ThaiMTB.com

สาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่น "มูล...(เหตุ)...แห่งรัก"




"ทริปนี้แม่โปเต้ขอฉายเดี่ยวค่ะ"

เอ่อ...ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงล่ะมั้ง

ปั่นจักรยานมาก็หลายปี
นอกจากปั่นในทางจักรยานของม.มหิดล ศาลายาซึ่งเป็นที่ทำงาน
ปั่นจากบ้านที่ฝั่งธนฯ มาร้าน และปั่นจากร้านที่นางเลิ้งไปเรียนหนังสือที่แถวๆสามย่านแล้ว
ก็ไม่เคยได้รับอนุญาตจากสามีให้ปั่นจักรยานคนเดียวเลย
เพราะความที่เป็นคนซุ่มซ่ามบวกกับใจร้อน
ไม่ว่าทริปไหนๆ จึงต้องมีสามีคอยปั่นกำกับด้วยทุกครั้ง

ถึงจะอุ่นใจดี แต่วิญญาณรักการผจญภัย
ก็มักจะคอยก่อกวนชวนให้ลอง "ฉายเดี่ยว" กับเค้าดูบ้างซักทริป

ก็แหม...ทีคุณสามียังไปแร่ด เอ๊ย! ไปปั่นคนเดียวได้ตั้งหลายทริปเลยนี่นา

หลังจากเพียรขออยู่หลายครั้ง
ในที่สุดโอกาสก็มาถึง
เมื่อแม่โปเต้ต้องไปประชุมที่จ.อุบลราชธานีเป็นเวลา2วัน (ศุกร์ เสาร์)

แน่นอนว่าหยุดยาวขนาดนี้
คุณสามีไม่สามารถปิดร้านไปด้วยได้แน่ๆ เพราะทุกวันนี้แค่ขายของหน้าร้าน
ซ่อมจักรยาน ขึ้นล้อ รับโทรศัพท์ ซื้อของเข้า ขายของออก
โพสต์ขายของ ตอบPM ฯลฯ ก็จะแย่อยู่แล้ว
เพราะเหมาทำคนเดียว (ดีนะว่าได้อาศัยไปหลับเวลาออกทริป อิอิ)

แม่โปเต้เลยลองอ้อนดูว่าจะขอเอารถพับไปด้วยได้ป่าว
จะได้ปั่นจากท่ารถไปที่ม.อุบลซึ่งเป็นสถานที่ประชุม
และเผื่อว่ามีเวลาก็จะได้ปั่นเที่ยวเล่นแถวๆม.บ้าง

ตอนแรกๆคุณสามีก็อิดออด กลัวว่าจะไปป้ำๆเป๋อๆปั่นให้ราชรถ(บรรทุก)มาเกย
แต่ในที่สุดก็ทนเสียงรบเร้าไม่ได้
เมื่อถึงวันเดินทางเลยต้องจัดการพาคนและรถ
ไปส่งที่ท่ารถนครชัยแอร์แบบไม่ค่อยเต็มใจนัก

5.30 น.
รถนครชัยแอร์ เดินทางถึงจ.อุบลราชธานีโดยสวัสดิภาพก่อนกำหนดเวลาเล็กน้อย
หลังจากโทรรายงานตัวกับคุณสามีแล้ว
ก็จัดการแพ็คกระเป๋าเข้ากับรถพับคันน้อยจนหน้าลอย เล่นเอาตกใจ

ปกติเวลาไปทริป แม่โปเต้จะพยายามจัดกระเป๋าแบบเอาของไปน้อยๆ ค่ะ
อะไรที่พอใส่ซ้ำหรือซักได้ เช่น กางเกงเล(ใส่นอน) ก็อาจจะมีหมุนเวียนบ้าง
แต่ทริปนี้เนื่องจากต้องไปประชุมงานที่ค่อนข้างเป็นทางการ
จึงต้องเตรียมชุดทำงานเต็มยศและชุดลำลองแบบเรียบร้อยๆไปอีกจำนวนหนึ่ง
นี่ยังไม่นับคอมพิวเตอร์และหนังสือที่จำเป็นต้องหอบหิ้วไปอีกต่างหาก
ด้วยเหตุนี้ เจ้ารถพับล้อ16คู่ใจ จึงต้องแบกน้ำหนักกระเป๋าท้ายอาน
และเป้หนึ่งใบที่หอบหิ้วไปจนเพียบแปล้

6.00น. แม่โปเต้รอจนฟ้าเริ่มสาง แสงอาทิตย์ยามเช้าของเมืองอุบลส่องให้เห็นถนนรำไร
จึงค่อยเริ่มออกเดินทาง จากท่ารถนครชัยแอร์ผ่านเข้าตัวอำเภอวารินชำราบ
เพื่อเดินทางไปที่ม.อุบล จุดหมายปลายทางวันนี้ไม่ไกลมาก แค่ประมาณ20กิโล
ระหว่างทาง เพื่อนร่วมงานที่ขับรถส่วนตัวมาด้วยโทรมาบอกว่า
"อย่าปั่นเลย ลำบาก ไกล รถบรรทุกก็เยอะ ขึ้นรถเหอะ เดี๋ยวจะแวะมารับ"
พูดไม่พูดเปล่า ยังอุตส่าห์ขับรถจากม.มาดักรอรับระหว่างทางด้วย

แต่เนื่องจากรถของเพื่อนบรรทุกคนและของมาหลายอย่าง ไม่สามารถใส่จักรยานได้
จึงได้แต่ฝากกระเป๋าไปหนึ่งใบให้เพื่อนล่วงหน้าไปที่พักก่อน
ส่วนแม่โปเต้ พอกำจัดสัมภาระไปได้ชุดใหญ่ ก็ทำความเร็วได้ดีขึ้น
ปั่นไปถ่ายรูปไป สูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า
และซึมซับภาพความศรัทธาของคุณย่าคุณยายที่ออกมารอใส่บาตรกันแทบทุกบ้านไปตลอดทาง
ไม่นานนักก็ไปถึงที่ม.อุบลแบบสบายๆ
เหลือเวลาให้อาบน้ำ แต่งตัว แต่งหน้า
แถมยังลงไปกินอาหารเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรมก่อนเข้าประชุมได้ด้วย

ช่วงสองวันที่ประชุม นอกจากจะทำงานแล้ว
พี่ๆที่ทำงานอยู่ที่นั่นก็ใจดีพาไปเลี้ยงดูปูเสื่อกันเต็มที่ทุกมื้อ
แต่แม่โปเต้ก็อดโทรไปแง้วๆกับคนที่บ้านไม่ได้

ปั่นคนเดียวตื่นเต้นดีค่ะ แต่เอาเข้าจริงก็รู้สึกเหงาเหมือนกัน
โดยเฉพาะที่เมืองอุบลนี่ มีความหลังนิดหน่อย
เรื่องของเรื่องก็คือเมื่อสิบปีก่อน
สมัยแม่โปเต้กับคุณสามียังเรียนมหาวิทยาลัยและเป็นเพื่อนอยู่ในชมรมเดียวกัน
ได้มีโอกาสมาเล่นดนตรีทัวร์ภาคอีสานด้วยกันในกิจกรรมที่ทางชมรมจัดขึ้น
เมื่อกลับจากทัวร์อีสานและเดินเที่ยวตลาดเช้าริมแม่น้ำมูลด้วยกันในคราวนั้น
เราสองคนก็เริ่มคบหาดูใจ จนกระทั่งได้แต่งงานกันในเวลาหลายปีต่อมา

แค่เล่ายังเขินเลย แหะๆๆๆ

ตอนแรกก็คิดว่าพอประชุมเสร็จจะนั่งรถทัวร์กลับกทม.เลย
แต่ปรากฏว่าคุณสามีทำเซอไพรส์ ตัดสินใจปิดร้าน
นั่งรถทัวร์ตามมาเที่ยวด้วยสองวัน (อาทิตย์-จันทร์) เย้!

จากทริปฉายเดี่ยวก็เลยกลายเป็นทริปสาวนักเปิบกับหนุ่มนักปั่นไปแบบไม่ได้ตั้งใจ

เช้าวันที่คุณสามีเดินทางมาถึง แม่โปเต้ติดรถแท็กซี่ (ที่มารับเพื่อนๆ ไปส่งสนามบินเพื่อกลับกทม.)
ไปลงที่ท่ารถ เมืองอุบลเดี๋ยวนี้มีแท็กซี่มิเตอร์แล้วค่ะ สะดวกดีเหมือนกัน
ถ้าวิ่งในตัวเมืองก็คิดราคาตามมิเตอร์ แต่ถ้าออกนอกเมืองก็คิดกม.ละ10บาท

เมื่อไปถึงก็พบกับภาพของคุณสามีนั่งหลับคอพับรออยู่ที่เก้าอี้ (ตามสไตล์)
หลังจากทักทายกันและถ่ายของแบ่งไปใส่รถอีกคันหนึ่งแล้ว เราก็เริ่มออกเดินทาง

...

...

ที่หมายแรกของวันนี้คือ "ตลาดอำเภอวารินชำราบ"
ตลาดเช้าที่นี่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนและสินค้านานาชนิด
และยังมีบรรยากาศการซื้อขายแบบชาวบ้านให้ได้เห็นกันอยู่
หลังจากซื้อขนม (ซาลาเปาพิบูลมังสาหาร ข้าวโพดต้ม ข้าวจี่)
และผลไม้ (ลูกยางบ้าน) ติดไม้ติดมือกันเล็กน้อยแล้ว
เราก็ปั่นข้ามแม่น้ำมูลกลับไปทางฝั่งตัวเมืองอุบล

...

หลังจากทริปก่อนหน้านี้ (เชียงราย-กิ่วสะไต) ต้องไประหกระเหิน
หนักไปทางปั่นมากกว่าเปิบ ทริปนี้แม่โปเต้เลยขอใช้สิทธิ์ "จัดเต็ม"
วางโปรแกรมเปิบไว้แบบแน่นเอี้ยด
ก็แหม...จะไม่ให้แน่นได้ยังไงล่ะคะ
ในเมื่อเมืองอุบลนี่เป็นแหล่งรวมอาหารนานาชาติเชียวนะคะ
ทั้งอาหารอีสาน อาหารเวียดนาม อาหารฝรั่ง อาหารจีน อาหารแขก ฯลฯ
ร้านอาหารที่นี่มีทุกตรอกซอกซอย ให้เลือกกินกันชนิดเที่ยงวันยันเที่ยงคืนก็ยังไม่หมด

ตอนแรกตั้งใจว่าจะเปิดทริปด้วยไข่กะทะ
อาหารเช้าขึ้นชื่อของเมืองนี้ก่อน
แต่พอปั่นผ่านร้านบะหมี่ "รักเลิศรส"
ก็โดนป้าย "บะหมี่ทำมือ" ยั่วยวนเข้าจนต้องตัดสินใจแวะชิม
แล้วก็ไม่ผิดหวังเลยค่ะ เพราะเส้นบะหมี่ร้านนี้ทั้งเหนียว ทั้งนุ่ม
กินกับน้ำซุปหวานหอม พร้อมกับเคี้ยวหมูแดงและตับหมูต้มแล่บางๆ
สลับกับเกี๊ยวหมูตัวขนาดพอดีคำ โอ้โห! เด็ด
ที่ถูกใจมากก็คือพริกดอง เพราะร้านนี้เขาใช้พริกกะเหรี่ยงมาดองกับน้ำส้มสายชู
เวลากัดพริกเข้าไปแต่ละคำนี่จี๊ดสะใจมาก
ร้านนี้ไม่มีอยู่ในแผนที่หรือหนังสือแนะนำร้านอาหารค่ะ
เรียกว่าหากันจนเจอด้วยความบังเอิญแท้ๆ
แต่ขอบอกว่าประทับใจมากค่ะ ขนาดกาแฟเย็นหน้าตาธรรมด๊า...ธรรมดา ยังอร่อยเลย

...

ถัดจากร้านก๋วยเตี๋ยว พอดีเจอกับพี่ที่รู้จักเข้า
เลยได้รับคำแนะนำว่าให้ไปลองชิมกาแฟร้าน "กาแฟดาว"
กาแฟจากเมืองลาวขนานแท้ดู
ว่าแล้วก็ฉลองศรัทธาเสียเลย
เพราะไหนๆ ก็อยู่ในเส้นทางที่จะต้องผ่านกลับไปโรงแรมอยู่แล้ว

แม้จะเพิ่งผ่านสมรภูมิก๋วยเตี๋ยวกันมาคนละชาม
แต่เราก็ไม่ลังเลที่จะสั่งไข่กะทะกับ "บาเต"
ซึ่งเป็นขนมปังฝรั่งเศสสอดไส้หมูยอ ผักดอง
และแตงกวาซอยมาลองชิม
ขนาดว่าไม่หิวๆ ก็ยังฟาดกันเรียบ เพราะรสชาติดีจริงๆ
ยิ่งได้ล้างคอด้วยลาเต้เย็นรสละมุนลิ้นอีกแก้ว อืม ชื่นจาาายยยย...

ตรงข้ามกับร้านกาแฟดาว มีร้านก๋วยจั๊บญวนอยู่อีกหนึ่งร้าน
ร้านนี้รุ่นพี่แนะนำมาว่าถ้ามีโอกาสให้ลองชิมให้ได้
เพราะเขาใช้เส้นใหญ่ไม่เหมือนร้านอื่น
ที่สำคัญคือน้ำซุปที่หอมอร่อยเข้มข้นมาก
แต่เนื่องจากเราจัดการมื้อเช้าไปสองมื้อติดแล้ว
จึงต้องขอบาย ได้แต่บันทึกที่ตั้งใส่สมองไว้ แล้วปั่นจากมา

หลังจากมื้อเช้าแบบเต็มสูตร
เราก็ตัดสินใจเข้าที่พักเพื่ออาบน้ำอาบท่าและพักงีบเอาแรงก่อน
โรงแรมที่ไปพักคราวนี้เป็นโรงแรมใหม่ชื่อ "เป็น-ตา-ฮัก" ซึ่งแปลว่า น่ารัก
พอดีช่วงที่แม่โปเต้ไปประชุมอยู่ก่อน
ได้ไปเห็นป้ายของทางโรงแรมที่โฆษณาว่าช่วงม.ค.-ก.พ.นี้
โรงแรมจัดโปรโมชั่นลด 35%
ค่าที่พักเหลือคืนละหกร้อยสามสิบกว่าบาทพร้อมอาหารเช้าก็เลยลองไปพักดู
เมื่อไปถึงก็พบว่าโรงแรมแห่งนี้
ตกแต่งสไตล์โมเดิร์นได้อย่างเก๋ไก๋
น่ารักดีสมชื่อจริงๆ ถูกใจมากค่ะ ห้องก็ยังใหม่และสะอาดดีึ
โรงแรมนี้อยู่ลึกเข้าไปในซอย แถวๆร.พ.พระศรีมหาโพธิ์
ซึ่งถ้าใครไม่มีรถส่วนตัว ก็อาจเดินทางไปยังสถานที่ท่องเที่ยวในตัวเมืองลำบากหน่อย
แต่เรามีจักรยานเสียอย่าง ก็เลยสบายค่ะ