็นที่จับจองของบางกะโลเกือบทั้งหมด แถมมีป้ายเตือน ห้ามผ่าน เป็นพื้นที่สำหรับลูกค้าเท่านั้น เราเลยลองแวะเข้าไปดูที่ my way Bungaloes เพราะเห็นเป็นบ้านไม้เล็กๆ ราคาน่าจะพอเช่าอยู่ได้ในคืนนี้ เป็ดน้อยบอกเดี๋ยวผมลองไปติดต่อดู สักพักเสียง Hello! Where you go ดังมาแต่ไกล เป็ดน้อยตอบ สวัสดีครับพี่ มีห้องว่างเหลือบ้างไหมครับ ผู้ชายร่างกายกำยำเดินออกมาพร้อมมีดทำปลา มีอยู่ครับ ห้องพัดลม 500 บาท สักพักในพนักงานก็กรูกันออกมาเหมือนกำลังจะมีเรื่องอะไรทำนอนนั้น และคำถามก็เริ่มกรูกันออกมา มากจากไหน? จะไปแข่งที่ไหน? ฯลฯ เหมือนตัวประหลาดที่มาจากต่างประเทศ พวกเราตอบคำถามกันอยู่พักใหญ่ พี่กบซึ่งเป็นผู้จักการของที่นั้น(ทราบชื่อภายหลัง)เดินไปหยิบกุญแจและเดิน นำเราไปที่ห้อง พี่เขาว่าดีใจที่มีคนไทยมาเที่ยวบ้าง ห้องเนี้ยธรรมดานอนได้สองคนเท่านั้น แต่มาสามคนถ้านอนได้ก็นอนกันเถอะ ราคาคนไทยพี่คิด 400 บาทละกัน พร้อมทั้งพูดเชิญชวนให้พวกเราไปนั่งกินข้าวดื่มเครื่องดื่มกันที่มินิบาร์ ของเขา

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................ล้างหน้าล้างตากันเสร็จ เราก็ออกมานั่งที่โต๊ะของร้านอาหารริมชายหาด สั่งกับข้าวพร้อมข้าวสวยมาหนึ่งชุด และขอจานเปล่ามาใส่อาหารที่ซื้อเตรียมมากัน พี่กบบอกนั่งโต๊ะริมนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวฝรั่งมันจะงงเอา เรานั่งกินข้าวกันจนอิ่ม น้ำข้าวบาเล่ย์อัดแก็สที่เตรียมมาเริ่มหมด เอาวะ! บรรยากาศดีๆแบบนี้ กินเบียร์แพงหน่อยจะเป็นไรไป(คิดว่าราคาคงจะแพงเพราะขายฝรั่ง)สรุปแล้ว ต้มยำทะเล ราคาชามเป็นร้อย ขายเราแค่ 30 เบียร์สิงห์ขวดใหญ่ปกติขาย120 ขายเราแค่50 (7-11ในเกาะยังขายแพงกว่าอีก) แต่พวกเราไม่ยอมเลยจ่ายแกไปขวดละ60 (อย่างงี้ก็มีด้วย...) บรรยากาศในการร่ำสุราเริ่มปรากฎ ฝรั่งเริ่มซาลง พี่กบเริ่มปิดร้านอาหารและมานั่งคุยกับพวกเราอย่างเป็นกันเอง เสียงเพลงในมินิบาร์ถูกขับกล่อมด้วยนักท่องเที่ยวเจ้าของภาษา สำเนียงเหมือนต้นฉบับยังไงอย่างงั้น พวกเราเริ่มขยับขยายกันไปนั่งบนบาร์ หมอนสามเหลี่ยมพร้อมฟูกว่างรองให้พวกเราได้เอนกายลงอย่างผ่อนคลาย หลังจากที่ปั่น...เฮ้ย หลังการยกกระป๋องชนปากกันมาทั้งวัน ยิ่งดึกท้องฟ้ายิ่งใสเห็นกลุ่มดาวน้อยใหญ่กระพริบตามจังหวะของเสียงเพลง อะไรมันจะสุขปานนั้น รอบดึกพี่กบเริ่มบรรเลงเพลงแคนกล่อมฝรั่งเมาเห็ดให้ยิ่งมึนงง...อิอิ พวกเราเอากีตาร์ออกมาร่วมแจมด้วย ก่อนจะปิดท้ายเพลงแคนในคืนนั้นด้วย จิงกาเบลฉบับเสียงแคน และเวลคำทูไทยแลนด์ ฉบับนาๆชาติ ที่ไม่เคยได้ฟังที่ไหนมาก่อน อธิบายไม่ถูกเหมือนกันครับ รู้แต่ว่าฝรั่งร้องตาม กันอย่างสนุกสนาน คำว่ายินดีต้อนรับ ถูกแปลออกมาเป็นภาษาบ้านเกิดของฝรั่งที่มานั่งในคืนนั้น พี่กบเก่งจริงๆ พูดได้หลายภาษามากๆ ถึงแม้จะร้องบ้างถามฝรั่งมันไปบ้างก็ตาม
.....................ตีสองแล้วร้านเริ่มปิด ฝรั่งคู่สุดท้ายเริ่มกลับ แต่พวกเรายังนั่งกันอยู่ พี่กบบอกอย่าพึ่งกลับ เดี๋ยวเอาเรือพายัคพายออกไปที่เรือไดหมึกไปขอปลาหมึกมาทำกินกัน รับรองหวานได้ รสชาติปลาหมึกสดๆ กิจกรรมที่รับรองว่าไม่มีใครในกลุ่มเคยได้สัมผัสแบบนี้ ทำให้เราตื่นจากความเหนื่อยล้า มองออกไปกลางทะเลเห็นแสงจากเรือเรือไดหมึกอยู่ลิบๆ ผมเห็นแล้วเกิดบ๊อดเลยขอผ่านก่อนดีกว่า เป็ดน้อยกับเสือเอี้ยง รีบเปลี่ยนชุดลากเรือพายัคออกมาซ้อมพายกันใหญ่ พี่กบหายเข้าไปหลังร้านเดินออกมาพร้อมกับเบียร์และบุหรีจำนวนหนึ่ง บอกเขามีน้ำใจเราก็ต้องตอบแทนเขาด้วยผมเห็นด้วย และเริ่มเข้าใจว่าจะไปขอปลาหมึกเขาได้อย่างไง ตอนแรกนึกว่าจะไปขอของเส้นเจ้าที่สะอีก..อิอิ เสือเอี้ยงพายวนไปวนมาก่อนจะจับหลักได้ พายตามพี่กบซึ่งนั่งไปกับเป็ดน้อยทัน
สักพักเรือทั้งสองลำก็หายไปใน ความมืด มินิบาร์ของพี่กบที่เปิดไฟหลากสีสลับกับไฟกระพริบ เหมือนเป็น GPS นำทางในตอนพายกลับให้กับเรือทั้งสอง

[วุด ส้มบางมด..ครับ]

.....................ไม่นานนักเสียงของเสือเอี้ยงก็ดังมาแต่ไกลในความมืด "ก่อไฟ เตรียมจาน " พี่กบมาถึงก่อนไม่นานเข้าครัวไปกับเป็ดน้อยต้มน้ำ เป็ดน้อยลงมือทำน้ำจิ้มรสเด็ด พี่กบหาเครื่องปรุงมา พวกเอ็งจะเอาอะไรพริก มะนาว กระเทียม..ฯลฯ.. พร้อมกับบอกกับพวกเราว่า "พวกเอ็งเป็นคนกลุ่มแรกที่ได้เข้ามาถึงครัวเลยนะ ปกติเค้าจะไม่ให้ใครเข้ามาเลย" ซึ้งใจ..จริงๆพี่ แล้วก็เอาปลาหมึกสดๆ ที่ยังเป็นๆอยู่ สังเกตุได้จากเซลผิวหนังของปลาหมึกยังฉีดสีเป็นจุดๆ สลับขาวดำให้เห็น รับรองตัวเองว่าข้าสดแน่ๆ เวลาจับหนวดมันยังมาพันมือเราเลย "พี่มันยังไม่ตาย" ว่าแล้วพี่กบก็ถามว่าใครอยากทำปาบบ้าง ปกติเราจะกินปลาหมึกที่ตายแล้ว แต่วันนี้เราจะต้องฆ่าปลาหมึกเป็นๆ เป็นกะละมัง พี่เอี้ยงขออาสาเป็นคนเทปลาหมึกลงน้ำเดือดที่พี่กบต้มเอาไว้จนเดือดแล้ว ไม่ต้องนานเดียวมันจะเหนียว พี่กบบอกตัวกำลังเต็มปากแบบนี้ แค่ลวกกับน้ำร้อนให้สุก หยิบแช่น้ำจิ้มแล้วลงปากได้เลยไม่ต้องไปผ่า ไม่ต้องไปเสียเวลาล้างหมึกมันออกหรอก กินได้ไม่เป็นอะไร พี่กบนำ ทุกคนลองตาม รสชาติบรรยายไม่ถูกจริงๆ พวกเราสั่งเบียร์มาเพิ่ม ผมนึกในใจจะขี้แตกไหมเนี้ย เอาหวะประสบการณ์แบบนี้ไม่ได้เจอกันง่ายๆ พวกเรานั่งยิ้มโชวฟันดำๆ บ้างก็เอาลิ้นออกมาเลียริมฝีปากดำๆ ให้มันยิ่งดำขึ้น ปลาหมึกที่เขาให้มาก็มากสะจนเอียน เกิดมาก็เพิ่งเคยกินปลาหมึดที่อร่อยที่สุดก็คืนนี้แหละครับ นั่งคุยกันริมทะเล บรรยากาศไม่ต้องบรรยาย ยังกะหาดส่วนตัว มีฝรั่งเดินผ่านมาเป็นลูกค้าของทางบางกะโล พี่กบจึงชวนให้มานั่งคุยกัน ชั่วโมงเรียนภาษาอังกฤษของผมจึงเริ่มขึ้น เป็ดน้อยกับเสือเอี้ยงพูดอังกฤษได้เก่งมาก ส่วนผมส่วนใหญ่จะนั่งฟังซะมากกว่า เข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ฝรั่งคู่นี้มาจากสวีเดนเป็นแฟนกัน ชื่อสตีเฟน กับอูชี่ มาเมืองไทยเป็นครั้งที่สองแล้ว เป็ดน้อยเล่าเรื่องของพวกเราที่ปั่น ทัวร์ริ่งกันมาหลายทริปมีการสรุปทริป(กว่าจะหาคำว่าสรุปทริปเป็นภาษาอักฤษได้ตั้งนาน ไม่รู้ว่าเมาหรือมึน) สตีเฟนสนใจมากๆชวนพวกเราให้ไปเที่ยวที่สวีเดนด้วย พวกเราจึงขออีเมลย์ ติดต่อกันเอาไว้ (ไม่แน่นะโว้ย....อิอิ)กะจะส่ง Link Report Trip ไปให้ดู เป็ดน้อยบอกจะสรุปทริปเป็นภาษาอังกฤษเลยดีไหมพี่(เอากันใหญ่)พวกเราพูดคุยกันอยู่นาน ถึงบาร์จะปิดแล้วแต่พี่กบก็ยังขายเบียร์ได้อีกหลายขวด ทุกคนแยกย้ายกันไปนอน เสือเอี้ยงกับเป็ดน้อยบอกขอผมนอนเฝ้าชายหาดตรงนี้ไหมพี่? พี่กบเดินไปหยิบเสื่อมาให้ เห็นสองคนนั้นนอนที่ชายหาดแล้วเสียวคลื่นจะสัดลอยออกไปในทะเลจัง ส่วนบรรยากาศจะเป็นอย่างไรให้สองคนนั้นมาเล่าให้ฟังเองดีกว่า

[ming_khwunchai]

ตาวุด เอาไว้มาระยองแล้วจะลองทำหมึกแบบน้ำดำให้กิน เขาบอกเป็นยานะชาวทะเลเขากินกันดำๆแบบนั้นแหละ
แต่พี่หมิงยังไม่เคยลอง กินกันแล้วซุกซนขึ้นเปล่าล่ะ...อิอิ