ThaiMTB.com

======================================================================
สรุปทริปต่างๆของผมที่ไปเที่ยวลาวมาครับ คลิกเบาๆ ทุบแรงๆ ก็ได้ครับ
======================================================================
ไปอัตปือครั้งแรก http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=301892
ปั่นเดี่ยวไปดอนโขงลี่ผี http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=277691
ปั่นเดี่ยวไปเมืองปากซอง http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=247136
ไปเมืองสาละวัน http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=393876
ไปไซยะบุรี http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=617240
ปั่นไปเดินป่าที่ เมืองปากซอง http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 6&t=533070
==========================================================================

+++++++++ เสน่ห์ลาวใต้ อัตตะปึอ ภาค 2 +++++++++
ภาคนี้เป็นการเดินทางไปครั้งที่สอง แต่เป็นการเดินทางย้อนทางจากการไปครั้งแรก

วันที่เดินทาง 23-24-25-26-27 ธันวาคม 2011
วันที่ 1 ช่องเม็ก(อุบล) - ปากเซ - ปากซอง
วันที่ 2 ปากซอง - อัตตะปึอ (ใช้เส้นทางลัด)
วันที่ 3 อัตตะปึอ - จำปาสัก (ใช้เส้นทางลัด)
วันที่ 4 จำปาสัก (เที่ยวปราสาทวัดพู และ ฉลองคริสมาสในลาวใต้)
วันที่ 5 จำปาสัก - ช่องเม็ก
=========================================================================

มารอชมครับ

มาจอบเบิ่ง

ขอชมด้วย....

เมืองอัตตะปึอ เป็นเมืองทางใต้สุดของประเทศลาว มีชายแดนติดกับเวียดนาม เป็นเมืองที่มีคนเวียดอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก เป็นเมืองที่สงบสวยงาม ซึ่งครั้งหนึ่งในช่วงสงครามเมืองนี้ถูกทิ้งระเบิดจนแทบจะไม่่เหลือต้นไม้ยืนต้นในเมืองนี้ สิ่งปลูกสร้างอาคารถูกทำลายเรียบ ผังเมืองถูกวางระบบใหม่ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย สถานที่ราชการมองดูทันสมัย มีสวยสาธารณะกลางเมือง ช่วงกลางคืนมีการเปิดไฟประดับตามสถานที่ราชการสวยงามมาก ถนนหนทางในเมืองยังทำไม่เรียบร้อยเท่าไหร่นัก แต่ก็เหลือเพียงปรับปรุงเพียงเล็กน้อย ถ้าออกจากเมืองนี้ไปอีกจะมีด่านที่จะสามารถออกไปทางเวียดนามได้ เมืองนี้น่าจะเป็นเมืองที่ถูกวางไว้เป็นเมืองหน้าด่านไว้ติดต่อต่อกับเวียดนามทางใต้ คล้ายๆกับเมืองปากเซที่ถูกวางไว้เป็นเมืองหน้าด่านที่ติดต่อกับทางไทยตอนใต้ ที่เมืองอัตตะปึอ นอกจากจะเป็นเมืองที่มีคนเวียดนามอาศัยอยู่เป็นจำนวนมากแล้ว ตามชนบทในพื้นที่ห่างจากตัวเมืองจะมีชาวชนเผ่าอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ซึ่งแต่ละกลุ่มมีวัฒนธรรม ภาษาพูด ที่แตกต่างกันไป ความเป็นอยู่ของชนเผ่าในบางพื้นที่ยังคงเอกลักษณ์ความเป็นอยู่แบบดั้งเิดิมไว้อยู่
การปั่นออกทริปของผมในครั้งนี้ ขาไปผมไปตามเส้นทางที่กำลังตัดใหม่ ซึ่งเป็นทางลัดจากเมืองปากซองทะลุหลัก กม.ที่ 50 จากอัตตะปึอ ซึ่งเส้นทางนี้ เป็นเส้นทางที่สวยงามมากอีกเส้นทางหนึ่งที่น่าไปลองปั่นดูสักครั้ง ขณะนี้กำลังปรับถนนอีกไม่นานคงจะแล้วเสร็จ ขากลับผมกลับทางเมืองสนามชัย ย้อยทางเดิมจากที่ผมมาครั้งที่แล้วเมื่อปีก่อน ทะลุถนนเส้นทางหมายเลขที่ 13 เข้าเมืองประทุมพร และเมืองจำปาสัก ซึ่งเส้นทางนี้โหดสุด ปั่นสนุก มีธารน้ำที่ไหลจากเขาไหลผ่านถนนจำนวนหลายสาย สองข้างทางเป็นป่าดงดิบ มีทางลับมากมายที่เข้าไปในป่าที่ชาวบ้านที่เป็นชาวชนเผ่าใช้ในการสัญจรติดต่อกันภายในป่า ซึ่งผมหลงทางเข้าไปแล้วหาทางออกไม่เจอเสียเวลาไปพอสมควร ปั่นตั้งแต่เช้าตรู่ กว่าจะพิชิตเส้นทางนี้ได้เกือบเที่ยงคืน การปั่นในครั้งนี้ผมปั่นเป็นวงกลมโดยไปกัน 2 คน

ชมภาพบางส่วนไปก่อนนะครับ ว่างๆผมจะมาอธิบายความเป็นมาของภาพต่างๆ เพื่อให้ข้อมูลเพื่อนที่สนใจ

ต่อครับ

การไปออกทริปในครั้งนี้เราไปกัน 2 คน ซึ่งผู้ร่วมทริปกับผมแต่ละครั้งผมไม่เคยพบกันมาก่อนเลยจะพบกันก็ตอนเดินทางเลย ครั้งนี้ผมนัดเพื่อนร่วมทริปของผมทาง pm ซึ่งผมนัดพบกันที่ด่านช่องเม็กวันออกเดินทาง เจอกันก็ งง นิดหนึ่ง ใช่ไม่ใช่ คนที่เรานัดไว้หรือไม่ ความจริงผมเคยชวนเขาตั้งแต่ภาคแรกแต่เนื่องจากเขาไม่ว่าง ภาค2 ก็เกือบไม่ได้ไปเนื่องจากน้ำท่วมบ้าน รอจนอาทิตย์สุดท้ายจึงมีเพื่อนร่วมทริปไปด้วย สำหรับผมเพื่อนปั่นร่วมทริปเป็นอะไรที่หาได้ยากยิ่ง เวลาจะชวนใครก็ดูจะยุ่งวุ่นวายจนไม่มีเวลาที่ตรงกัน จึงเป็นเรื่องที่น่าคิดว่าวันเวลาของเราแต่ละคนนั้นหายไปไหน ดั่งกับว่าเราแต่ละคนนั้นถูกพันธนาการไว้ เท่าที่ผมสังเกตุดูคนมีเงินมาก หน้าที่การงานสูงระดับยอดต้นตาล ก็ดูจะมีเครื่องพันธนาการเยอะมากกว่าคนอื่นๆ

....ภาพระหว่างทางไปปากเซ ถึงปากซองอาจจะมีภาพไม่มากนักเนื่องจากผมเห็นว่ามีคนไปเส้นทางนี้เยอะและมีการให้ข้อมูลกับเพื่อนสมาชิกนักปั่นกันมากพอแล้ว จึงไม่ได้ถ่ายภาพอะไรมากมายนัก
....เราออกจากช่องเม็กประมาณ 8 โมงเช้าหลังจากประทับหนังสือผ่านแดนทั้งไทยและลาว ที่ด่านฝั่งลาวผมเข้าออกมาก็หลายครั้งก็ยังหาข้อสรุปไม่ได้ว่าเสียค่าผ่านแดนเท่าไหร่กันแน่ วันนี้ผมยื่นใบ 20 สามใบ ส่วนคุณกระทิงโทนเพื่อนร่วมทริปของผมท่าจะเส้นใหญ่ประทับหนังสือเสร็จเดินออกมาเฉยๆ ไม่เสียตังสักบาท ถ้าเขาเขียนป้ายระบุไปเลยว่าจ่ายเท่าไหร่มันก็น่าจะดีไม่น้อยเลยนะ ที่ฝั่งไทยเขาเขียนไว้เลยว่าไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมใดๆ ชัดเจนดี ขากลับผมเลียนแบบคุณกระทิงโทนบ้างประทับหนังสือเสร็จผมก็เดินออกไปเฉยทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่เสียตัง ซึ่งปกติก็แนบใบ 20 จำนวน 2 ใบ
...ตอนไปเจอฝรั่งคนหนึ่งปั่นจักรยานแบบนอนปั่นสอบถามได้ความว่าจะปั่นไปออกทางกัมพูชา ถ้าผมปั่นจักรยานแบบนี้สังสัยว่าปั่นไปนานๆกลัวจะหลับในลงข้างทาง

....ระหว่างทางไปปากเซตรงที่มีพระองค์ใหญ่ๆ มีการเฉลิมฉลองอะไรกันสักอย่าง ด้านข้างถนนมีการจับกลุ่มกันเป็นกลุ่มนึกว่าเขากำลังทำอะไรกันจึงเดินไปดูใกล้จึงรู้ว่าเขากำลังเล่น น้ำเต้าปูปลา มีเด็กเล่นกันเป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจเป็นวิถีชีวิตปกติของชาวบ้าน เพื่อความสนุกสนานก็เป็นไปได้ ตอนเป็นเด็กผมก็เคยเล่น แทงกินตังกันทีละสลึง สองสลึง

เรามาถึงปากเซตอนเที่ยงๆ แวะที่ตลาดดาวเรืองแลกเงินกีบจากนั้นปั่นไปหาร้านทานข้าวเที่ยงกัน ซึ่งเป็นข้าวเหนียวส้มตำกับคอหมูย่างเจ้าประจำ เสร็จแล้วก็ปั่นขึ้นปากซองกันอีก 50 กม. แวะดูน้ำตกไปเรื่อยๆ กว่าจะถึงก็มืดค่ำพอดี พอถึงปากซองก็แวะทานอาหารเย็นก่อนเข้าที่พักเจ้าประจำที่อยู่เลยภูเทวดาไปนิดหนึ่ง ราคาห้องพักก็ราคา 260 บาท อากาศที่ปากซองตอนนี้เหมือนกับเข้าไปอยู่ในตู้เย็น

....ตอนเช้าเราปั่นไปหาอะไรทานกันที่ตลาด ได้ทานข้าวเปียกซึ่งเป็นของสาวเวียดนามหาบมาขาย ข้อสังเกตุง่ายๆ เบื้องต้นที่จะดูว่าแม่ค้าคนไหนเป็นคนเวียดหรือคนลาวคือคนเวียดจะไม่ใส่ผ้าชิ่น ที่นี่ตอนเช้าๆอากาศหนาวมากปกติหมอกจะลงจัดมาก แต่วันนี้รู้สึกว่าหมอกจะลงน้อย เมืองปากซองเป็นเมืองแห่งกาแฟ วิถีชีวิตชาวบ้านที่นี่จึงพูกพันอยู่กับกาแฟ ไปที่ไหนจึงเจอแต่กาแฟ ปลูกกันแทบจะทุกพื้นที่ แต่หาร้านกาแฟ แต่งร้านสวยๆ เก๋ๆ เท่ๆ แบบเมืองไทยไม่ค่อยมี ถ้าจะมีใครมาทำร้านกาแฟสดที่นี่เพื่อนขายนักท่องเที่ยวก็น่าจะดีไม่น้อย

...เราออกเดินทางเพื่อไปเมืองอัตตะปึอตั้งแต่เช้า เลยโรงแรมภูเทวดานิดหนึ่งจะมีทางสามแยก ซ้ายสุดเป็นทางลาดยางตลอด เป็นทางไปเมืองท่าแตง และอ้อมไปเมืองเซกอง เข้าเมืองอัตตะปึอ เส้นทางนี้ไปเมืองอัตตะปึอน่าจะประมาณ 160 กม. เส้นทางสายกลางเป็นเส้นทางที่เราเลือกที่จะเดินทางวันนี้ เป็นเส้นทางที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ถ้าสร้างเสร็จเส้นทางนี้จะย่นระยะทางลงมาอีก 50 กม. เส้นทางนี้ผมไม่เคยเดินทางไปเลยจึงมีข้อมูลที่อัพเดทน้อยมาก รู้เพียงแต่ว่ามันมีเส้นทางไปทะลุเส้นทางที่จะผ่านไปเมืองอัตตะปึอได้ ส่วนเส้นทางด้านขวาสุดเท่าที่สอบถามชาวบ้านเขาก็บอกว่ามันสามารถทะลุไปเมืองอัตตะปึอได้เช่นกันเพียงแต่ว่ามันวกไปวนมาตามหมู่บ้านต่างๆ ซึ่งเส้นทางนี้ไม่แน่อาจจะเป็นทริปต่อไปของผมก็ได้
.... สภาพเส้นทางช่วงแรกกำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้างมีการลงบดถนน บางช่วงมีหินลอยก้อนโต ฝุ่นเยอะมาก ปั่นลำบากใช้ความเร็วไม่ได้ สองข้างทางเป็นไร่กาแฟสุดลูกหูลูกตา สอบถามได้ความว่าเป็นของคนไทยมาลงทุนที่นี่
....ขอแนะนำว่าใครที่จะมาเส้นทางนี้ให้ใช้รถที่มีโช้ค ใช้ยางลงแทรกเส้นที่มีดอกหนาๆ ทนๆทึกๆ รถทัวร์ริ่ง ยางทางเรียบไม่ควรมาเส้นทางนี้ รถที่ผมเอาไปใช้ตะเกียบจึงได้รับความทรมานพอสมควร ดีหน่อยที่ผมใช้ยาง 2.1 ดอกหนาๆ ทึกๆ ปล่อยลมยางนิดหนึ่งก็ช่วยได้เยอะ แต่พอขึ้นทางเรียบปั่นอัดยังไงก็ทำความเร็วขึ้นยาก

ในระหว่างการเดินทางเราได้พบได้เจอ วิถีชีวิตชาวบ้านสองข้างทาง ผมชอบและสนใจที่จะดูสิ่งนี้เป็นพิเศษ บางครั้งบางเวลาผมก็จอดรถที่จะสอบถามพูดคุยกับคนข้างทางไปตลอดแล้วแต่ว่าจะพอมีโอกาส ผมว่านี่มันเป็นเสน่ห์อย่างหนึ่งของจักรยานในการปั่นออกทริปของผม

โยชูวา เขียน: สำหรับผมเพื่อนปั่นร่วมทริปเป็นอะไรที่หาได้ยากยิ่ง เวลาจะชวนใครก็ดูจะยุ่งวุ่นวายจนไม่มีเวลาที่ตรงกัน จึงเป็นเรื่องที่น่าคิดว่าวันเวลาของเราแต่ละคนนั้นหายไปไหน ดั่งกับว่าเราแต่ละคนนั้นถูกพันธนาการไว้

ใช่ครับ พีโยซูวา งานและครอบครัว ญาติมิตร วนเวียนในชีวิตเราอยู่ตลอด ใน ๓๖๕ วัน มีกี่วันกันที่เราได้อยู่อย่างชีวิตอิสระ ..บนหลังอานจักรยาน

ติดตามชมและเก็บข้อมูล อย่างใกล้ชิดครับ . เผื่อไว้ว่า เมื่อไหร่หลุดจากพัธนาการ จะไปบ้าง

ผมกับคุณกระทิงโทนที่เป็นเพื่อนร่วมทริปของผม พูดกันว่าให้ต่างคนต่างปั่นไปเจอกันข้างหน้า คุณกระทิงโทนจึงปั่นล่วงหน้าผมไปเรือยๆ เราผ่านหมู่บ้านต่างๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีผู้คนอยู่กับบ้านเท่าไหร่นัก อาจจะเป็นไปได้ว่าชาวบ้านต่างออกไปทำงานที่ไร่กาแฟกันหมด บ้านเรือนโดยทั่วไปก็เป็นแบบเมืองไทยสมัยหลายสิบปีที่แล้ว บ้านบางหลังผนังบ้านทำด้วยไม้ใผ่สาน ซึ่งก็หาดูไม่ค่อยจะได้แล้วในเมืองไทย ซึ่งแปรเปลี่ยนเป็นบ้านผนังคอนกรีตกันเป็นส่วนมาก