และแล้วการเดินทางก็มาถึงจุดที่สมควรหยุดเสียที สำหรับผม สำหรับการชวนเพื่อนๆ
มาปั่นที่เมืองตาก ผมนำพาเพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ไปทั้งทางซ้าย(อุ้มผาง)และทางขวา(แม่หวะหลวง)
ทั้งลำบากทั้งสนุก และมิตรภาพที่มั่นยืน ผมเชื่อว่า เพื่อนๆทุกคนก็คงมีความรู้สึกเช่นนี้.........
ผมยังเชื่อมั่นเสมอว่า การเดินทางก็คือการค้นหา คือการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่
การปั่นจักรยาน การเดิน การนั่งรถ หรือพาหนะใดๆ ล้วนสามารถเรียนรู้ได้ทั้งนั้น
ผมปั่นจักรยาน ไม่ใช่เพราะ อยากช่วยให้โลกร้อนช้าลง ไม่ใช่เพราะอยากให้คนอื่นปั่นตามเพื่อรณรงค์ใดๆ
ผมปั่นจักรยาน เพราะผมชอบมัน .....แค่นั้นเอง
มันทำให้ผมได้ยินเสียงสายน้ำบนอินทนนท์
มันทำให้ผมรับรู้ว่า คนใช้แรงงานกลางแดดจ้า ทุกข์เพียงไร
มันทำให้ผม รู้จักปล่อยวางและเป็นตัวตนที่แท้จริง อย่างที่ไม่เคยมีพาหนะใดเทียบได้
ตลอดการเดินทาง ผมกับยัยน้องอาจดูเหมือนดื้อรั้น ที่ไม่ยอมปลดสัมภาระ แม้ว่าจะมืดค่ำสักเพียงใด
และดูน่าหมั่นไส้ยิ่งที่ไม่ยอมเพิ่งพารถบริการที่อารีย์ ผมรู้ว่าพี่โมทคนขับรถอาจเสียความรู้สึกทุกครั้ง
ที่พยายามยืนน้ำหรือผลส้มหวานฉ่ำให้ แต่ผมบอกเพียงแค่ว่า ขอบคุณครับพี่ผมไม่หิว...............
ต่อนี้ไป The Big Trip คงน่าจะเป็นภาระ ของพี่ๆเพื่อนๆน้องๆ จังหวัดอื่นรับไม้จัดกันต่อไป ........
สำหรับที่ตาก คงมีอีกทริปเดียวที่เป็นสิ่งปราถนาสูงสุดคือ ปั่นไปพุกามประเทศ
ด้วยความหวังว่าสักวัน สันติภาพ ภารดรภาพที่แท้จริงจะเกิดกับพี่น้องเราที่อีกฝั่งแม่น้ำ
วันนั้น อาจมี The Big Trip อีกสักครั้งก็ได้......ใครเล่าจะรู้!
http://www.takmtb.com/board/index.php?topic=159.0
