ThaiMTB.com

ไม่ได้มาขอร้องอะไรชาวจักรยานหรอกครับผม

พอดีนั่งดูรายการเกี่ยวกับการเปลี่ยนเมือง ให้เป็นเมืองจักรยาน ทำให้คิดไปคิดมา ว่าถ้าจะเริ่ม จะเริ่มจากจุดไหนถึงเป็นจุดแรกที่สุด ของการสร้างความเป็นไปได้ที่จะให้จักรยานสามารถเดินทางในเมืองได้อย่างปลอดภัย

ปัญหาหลายๆ อย่างที่เป็นอุปสรรคทำให้การเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องยาก แต่ปัญหาทางกายภาพจะแก้ได้ง่ายขึ้น ถ้าได้รับแรงผลักดันจากคนหมู่มาก
แต่คนหมู่มากจะเกิดขึ้นได้ ก็ต้องเกิดจากการที่คนส่วนใหญ่ มันทัศนคติที่ดีต่อการเดินทางโดยจักรยาน
และทัศนคติที่ดีต่อการเดินทางโดยจักรยาน ก็จะเกิดขึ้นได้จากการรับรู้อย่างสุภาพ อ่อนโยน และค่อยเป็นค่อยไป
และการรับรู้อย่างสุภาพ อ่อนโยน และค่อยเป็นค่อยไป ก็คงทำได้ด้วยการ "ขอร้อง หรือ ขอความเห็นใจ"

จากที่ผ่านมามีกิจกรรมเกี่ยวกับจักรยานมากมาย ที่พยายามทำให้สังคมรับรู้ และพยายามสร้างการขยายตัว ที่เห็นได้ชัด และส่งผลกระทบมากที่สุด ก็น่าจะเป็นการจัด car free day
แต่ก็มีบางคน และหลายๆ คน ที่ยังยึดติดกับพาหนะของตัวเองอย่างรถยนต์ ที่มองว่ากิจกรรมพวกนี้เกะกะขวาทางเขา และเขาก็น่าจะเป็นคนหลักๆ ที่บีบแตรไล่ชาวจักรยาน เบียดชาวจักรยาน จอดรถทับเลนจักรยาน ฯลฯ (มั้งนะ )

ผมก็เลยคิดว่า ถ้าเราหาทางทำให้เขารับรู้ก่อน ว่ามีเราอยู่บนถนน และเราก็ควรจะได้แบ่งปันถนนใช้กับเขาได้อย่างถูกต้อง มันน่าจะทำให้เราสามารถใช้จักรยานได้อย่างปลอดภัยมากขึ้น และสามารถพัฒนาขยายงานอื่นๆ ได้มากขึ้น เพราะคนเริ่มยอมรับแล้ว

ซึ่งนั่นก็คือการ "ขอร้อง"
- ขอร้องล่ะครับ ให้ผมได้ใช้ทางร่วมกับคุณอย่างปลอดภัย
- ขอร้องล่ะครับ จะเข้าซ้ายระวังพวกเรานิดนึง
- ขอร้องล่ะครับ อย่าจอดรถทับเลนจักรยานเลย เหลือที่ไว้ให้เราขี่บ้างเถอะ
- ขอร้องล่ะครับ อย่าวางของขวางทางเลยนะครับ
- ขอร้องล่ะครับ อย่าเบียดพวกเราเลย
- ข้อร้องล่ะครับ ฯลฯ

เป็นไปได้ไหมครับ ที่จะหาวิธีสื่อข้อความเหล่านี้ไปให้ชาวเมืองได้รับรู้ด้วยวิธีการต่างๆ
- ทำภาพการ์ตูนน่ารักๆ พร้อมข้อความ share ต่อๆ กันไป
- ทำเป็นโปสเตอร์ แปะไว้ตามจุดที่เสี่ยงต่อการเกิดในแต่ละกรณี
- ขบวนจักรยานเล็กๆ แจกเอกสารให้ผู้ใช้รถใช้ถนน เหน็บตามกระจกรถ แจกให้แม่ค้าหาบแร่
- ฯลฯ

การทำแบบนี้ จุดประสงค์หลักไม่ใช่ต้องการบังคับให้ใครทำ แต่เป็น"จุดเริ่มต้น" ที่จะให้คนหมู่มากรับรู้ว่า มีคนใช้จักรยาน มีทางจักรยานอยู่ เพื่อให้เขาเกิดความตระหนักว่า ควรมีน้ำใจ ต่อจักรยานในฐานะผู้ร่วมใช้ถนน

ถ้าทำแบบนี้ คิดว่ามันจะได้ผลไหมครับ

เห็นด้วยเลยครับ

พวกเราก็ปั่นกันอย่างสุภาพด้วยนะครับ

ผมว่าเรื่องแบบนี้มันต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยกันนะ

ในขณะที่เราเรียกร้องสิทธิในการใช้ถนนของเรา เราก็ควรดูด้วยว่าเราได้เบียดเบียนคนอื่นด้วยหรือเปล่า

เราเองปฏิบัติตามกฎจราจรเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและความปลอดภัยของรถยนต์หรือเปล่า

จำได้ว่าครั้งหนึ่งผมเคยขับรถออกจากปากซอยและเสยจักรยานที่สิ่งย้อนศรมากลางลำ ฝ่ายนั้นเถียงหน้าด้านๆ ว่า เห็นผมหยุุดแล้ว นึกว่าเห็นเขา แต่ความจริงคือผมมองรถทางขวาที่วิ่งตามกฎจราจรต่างหาก

อีกครั้งบนเส้นทางสายเชียงใหม่ปาย วันดีคืนดีมีการจัดขี่จักรยานที่มีจำนวนคนเป็นร้อยเข้าร่วม มีรถรถปิดหัวปิดท้ายให้ความปลอดภัยเป็นอันดี แต่คิดบ้างไหมว่าขบวนจักรยานยาวขนาดนั้นบนเส้นทางที่คดเคี้ยวและชันแบบนั้น มันเป็นอุปสรรคต่อการใช้ถนนของคนที่จำเป็นต้องผ่านไปมาแค่ไหน ก่อให้เกิดความเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุแค่ไหน

เยี่ยมครับ

ประเด็นเรื่องเรียกร้องสิทธิ์ของจักรยาน และประเด็นเรื่องเบียดเบียนสิทธิ์ของคนอื่น เป็นเรื่องสำคัญครับ

ดังนั้นผม "ไม่เห็นด้วยกับทางจักรยาน" ถึงแม้ตัวเองจะขี่จักรยานนี่ล่ะ เพราะทางจักรยานเบียดบังพื้นที่ส่วนรวมไปมาก ทั้งที่มีจักรยานใช้จริงชั่วโมงละไม่กี่คัน

ที่ผมพยายามสื่อไปถึงภาครัฐคือ "ให้เราใช้ถนนร่วมกัน" เริ่มจากเรื่องง่ายๆ เช่น

• ให้วางฝาท่อเป็นแนวขวาง
  เดี๋ยวนี้ถนนสร้างใหม่ๆ รวมทั้งในซอยที่ซ่อมถนน ก็วางเป็นแนวขวางแล้ว ทั้งจักรยานและมอเตอร์ไซค์สามารถใช้ทางร่วมกันได้
• สร้างทางลาดขึ้นลงฟุตบาท
  อันที่จริงทางลาดนี้เค้าสร้างให้คนพิการ ไม่ได้สร้างให้จักรยาน ต้องขอบคุณ "ปฏิญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการไทย 2541" ที่ทำให้ทางลาดนี้เป็นสาธารณูปโภคพื้นฐาน ให้จักรยานได้ใช้ประโยชน์ร่วมด้วย
• ตีเส้นขอบทางซ้าย
  เมื่อมีเส้นขอบทางซ้าย จะทำให้คนขับรถขับอยู่ในเลน ไม่เบียดซ้ายมาจนถึงฟุตบาท ทำให้มีพื้นที่ถนนทางซ้ายให้วิ่งได้อีกนิด
  ปัจจุบันถนนในเมืองหลายสายไม่มีเส้นขอบทางซ้าย หรือมีก็แคบมาก อยากให้ตีเส้นกว้างอีกนิด ไม่ต้องมากแค่ครึ่งเมตรพอ
  ระยะเพียงเท่านี้ ก็สามารถใช้ทางร่วมกันได้ ทั้งจักรยาน มอเตอร์ไซค์ รถเข็น หาบเร่ รถจอด ฯลฯ

ไม่จำเป็นต้องจองถนนไว้เป็นของเราตลอดเวลาครับ

เริ่มจากโจทก์ที่ ไม่ยากมาก แต่ทำไม่ได้สักที คือ ที่จอดจักรยานที่ปลอดภัยก่อนดีไหมครับ

ขอกทม. อีกครั้ง ที่ตรงนี้เลยว่า ที่ทำการเขตทุกที่ต้องมีที่จอดจักรยานที่ปลอดภัย ไม่ใช่แบบเสียบล้อหน้าเข้าส้วมแบบทุกวันนี้
(ไปดูงานยุโรบร่วมร้อยคณะแล้ว ไม่เห็นกันบ้างเรอะ)

และหน้าสวนสาธารณะทุกแห่งให้มากๆ จะเก็บเงินบ้างก็ได้ถ้ากล้าเก็บ จุดเปลี่ยนเครือข่ายสัญจร

เอาง่ายๆก่อน ยากไปก็ทำไม่ได้

ปล. ปลอดภัยอันดับแรกคือไม่หาย

TSK เขียน:ผมว่าเรื่องแบบนี้มันต้องถ้อยทีถ้อยอาศัยกันนะ

ในขณะที่เราเรียกร้องสิทธิในการใช้ถนนของเรา เราก็ควรดูด้วยว่าเราได้เบียดเบียนคนอื่นด้วยหรือเปล่า

เราเองปฏิบัติตามกฎจราจรเพื่อความปลอดภัยของตัวเองและความปลอดภัยของรถยนต์หรือเปล่า

จำได้ว่าครั้งหนึ่งผมเคยขับรถออกจากปากซอยและเสยจักรยานที่สิ่งย้อนศรมากลางลำ ฝ่ายนั้นเถียงหน้าด้านๆ ว่า เห็นผมหยุุดแล้ว นึกว่าเห็นเขา แต่ความจริงคือผมมองรถทางขวาที่วิ่งตามกฎจราจรต่างหาก

อีกครั้งบนเส้นทางสายเชียงใหม่ปาย วันดีคืนดีมีการจัดขี่จักรยานที่มีจำนวนคนเป็นร้อยเข้าร่วม มีรถรถปิดหัวปิดท้ายให้ความปลอดภัยเป็นอันดี แต่คิดบ้างไหมว่าขบวนจักรยานยาวขนาดนั้นบนเส้นทางที่คดเคี้ยวและชันแบบนั้น มันเป็นอุปสรรคต่อการใช้ถนนของคนที่จำเป็นต้องผ่านไปมาแค่ไหน ก่อให้เกิดความเสี่ยงที่จะเกิดอุบัติเหตุแค่ไหน

ใช่แล้วครับ ผมเชื่อว่าต้องเริ่มจากการถ้อยทีถ้อยอาศัย ซึ่งจะทำได้โดยการให้พาหนะอื่นได้รับรู้ว่ามีเราอยู่ และเราขอใช้ทางร่วมกับเขา และให้เขารู้กลายๆ ว่าเราเองก็ควรมีสิทธิ์ใช้ด้วย เพื่อให้เกิดการเริ่มในการยอมรับ และรู้ว่าต้องทำอย่างเราเมื่อเห็นเราปั่นอยู่บนถนนเดียวกับเขา โดยชี้แจงให้เขาเข้าใจ ว่าจะทำอย่างไรให้ปลอดภัยกันทุกฝ่าย และทำอย่างไรให้เป็นการกฏิบัติอย่างมีน้ำใจต่อกัน

น้องหนึ่ง เขียน:ประเด็นเรื่องเรียกร้องสิทธิ์ของจักรยาน และประเด็นเรื่องเบียดเบียนสิทธิ์ของคนอื่น เป็นเรื่องสำคัญครับ

ดังนั้นผม "ไม่เห็นด้วยกับทางจักรยาน" ถึงแม้ตัวเองจะขี่จักรยานนี่ล่ะ เพราะทางจักรยานเบียดบังพื้นที่ส่วนรวมไปมาก ทั้งที่มีจักรยานใช้จริงชั่วโมงละไม่กี่คัน

ที่ผมพยายามสื่อไปถึงภาครัฐคือ "ให้เราใช้ถนนร่วมกัน" เริ่มจากเรื่องง่ายๆ เช่น

• ให้วางฝาท่อเป็นแนวขวาง
  เดี๋ยวนี้ถนนสร้างใหม่ๆ รวมทั้งในซอยที่ซ่อมถนน ก็วางเป็นแนวขวางแล้ว ทั้งจักรยานและมอเตอร์ไซค์สามารถใช้ทางร่วมกันได้
• สร้างทางลาดขึ้นลงฟุตบาท
  อันที่จริงทางลาดนี้เค้าสร้างให้คนพิการ ไม่ได้สร้างให้จักรยาน ต้องขอบคุณ "ปฏิญญาว่าด้วยสิทธิคนพิการไทย 2541" ที่ทำให้ทางลาดนี้เป็นสาธารณูปโภคพื้นฐาน ให้จักรยานได้ใช้ประโยชน์ร่วมด้วย
• ตีเส้นขอบทางซ้าย
  เมื่อมีเส้นขอบทางซ้าย จะทำให้คนขับรถขับอยู่ในเลน ไม่เบียดซ้ายมาจนถึงฟุตบาท ทำให้มีพื้นที่ถนนทางซ้ายให้วิ่งได้อีกนิด
  ปัจจุบันถนนในเมืองหลายสายไม่มีเส้นขอบทางซ้าย หรือมีก็แคบมาก อยากให้ตีเส้นกว้างอีกนิด ไม่ต้องมากแค่ครึ่งเมตรพอ
  ระยะเพียงเท่านี้ ก็สามารถใช้ทางร่วมกันได้ ทั้งจักรยาน มอเตอร์ไซค์ รถเข็น หาบเร่ รถจอด ฯลฯ

ไม่จำเป็นต้องจองถนนไว้เป็นของเราตลอดเวลาครับ

ทางด้านกายภาพนั้นอย่างไรก็ได้ครับ เป็นเรื่องของอนาคต ที่่ถ้ามี ก็จะเป็นการสนับสนุนให้คนมาใช้มากขึ้น
แต่ตอนนี้ สิ่งที่พื้นฐานที่สุดก็คือ ทัศนคติและความเข้าใจของคนส่วนใหญ่
หลายๆ คน ยังรู้สึกว่า จักรยานเกะกะบนท้องถนน
หลายๆ คน อยากจะลอง แต่ไม่กล้า เพราะคิดว่า ไม่น่าอยู่รวมถนนได้

ถ้าเราปรับทัศนคตินี้ได้ เราจะปั่นได้อย่างปลอดภัยขึ้น คนที่สนใจจะกล้าออกมาปั่นมากขึ้น และความสะดวกสบายทางกายภาพน่าจะตามมาเพราะทาง กทม.ก็รอให้คนส่วนใหญ่ต้องการกันอยู่แล้ว

สุขใจ ใต้พระบารมี เขียน:เริ่มจากโจทก์ที่ ไม่ยากมาก แต่ทำไม่ได้สักที คือ ที่จอดจักรยานที่ปลอดภัยก่อนดีไหมครับ

ขอกทม. อีกครั้ง ที่ตรงนี้เลยว่า ที่ทำการเขตทุกที่ต้องมีที่จอดจักรยานที่ปลอดภัย ไม่ใช่แบบเสียบล้อหน้าเข้าส้วมแบบทุกวันนี้
(ไปดูงานยุโรบร่วมร้อยคณะแล้ว ไม่เห็นกันบ้างเรอะ)

และหน้าสวนสาธารณะทุกแห่งให้มากๆ จะเก็บเงินบ้างก็ได้ถ้ากล้าเก็บ จุดเปลี่ยนเครือข่ายสัญจร

เอาง่ายๆก่อน ยากไปก็ทำไม่ได้

ปล. ปลอดภัยอันดับแรกคือไม่หาย

นี่ก็เป็นเรื่องของกายภาพด้านหนึ่ง ซึ่ง ถ้าคนน้อย คนไม่รับรู้ ก็ยากที่จะเพิ่มให้มันมีได้ เพราะถึงมี ก็แทบไม่มีคนใช้ ผมจึงอยากเน้นไปที่การรับรู้ของสังคมก่อนเป็นเรื่องหลัก ถ้ารับรู้ดี ทัศนคติดี ปั่นได้ปลอดภัยขึ้น คนก็จะเริ่มหันมาใช้กันมากขึ้น การปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกก็จะมากขึ้นตาม เพราะทำแล้วมีคนใช้แน่นอนครับ

ติดตามด้วย
ค่อย ๆ เป็นไป

ดีครับเห็นด้วยกับความคิด

เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสไปเดินที่เอ็มโพเรียม ก็เหมือนเดิม เดินเข้าร้านหนังสือ kinokuniya ซึ่งก็เป็น
พฤติกรรมประจำเวลาเข้าห้างนี้ และแน่นอน จะเดินดูหนังสือเกี่ยวกับจักรยานเป็นอย่างแรก ทั้งบนชั้น magazine และหนังสือต่างๆ
ซึ่งร้านนี้แปลกอย่าง เค้าแยกหนังสือจักรยานต่างๆตามชั้นกระจัดกระจายกัน ไม่ได้จัดเป็นกลุ่มเดียวกัน (ไม่เกี่ยวกับแมกกาซีน)​ ก็ยืนๆอ่านดูหลายเล่ม
แต่มาสะดุดตากับหนังสือพ๊อคเกตบุคเล่มหนึ่งที่ชื่อว่า Bike Snob - Systematically & Mercilessly Realigning the world of Cycling
โดยกลุ่ม Bike Snob NYC มีอยู่บทหนึ่งที่ทำให้ต้องตัดสินใจซื้อหนังสือเล่มนี้มาอ่าน

Why is everybody trying to kill me? - Fear, and How to survive on a bike

บทนี้ขึ้นต้นเรื่องด้วยคำว่า Vehicular Intimidation - Dminance through stupidity และอีกบทย่อยหนึ่งก็คือ Anti-Veloism - Prejudice
and Propaganda

ตอนนี้ผมยังไม่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ แต่อยากจะบอกว่า มันถึงเวลาแล้วครับ ที่หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ควรจะศึกษา
จิตวิทยาการใช้ถนนร่วมกันระหว่าง รถยนต์ จักรยาน และคนเดิน

คนจักรยาน ก็อย่าเอาจักรยานเป็นโจทย์ แล้วตะโกนบอกว่า เห็นใจผมหน่อย รถผมเล็ก ขอพื้นที่เล็กๆสำหรับพวกผมด้วย เวลาขับรถระวังพวกผมกันหน่อย

คนขับรถ ก็อย่าอคติกับคนขี่จักรยาน แล้วตะโกนบอกว่า อยากปั่น ให้ไปปั่นบนฟุทบาทโน่น

คนเดินถนน ก็อย่าอคติกับคนขี่จักรยาน แล้วตะโกนบอกว่า อยากปั่น ให้ไปปั่นบนถนนโน่น

เอาไงดีละครับ เราจะขี่จักรยานที่ไหนดี ถ้าไม่ใช่เลนจักรยาน แต่ว่า หน่วยงานที่เกี่ยวข้องกับการสร้างถนน เขาคำนวณระบบวิศวกรรมเผื่อไว้หรือเปล่า
ไม่ใช่ เอาพื้นที่ของถนน หรือ ฟุทบาท แล้วมาตีเส้นเป็นเลนจักรยาน เลนจักรยานที่ถูกต้อง มันต้องตรง ไม่เบี่ยงหลบสิ่งกีดขวาง แต่เลนจักรยานบ้านเรา
มีทุกอย่าง เสาไฟ ต้นไม้ ตู้โทรศัพท์ ป้ายโฆษณา ป้ายรถเมล์ พอลงไปบนถนน ก็จะมีเส้นแคบๆระหว่างถนน กับขอบฟุทบาท ซึ่งแคบกว่าพื้นที่ความกว้าง
ของแฮนด์จักรยานยกบางตัวเสียอีก อารมณ์การปั่นจักรยานบนเส้นทางบางเส้น ยิ่งกว่าขี่วิบากในแทรกเสียอีก

ต่อให้มีทางจักรยานที่สมบูรณ์ ต่อให้มีที่จอดจักรยานหน้าอาคารทุกแห่ง ต่อให้มีป้ายจราจรจักรยานที่ชัดเจน

แต่ถ้าทุกฝ่าย ไม่ปรับเปลี่ยน ความคิด ทัศนคติ และพฤติกรรม

เมืองจักรยาน ย่อมยังเป็นสิ่งที่ห่างไกลอยู่เหมือนเดิมครับ เราก็เห็นตัวอย่างเมืองจักรยานในโลกหลายแห่งแล้วไม่ใช่หรือครับ
สิ่งหนึ่งที่สังเกตุเห็นเหมือนกันทุกที่ของเมืองเหล่านั้น นั่นก็คือ ระบบวิศวกรรมของถนน ที่เอื้ออำนวยต่อการขี่จักรยาน และพฤติกรรมของคนขี่จักรยานเอง
รวมทั้งทัศนคติคนที่ใช้ถนน ที่มีต่อคนขี่จักรยาน...

ทุกครั้งที่ผมขับรถ แล้วเจอคนขี่จักรยานที่รักษากฎ ผมหันไปมองทันที และก็นึกในใจว่า ดีใจจริงๆที่เห็นเค้าขี่อย่างมีมารยาทถ้อยทีถ้อยอาศัยกับยานพาหนะอื่นๆ
แต่ถ้าเจอคนขี่จักรยานที่ปาดไปปาดมาข้ามเลนไปข้ามเลนมา ปั่นโดยใช้ความเร็วโดยไม่นึกถึงยานพาหนะอื่น ก็นึกในใจว่า นี่ไง เหตุผลทำให้คนขับรถไม่ชอบคน
ขี่จักรยาน และเมื่อไหร่เห็นรถยนต์ปาดหน้าจักรยานโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ก็จะนึกในใจว่า ช่างไม่เห็นใจกันบ้างเลย . . . . . .

อีกเรื่องนึงครับ บ้านเราทำเลนจักรยานผิด ไม่เป็นไปตามลักษณะการเดินรถของประเทศไทย สำหรับบ้านเรา เลนจักรยานควรอยู่ถัดจากเลนจอดรถครับในกรณี
ที่ถนนนั้นให้จอดริมฟุทบาท แต่เมืองนอกทำเลนจักรยานติดฟุทบาทได้ เพราะหลายประเทศ เค้าให้จอดบนฟุทบาทครับ
ลองสังเกตุง่ายๆ ตอนที่มีงานที่สวนลุม ขนาด กทม เอากรวยยางไปกั้น 1 เลนติดฟุทบาท ก็ยังเอามาจอดกัน เป็นผมๆก็จอด เพราะอะไร
คุณไม่ประกาศไม่ประชาสัมพันธ์ว่าให้เป็นเลนจักรยานในวันนั้น ใครจะรู้เล่าครับ เจ้าหน้าที่ของ กทม ก็ไม่มีซักคน ป้ายเตือนก็ไม่มี
ถนนเคยจอดได้ อยู่ๆจะไม่ให้จอด มันต้องประชาสัมพันธ์และจัดเจ้าหน้าที่คอยแจ้งให้ทราบในช่วงเวลาที่มีงาน . . . . .
แถมตอนที่ขี่บนถนนเพลินจิตแถวๆหน้าโซโก้ ขนาดมีมอเตอร์ไซด์ของ กทม นำหน้าและปิดท้าย แต่ก็ยังมีพวกแหกออกไปเลนสามที่ติดกับตอม่อ
เสารถไฟฟ้า BTS ....

ต่อให้มีเลนจักรยานทุกถนนใน กทม ก็ยังต้องมีปัญหาเรื่องการจอดรถ และป้ายรถเมล์ ตราบใดที่คำสั่งการจัดการจอดรถวันคู่วันคี่ยังไม่มีประสิทธิภาพและ
สัมฤทธิ์ผล

เห็นด้วยกับ ประเด็นเรื่องที่จอดครับ ควรต้องเริ่มจากจุดนี้ก่อน ทั้งภาครัฐและเอกชน

เพิ่งได้ยินบางท่านจากกลุ่มดาฮอนไปปั่น แล้วเจอผู้หญิงมีอายุคนนึงซ้อนมอเตอร์ไซค์วินตามมาด่ากลุ่มจักรยานหาว่า ปั่นบนฟุตปาทไปเฉี่ยวกระถางต้นไม้เค้าแตก

โอ มายก๊อด she ลงทุนขนาดจ้างมอไซค์รับจ้างควบตามมาด่า...แร๊ง เอาเรื่องเอาราว

นี่ก็อีกปัจจัยนึง บางบ้าน บางร้าน วางกระถางต้นไม้เพื่อบ่งบอกขอบเขตปริมณฑลของพื้นที่(ที่ทึกทักเอาเอง)ว่าเป็นของตน จนทำให้พื้นที่ทางเดินคับแคบ ถามว่ามีกระถางต้นไม้เหี่ยวๆ เน่าๆ วางกันเต็มไปหมดนี่ช่วยอะไรได้บ้าง สวยก็ไม่สวย เกะกะ เป็นที่เขี่ยบุหรี่ ทิ้งเศษขยะได้อีก

เห็นด้วยกับคุณน้องหนึ่งครับ โดยเฉพาะ การตีเส้นขอบทาง การทำทางขึ้นฟุตปาท (แม้ว่าจะไม่ได้ปั่นบนฟุตปาทตลอดแต่ในเวลาฉุกเฉิน...เช่นหลบรถเมล์ รถติด...เราก็ยังขึ้นได้ ลงได้)

ถนนบางแห่งทำได้กลับไม่ทำ ดันไปทำถนนที่ไม่ควรจะทำ
ทางเดินเท้าบางแห่ง โดนแม่ค้ายึดไปตั้งแผงทั้งสองฝั่ง คนเดินต้องเดินเบียดกันทางเดินกลาง จักรยานนี่หมดสิทธิจะขึ้นไปใช้เลย

อยากให้ กทม ค่อยๆ ลดพื้นที่ค้าขายลง (แต่คงยากที่สุดเพราะมีผลประโยชน์มาเอี่ยว)

ไม่ต้องขอหรอกครับ นโยบาย ผู้ว่า กทม ก็บอกว่าจะทำทางจักรยาน มาดูได้ครับ ทางจักรยาน ที่. พุทธมณทลสาย 3 เริ่มโดนโล๊ะหมดแล้วครับ
เริ่มตั้งแต่ทาง บรมราชชนนี เลี้ยวเข้าไป ท่อประปาวางพรึ่บ ถ้าตอนเก็บงาน ทางเป็นโลกดาวอังคารก็ หาคนรับผิดชอบไม่ได้แน่ กทมซะอย่าง เลยไปทางตึกขนส่งรถขนส่งเยอะๆ ขยายเลนรถยนต์ เพิ่มอีก ทางจักรยานหายหมด เขาทำดีอยู่แล้วมาหลายปี หายหมดติดตั้งกล้องดัมมี่. ก็ว่างี่เง่าแล้ว มาโล๊ะทางจักรยานทิ้ว่า ปีหน้าอย่ามาเป็นคณะบริหาร กทม ดีกว่าครับ. ห่วยแตก ปากว่าตาขยิบ แล้วยังมีถนนอีกฝั่งครับ ข้ามไปทางรถไฟน่ะครับฟุตบาท.ให้จักรยานยังไม่มีเลยครับ จะกลายเป็น ถนนพุทธมณทลสายสอง ที่สร้างดีแต่ถนน. แต่ทางจักรยาน ทำให้ดีไม่ทำ มัวแต่งก กับ ค่าก่อสร้างไม่ได้เรื่องครับ. ใครที่หาว่าผมเกรียน ลองขับรถมาก็ได้ครับจะได้เห็นภาพที่ผมบรรยาย. เรื่องขด เจาะ เป็นความถนัดของ. กทม ครับไม่ต้องห่วง