เลยเดินไปหยิบหมวกกันน๊อคของมอเตอร์ไซค์มาใช้แทน ยังไงซะ ก็ต้องดีกว่าไม่ใส่หมวกแน่นอน
ตอนปั่น รู้สึกหัวหนักมาก น้ำตาจะไหล
ขณะปั่นมาตามเส้นแจ้งวัฒนะ ใกล้ๆจะถึงเมืองทองธานี รถติดใช้ได้เลย ทำให้ไม่ทันมองตะแกรง ที่ปิดฝาท่อ
เพราะในใจคิดว่า โดยปกติแล้วเค้าต้องทำร่อง ให้มันเป็นแนวขวางกับถนนสิ แต่ใครหนอ ดันมาทำให้มันหันไปในแนวเดียวกัน!!
พรืด!!!! เสียงล้อตกร่องท่อ อย่างพอดี เป๊ะ! แล้วตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก จากผู้โดยสารรถเมล์ ที่จอดติดอยู่ข้างๆ
แวบแรก อายมาก แต่คิดไปคิดมา เราจะอายทำไม เพราะเราใส่หมวกกันน๊อคแบบเต็มใบ แถมหน้ากากฉาบปรอท โฮ่ๆๆๆๆ
ไม่ได้เห็นหน้าชั้นร๊อก!!! แหม หมวกกันน๊อคมอเตอร์ไซค์แบบเต็มใบนี่มันดีจริงๆ
หลังจากนั้น ก็ค่อยๆปั่นมาหาที่จอดข้างทาง เพื่อดูล้อ ว่าคด หรือเปล่า สรุปว่าไม่คด แต่ตอนที่จอดเช็คนี่สิ มันอึดอัดไม่ค่อยสะดวกก็เลยถอดหมวกกันน๊อคซะ
ประมาณ สามนาทีต่อจากนั้น รถเมล์คันที่เราไปอยู่ข้างๆ ขับผ่านมาจอดที่ป้ายพอดี พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักอีกหนึ่งรอบ เมื่อเห็นหน้าผม
T_____T ฮือๆๆ อยากเอาหน้าซุกกระเป๋าแก้เขิน
