ThaiMTB.com

จะได้เอาเป็นมาตรฐานในการซ้อมครับ...และจากจุดเริ่มต้นตรงไหนถึงสุดที่ตรงไหนครับ ...ขอบคุณครับ อยากขาแรงกับเขาบ้าง

ถ้าขาไม่แตะพื้นเลยก็น้อยกว่าหนึ่ง ชม แน่นอนครับ เริ่มที่พระรูปครูบา ถึงพระธาตุ

ผมเคยรองขี้น 3 รอบไปยังไม่ถืง เริ่มจากที่บ้าน อ.หางดง เลียบคลองชล มาพักที่คูบา 20 นาที เริมต่อได้ 45 นาที เกินครื่งทาง รถเริ่มมากเหม็นควัน ปั่นเดี่ยว หมดแรง พักบ่อย กลับ!!!!!!! (ออกจากบ้าน เวลา 0600 ถืงคูบา 0620) จะทำให้สำเร็จในโอกาสต่อไปให้ได้ครับ ปัจจุบันอยู่ กทม.ไป ชม.ทุก 2-3 เดือน คงได้เจอกัน!!!!

ผมเห็นว่า ความเร็วของใครก็ของคนนั้น
ความสามารถของใครก็ของคนนั้น

และเราเมื่อเริ่มจากความเป็นตัวของเราตรงไหนแล้ว
ก็เริ่มพัฒนาจากตรงนั้นไป

ลองเริ่มขึ้นไปอย่างช้าๆ จนถึงยอด จดจำเวลาและระดับความเหนื่อยไว้
คราวหน้า หรือปีหน้าจะกลับมาใหม่พร้อมกับการฝึกปรือที่พร้อมกว่าเก่า
และพยายามลบเวลาของตัวเราให้น้อยลง

ในความเห็นผมว่า เวลาของผู้อื่น เราเอามาเป็นหลักชัยไม่เหมาะด้วยประการทั้งปวง
เพราะเงื่อนไขแต่ละคนไม่เหมือนกันตั้งแต่วัย เพศ พื้นเพความแข็งแกร่งเก่าก่อน
การมีพื้นกีฬาอื่นมาบ้างหรือไม่ แม้กระทั่งพรสวรรค์ ยีนส์ DNA หรือแรงลม ฯลฯ

ล้วนแล้วแต่บอกอะไรไม่ได้ และไม่สร้างความพากพูมใจและความอิ่มเอิบให้เมื่อเราไต่ขึ้นถึงยอด

ที่บอกให้ขึ้นอย่าช้าๆ เพราะเหตุดังนี้
เมื่อคุณขึ้นเขานี้ทุกครั้ง มันจะเอื้อให้คุณบิงโกทุกครั้ง
เวลาจะทยอยลดลง

และหากเป็นดังนั้น คุณก็จะพึงพอใจ

ทำนองตรงข้าม เราจะรู้สึกอย่างไรหากเราขึ้นได้ช้าลง ทุกครั้งที่ขึ้นอย่างเก่งเท่าเดิม
มันย่อมไม่ใช่ความรู้สึกที่ชื่นชอบเป็นแน่

ดังนั้น ในครั้งแรกๆให้ไปอย่างช้าๆ ได้เวลาอย่างช้าๆ
ครั้งต่อไปก็อย่าไปให้สุดฝีเท้า ก็ปรับขึ้นนิดนึง พอเอาบิงโกแตก อย่าให้มาก
เพื่อเก็บสงวนความพึงพอใจไปหลายๆครั้ง

ด้วยการกระทำเช่นนี้เอง เราจะได้รับความเพลิดเพลินพึงพอใจครั้งแล้วครั้งเล่า
นี่เป็นเคล็ดลับขี่จักรยานอย่างมีความสุข

ตรงข้าม หากทำแต้ม ทำสกอร์ ทำความเร็วไว้ดีเลิศในครั้งต้นๆ
ครั้งต่อไป ไม่แน่แล้วว่าจะได้ดีกว่า
บิงโกที่จะได้รับต่อมาก็น้อยลงตามส่วน


สำคัญที่ความสุขความพอใจต่างหาก หาใช่ยอดเขาไม่
หรือคุณว่าไง

จากหน้าสวนสัตว์ถึงพระธาตุ ผมใช้เวลาประมาณ ชั่วโมงสิบห้านาทีครับ ไปเรื่อยๆครับ ไม่ต้องรีบดูบรรยากาศรอบข้างไปด้วย แต่อย่าปั่นซอยรอบขาเบามากไม่ดีนะครับหมดแรงก่อนไปด้วยจานหน้าใบสองเฟืองหลังสักใบที่สี่จากใบใหญ่ กดไปเรื่อยๆจะมีแรงไต่ดีกว่าซอยขาจัดๆนะครับ ครั้งแรกไม่ต้องไปกำหนดเวลาดีกว่าครับเอาให้ถึงชนะใจตัวเองได้ก็สุดยอดแล้วครับแล้วครั้งต่อๆไปจะบอกว่า มันไม่ยากเลย

ใช้ สอง.สี่ ปีนเขา โอ้ .. ทำได้ไงนี่ ผมยอมเลย. จะไปหัดดู.

หยุดปันไปเดือน กลับมาปันขึ้นดอย ปันด้วยพักด้วย เหนื่อยมากคับ แต่เริ่มฝึกบ่อยๆมันก้อเร็วขึ้นเอง ไปกับรุ่นพี่เกือบทุกเย็น เขาไปรอข้างบนกันหมด ต่อแรก20นาทีที่เขารอผม ใช้เฟื้อง1ไล่หลังเอา พออยู่ตัว ก้อใช้เฟื้อง2 หลังไล่แต่4-2แล้วแต่ช่วงมันเที่ยวนี้เขารอผม 10 นาทีนะ ความเร็วขึ้นแต่ก่อนนะ ตอนแรก 7-9 หลังนี้ 8-13 นะ รุ่นพี่ๆเขาขึ้นกัน 10-14

ผมคิดว่าเราซ่อมและความอยู่ตัวของกล้ามเนื้อนะ และเทคนิดส่วนบุคคล บ้างคนใช้หนักขึ้นไม่กินแรงแต่กินขา ถ้าไม่ฝึกบ่อยๆตะคริวคับ ส่วนบ้างคนใช้รอบขานะ บังคับการหายใจ ผมกำลังฝึกอันหลังอยู่นะ แต่หายใจไม่ทันสักที่

รถก้อมีส่วน ตอนแรกผมใช้ 24 นะเปลี่ยนเกียร์มันจะกินแรงหน่อย ตอนหลัง เปลี่ยน 27 เปลี่ยนเกียร์นิมขึ้น กินแรงน้อยลงคับ

เวลาช่างมันเน้นตัวเราเป็นสำคัญดีกว่าคับ

ใช้เวลาไม่เยอะเท่าไรถ้าออกกำลังกาย 30-40 นาที ครับ พอดีปั่นจากราชบุรีมาเชี่ยงไหม่นอนพักหางดงตอนต่อดอย สุเทพ เลย ทำไห้ช้าหน่อย แต่นานมากละ ที่ไปอ่า 4-5ปีได้ แต่ถ้าตอนนี้ไม่ถึง40 ละ หุหุ

ตอนที่แข่งขึ้นดอยสุเทพของกรมคุมประพฤติจากจุดสตาร์ทใน ม.ช ถึงลาน ฮ. เริ่มแข่งขันผมจะใช้เกียร์ใบหน้าสามเป็นหลักแล้วไล่ใบหลังเอา จนไปถึงโค้งหักศอกก่อนขึ้นพระธาตุ ตรงนี้จะชันหน่อยผมก็จะลดใบหน้าลงมาจานสอง ปั่นจนเลยพระธาตุก็ขึ้นหน้าสามเหมือนเดิมแล้วไล่หลังเอา จนถึงโค้งหักศอกก่อนถึงลาน ฮ ก็ลงหน้าสองจนเข้าเส้นชัย ปั่นขึ้นดอยพยายามใช้แรงแบบตึงๆอย่าซอยมากเพราะปลายจะแผ่ว ตอนแข่งผมใช้เวลา 1 ชั่วโมง 3นาที จานหน้า44 34 22