เชียงราย-อาเกอะ-กิ่วสะไต-ท่าตอน-แม่อาย-ฝาง (แถมเชียงใหม่นิดหน่อย)
นางเลิ้ง-กรุงเทพ (หมอชิต) – เชียงราย
การเดินทางในครั้งนี้เป็นดำริของแม่โป้เต้ ที่ออกอาการ “เสี้ยน”
หลังจากไปติดเกาะที่ศาลายามาร่วมเดือน
ตั้งแต่กลับมาจากอุตรดิตถ์เมื่อเดือนกรกฎาคมพวกเราก็ไม่ได้ไปไหนกันเลยครับ
มีกระผมเพียงคนเดียว ที่ได้ “หนีตามซาเล้ง” เมื่อต้นเดือนตุลา
หลังจากนั้นก็ติดภาระกิจ “น้องน้ำ”มาเยี่ยมถึงเรือน มาเยือนถึงบ้าน
ไล่ตั้งแต่ บ้านคุณย่าที่ อุทัยธานี บ้านญาติแถวๆ ท่าอิฐและสายไหม
จนสุดท้ายก็คือบ้านตัวเอง แถวๆ ท่าพระ
จากหน่วยกู้ภัย กลายเป็นผู้ประสบภัยซะเอง
เลยต้องปิดร้านไปดูแลบ้านอยู่พักใหญ่
ส่วนคุณแม่โปเต้โดนน้ำล้อมที่ทำงานกลายเป็นพื้นที่ไข่แดงอยู่แถวศาลายา
เลยขันอาสาอยู่ช่วยงานมหาวิทยาลัย ในการประสานงานช่วยเหลือผู้ประสบภัยในชุมชนรอบๆ
กำหนดการเดิมๆ ที่วางไว้ว่าจะไปปั่นเที่ยวช่วงเดือนตุลาคมและเดือนพฤศจิกายนจึงเป็นหมันไปโดยปริยาย
พอสถานการณ์น้ำเริ่มคลี่คลาย
มหาวิทยาลัยมีกำหนดจะเปิดเทอมในวันที่ 14 ธ.ค.
แม่โปเต้เลยบัญชาการให้พาไปปั่นเที่ยวให้หายอยาก ก่อนจะต้องกลับไปทำงานอีกครั้ง
ตลอดทางตั้งแต่หมอชิตยันเชียงราย
กระผมหลับตั้งแต่รถวิ่งผ่านธรรมศาสตร์รังสิตเมื่อเวลาประมาณ 20.00 น.
ตื่นระหว่างทางไปครั้งเดียวราวเที่ยงคืนกว่าเมื่อรถ VIP 24 ที่นั่ง ของสมบัติทัวร์
ที่เป็นพาหนะของเราสามคน คือ แม่โปเต้ (คุณเมย์) คุณพี่สมใจ และตัวกระผมเอง (คุณหมา)
และจักรยานทั้งสามคันซึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ใต้ท้องรถ
จอดให้ผู้โดยสารพักรับประทานข้าวต้มแถวๆ จ.พิษณุโลก
หลังจากนั้นก็หลับยาวอีกครั้งหนึ่งตั้งแต่รถยังไม่เคลื่อนตัวออกจากจุดพักรถ
ไปตื่นอีกทีตอนตีห้ากว่า ตอนที่รถวิ่งผ่านวัดร่องขุน
ทำให้รู้ว่าเกือบจะถึงที่หมายที่สถานี ขนส่ง จ.เชียงรายแล้ว
นิสัยหลับยาวบนรถทัวร์เป็นนิสัยที่ติดตัวมาตั้งแต่ครั้งยังทำงานอยู่ที่ จ.ระยอง
ที่ต้องนั่งรถทัวร์ไปกลับ ระยอง-กรุงเทพ และ กรุงเทพ-ระยองทุกสุดสัปดาห์
โดยเฉพาะขากลับ ไปทำงานที่ ระยอง ตอนตีสามเช้าวันจันทร์
เมื่อได้ที่นั่งต้องรีบงีบหลับเอาแรงไว้ก่อน
แต่สุดท้ายไปถึงที่ทำงานก็ง่วงอยู่ดี
ผิดกับพี่สมใจที่นั่งตาค้างทั้งคืนตั้งแต่หมอชิตยันเชียงราย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหลับบนรถทัวร์ไม่เป็นตามที่กล่าวอ้าง
หรือเป็นเพราะตื่นเต้นที่ได้หนีภรรยาแบกกระเป๋ามาปั่นจักรยานทัวริ่ง
กับ “นายหมา ขาหลับ”เป็นครั้งแรก
ปล 1. พี่ออภรรยาของพี่สมใจบอกพวกเราอย่างมั่นใจเมื่อ 1 สัปดาห์ก่อนว่า
ถ้าสามารถพาพี่สมใจไปปั่นจักรยานได้ จะเลี้ยงโต๊ะจีนพวกเรา 1 มื้อ (บันทึกไว้เป็นหลักฐาน)
ปล.2 ฉายา “นายหมา ขาหลับ” นี่พักหลังถูกประณามประจำเลย ไม่จริ๊ง ไม่จริง ก็อากาศมันน่านอน จะตายไป
