ขออนุญาตใช้บอร์ดนี้ กล่าวถึง.....พี่แดง ชีวิน กาหลง....
โพสต์: 08 พ.ย. 2011, 18:11
รูปร่างสูงโปร่ง อัธยาศัยไมตรี เป็นเลิศ ทำให้เป็นที่รู้จักกันมากในวงการจักรยาน.....จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากพี่แดง...ชีวิน กาหลง ...ถือว่าเป็นนักกีฬาอวุโสสูงสุด แห่ง....BIKE NET ...เลยทีเดียว...ชอบที่จะขี่จักรยาน แล้ว ยิ่งมาอยู่กับ ราชาจักรยาน...อยู่กับ ตี๋ ราชา หรือในนาม สุเมธ กิตติธเนศวร ผู้คว่ำหวอด ในวงการแข่งขันจักรยาน......... น้อยคนที่จะไม่รู้จัก พี่แดง...แข่งมาตั้งแต่สมัยที่ยังใช้ ศรีราชา ไบค์เนท... นั่งรถเบียดกันไปแข่ง เฮฮา ตามประสาคนชอบจักรยาน ไปเหนือล่องใต้ บางครั้งตี๋ ราชา ติดภาระกิจ ไม่สามารถไปแข่งได้...พี่แดง แกก็ยังอุตส่าห์ พาจักรยานขึ้นรถทัวร์ ไปแข่งไปนอนเต็นท์ บ้างก็เอา...
เท่านั้นยังไม่พอ ..ยามที่ฤดูการแข่งน้อย...พี่แดงยังพาเจ้าจักรยานคันเก่งของแก....พาขี่ไปเที่ยวแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง ...ทั้งที่ได้ข่าวว่าที่นั่น ..สวย..เท่านั้นก็พอ บางครั้งไปไกลถึง...เชียงของ...แม้แต่พี่วัชระ..ที่ชอบการขี่แบบนี้ยังต้องขอร่วมด้วยช่วยกันขี่กันทั้งวันทั้งคืน...เพราะพี่แดง ชอบ...จักรยานจริง ๆ..
.
ปี 2548....พี่แดง ในฐานะนักแข่งของทีม ที่เหลือไม่กี่คนในตอนนั้น...ตั้งใจมาก กับการแข่งขัน ของสนามสมาคม ..เพราะตั้งใจอยากจะเข้าวังให้เป็นเกียรติประวัติกับตัวเอง ปีนั้นพี่แดงตั้งใจมาก...และไม่ทำให้แกผิดหวัง....พี่แดงคว้าแชมป์ประเทศไทย ได้เข้ารับถ้วยพระราชทานจากพระหัตถ์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร...ทำให้ใจฮึกเหิมขึ้นมากทีเดียว...แม้จะบางครั้งล้มลุกครุกคลาน ก็เป็นที่ขำของน้อง ๆ หลายคน ..แม้แต่ผมเอง..คำพูดส่อเสียด จะมีกับพี่แดงมาก ถึงมากที่สุด...พี่แดงไม่เคยโกรธผม..
ในปีต่อมา พี่แดง....ยังคิดว่าตัวเองจะมีศักยภาพขี่เอาแชมป์ให้ได้อีก ซึ่งคู่ต่อสู้ที่ล้วนเป็นเพื่อนกัน ไม่ว่า พี่กิจจา แห่งสวนธน พี่กุ่ย แห่งท่าเรือแกลงไบค์ หรือเสือชายฝั่ง ป๋าวิชัย...อดีตนักขี่รุ่นเก่า และอีกหลายคนที่ผมไม่ได้เอ่ยในที่นี้........ ถือว่าเป็นเพื่อนกันยามแข่งเสร็จ ซึ่งถือเป็นภาพที่น่ารัก... มาก แม้ในขณะแข่งขัน บางทีแทบเอาเป็นเอาตาย.... ...และในปีนั้น พี่แดงก้ได้แชมป์มาอีกสมัยติดต่อกัน.....
หลังจากนั้น....พี่แดง คิดว่า....จะเลิกแข่ง..และขอขี่แบบออกกำลังกาย ..เพราะมีห่วงเรื่องบุตรสาว..ที่กำลังเรียนหนังสือ...และตอนนั้นทีมแข่ง....เริ่มโตขึ้นเรื่อย ๆ และจัดเป็นระบบมากยิ่งขึ้น...พี่แดงขออาสาเข้ามาช่วยบริหาร ในหน้าที่ เหรัญญิก ของทีม..ซึ่งตำแหน่งนี้ถือว่าหนักพอควร..เพราะต้องทำหน้าที่หลายอย่าง โดยเฉพาะเรื่อง...เงิน....ที่หลายคนไม่อยากเข้ามาจับต้องและเกี่ยวข้องด้วย...
พี่แดง...ของน้อง ๆ ใน ชมรม.....หรือน้าแดง...ของนักกีฬาในทีม.....หรือลุงแดง....ของนักกีฬารุ่นหลาน...ที่ค่อยเรียกหา และตามหาเวลา ...เข้าเส้น...เพราะต้องบอกตำแหน่งให้น้าแดงทราบเพื่อมาลงเป็นสถิติไว้...และที่สำคัญ น้าแดงแกก็จะใจดีกับ เพื่อน ๆ ลูก ๆ หลาน ๆ เสมอ.....จนเป็นที่เข้าใจกัน.......
พี่แดงแกเหนื่อยมาก...บ่นกับผมและบางทีก็ยกโทรศัพท์คุยกัน...เพราะงานชมรม ..เริ่มใหญ่ขึ้นและเป็นรูปร่างขึ้น ...พี่แดงนี่แหละ เป็นบุคคลหนึ่งที่ถือว่า ช่วยงานชมรมและทีมได้อย่างมากทีดียว.....สุดท้ายก็สนุกเฮฮา...เมื่องานผ่านไป....หายเหนื่อยและก็สนุกกันต่อ....
เส.....ปีหน้า..บางทีอาจจะไม่ได้ช่วยงานทีมแล้วนะเส .....พี่แดงกล่าว
อ้าวทำไมล่ะพี่...ผมตกใจนิด ๆ
งานมากว่ะ...แล้วต้องดูเจ้าเนทมันด้วย(ลูกสาว) มันเรียนยังไม่จบ พี่แดงพูดด้วยความเป็นห่วง...
ไม่เป็นไรพี่.....เอาสนุกน่า...ไปสนามก็เหมือนไปเจอเพื่อนฝูงสนุก ด้วยกัน...นะพี่...
เออว่ะเส.....ที่พูดอยากให้ เสเตรียมหาคนมาช่วยทำเท่านั้นแหละ...
ไม่ต้องห่วงพี่.....ผมยังไหว.....ไม่แก่อย่างพี่แดง.....ผมกับพี่แดงก็ยังหัวเราะด้วยกัน......
คำพูดเหล่านี้ ได้คุยกันไม่นาน...เพราะตอนนี้ใกล้สิ้นฤดูการแข่งขัน....นั่นคือพี่แดงยังมีความเป็นห่วงทีมและชมรมอยู่.......
เป็นเวลานานทีเดียวเกือบเดือนได้.....ภาระกิจผมก็มีมาก...ไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับพี่แดงเลย...เรียกว่าแทบจะลืมกันเลยว่างั๊นเถอะ .....เพราะเป็นห่วงเรื่องเด็ก 2 คน ที่รับใช้ชาติ....ไม่ว่าจะเป็นเจ้ากอล์ฟ และเจ้าเพชร...นั่นก็เป้นสิ่งหนึ่งในการอยู่ร่วมกัน...
เสียงโทรศัพท์ดัง...สวัสดีครับพี่แดง.....ผมรับสาย
อ้าวยังอยู่เหรอ....พี่แดงสวนกลับมา
อยู่ซิพี่..ปัทโธ่....ว่าแต่พี่เถอะ ผมสวนกลับทันที
ยังคุยกันตามประสา...พี่น้องBIKE NET กันอย่างสนุกสนาน ก้คงไม่พ้นเรื่องเด็ก 2 คน คือ เจ้าเพชรและเจ้ากอล์ฟ......
เฮ้ยเส....เสาร์นี้มาร้านตี๋ เปล่า....พี่แดงถาม
มาดิพี่....มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่า...
ไม่มีอยากเจอ..อยากคุยด้วย ไม่ได้เจอกันนาน....พี่แดงว่างั๊น
ได้เลยพี่..ผมไปบ่าย ๆ ขอผมทำงานหน่อยนึง...
เออ....แล้วจะแวะไปหา อย่าเพิ่งตายก่อนล่ะ...พี่แดงว่างั๊น....
ตายยากพี่...เหนียวแล้วผมน่ะ..ผมยังคุยเล่นเหมือนเดิม...และยังเชื่อว่า ผมคุยและเล่นกับแกอย่างหนัก ที่บางทีคนอื่นไม่กล้าเพราะกลัวแกโกรธ.....
และแล้ววันเสาร์ที่ 5 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา ประมาณ บ่าย 3 เห็นจะได้มั๊ง ผม นั่งคุยอยู่กับช่างเนินหลังร้าน....
.................สวัสดีครับ......มีอะไรให้ผมรับใช้บ้างหรือเปล่าครับ....เป็นคำพูดที่ พี่น้อง BIKE NET นักกีฬา หรือคนกันเอง ชอบเอามาพูดล้อเลียนกัน อย่างพี่น้อง....
ไปนั่งโน่นเลย...พร้อมชี้ไปที่เก้าอี้....ผมสั่งอย่างสนุกปาก....
ครับผม......พี่แดงหัวเราะอย่างมีความสุข พร้อมปฏิบัติ....
เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน...อย่างเป็นกันเอง ช่างเนินและตี๋ ราชา ก็ยังคุยเล่นกัน ..ไม่ส่อเค๊าอะไรให้เห้น
...........ภาระกิจผมครั้งสุดท้ายในวันนั้นคือ........รอโทรศัพท์จากเจ้ากอล์ฟ ..ที่เก็บตัวอยู่ที่พระพุทธบาท เพื่อจัดการให้ครั้งสุดท้าย ในเรื่องต่าง ๆ ที่ขาดตกบกพร่องในการรับใช้ชาติในครั้งนี้....
ไม่นาน ...เสียงโทรศัพท์ ผมดังขึ้น.......เจ้ากอล์ฟ ได้คุยกับผม ซึ่งตอนนี้น ผมนั่งอยู่หน้าร้านราชาจักรยาน ซึ่งมีพี่แดงนั่งอยู่ด้วย คุยกันต่าง ๆ นาๆ กับเจ้ากอล์ฟ.....พี่แดงรู้ว่าผมคุยกับเจ้ากอล์ฟ ..ก็เลยตะโกนเข้ามาในโทรศัพท์ ...เอาเหรียญ มาฝากน้าแดงด้วยนาเว๊ย..บอกน้องเพชรด้วย..น้าแดงรอเหรียญอยู่....เจ้ากอล์ฟ ยังตอบผมมาเลยว่า...เต็มที่ครับ...
ไม่นานพี่แดงก็ลาผมกลับบ้าน...โดยขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่ง..กลับ..และยังบอกว่า วันนี้อยู่คนเดียว...ไม่รู้ว่าต้อยจะกลับมาหรือเปล่า ไปทำงานที่เขาเขียว ....นั่นคือผมเจอพี่แดงเป้นครั้งสุดท้าย.....และบัดนี้ผมก้ไม่เจอพี่แดงอีกต่อไปแล้ว....
พี่แดง.....ชีวิน กาหลง.....ได้จากพวกเราไป ..โดยไม่ส่ออาการให้เราได้เห้น...จากโรคความดันโลหิต ในสมองแตก....ทราบจากพี่ต้อย..ว่า พี่แดงคืนนั้นเข้านอนตามปกติ....และตื่นเช้า(ตี5)เป้นปกติ...ลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ ขณะพี่ต้อยยังนอนอยู่ในห้อง พี่ต้อยได้ยินเสียงเหมือนคนอาเจียน จึงรีบเปิดประตูมาดู เห็นพี่แดง นั่งเหยียดขาตรง มือยังจับเก้าอี้อยู่ ตาแข็ง ไม่รู้สึกตัว.......จึงรีบนำส่งโรงพยาบาล สมเด็จ ณ ศรีราชา...แพทย์ทำ การ เอ็กซเรย์ ซีที สแกนด์ พบว่า มีก้อนเลือด ออกที่แกนสมองด้านบน ...ไม่สามารถที่จะผ่าตัดได้ เพราะวินิจฉัยแล้วมีโอกาส รอด เพียง 5 เปอร์เซ็นต์ ...และถ้ารอดก้เหมือนกับผักที่รอวันเหี่ยวเฉา...ทำเอาพวกเราใจเหี่ยว...ผมยังไม่เชื่อสักเท่าไร..ในฐานะที่ทำงาน เกี่ยวกับพวกนี้อยู่ รีบรับป้าเล็ก ไปดู..และเราเองก็คุยกันนอกรอบ หวังเพียงจะมีปาฏิหาร์ ....สุดท้าย พี่แดงก้ไปไปสบาย ได้พักเหนื่อยแล้วพี่...
พักให้สบาย....หลับให้สบาย ....พี่แดง...ชีวิน กาหลง......ผมคงเป็นคนสุดท้ายที่ได้คุยกับพี่ในบรรดาพี่น้อง BIKE NET ไม่มีอะไรเป็นลางบอกเหตุเลยสักนิดเดียว...
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนนำทาง..ให้ผมได้เที่ยวบนรถได้อย่างสนุกแล้ว
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนทวงงานจากผมเหมือนพี่
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนบอกร้านอาหารที่อร่อยในต่างจังหวัดแล้ว
ตั้งแต่นี้ไป...ผมไม่รู้จะแกล้งและล้อใครอีก
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนมาสาธยายเรื่องรสชาติกาแฟให้ผมฟัง ทั้งที่ผมไม่ดื่มและไม่รู้รสชาติมัน
ตั้งแต่นี้ไป...พี่รอนะ..อีกนิดนะ...เจ้าเพชรและเจ้ากอล์ฟ จะเอาเหรียญทอง ซีเกมส์ มาฝากพี่
ท้ายที่สุด....ขอให้พี่แดง จงอยู่กับพระเจ้าในสรวงสวรรค์ตลอดไป...
พี่น้องชมรม BIKE NET นักกีฬาทีม LIFE AND LIVING BIKE NET จะระลึกถึงพี่ตลอดไป....พี่แดง ชวิน กาหลง
เท่านั้นยังไม่พอ ..ยามที่ฤดูการแข่งน้อย...พี่แดงยังพาเจ้าจักรยานคันเก่งของแก....พาขี่ไปเที่ยวแบบไม่มีจุดหมายปลายทาง ...ทั้งที่ได้ข่าวว่าที่นั่น ..สวย..เท่านั้นก็พอ บางครั้งไปไกลถึง...เชียงของ...แม้แต่พี่วัชระ..ที่ชอบการขี่แบบนี้ยังต้องขอร่วมด้วยช่วยกันขี่กันทั้งวันทั้งคืน...เพราะพี่แดง ชอบ...จักรยานจริง ๆ..
.
ปี 2548....พี่แดง ในฐานะนักแข่งของทีม ที่เหลือไม่กี่คนในตอนนั้น...ตั้งใจมาก กับการแข่งขัน ของสนามสมาคม ..เพราะตั้งใจอยากจะเข้าวังให้เป็นเกียรติประวัติกับตัวเอง ปีนั้นพี่แดงตั้งใจมาก...และไม่ทำให้แกผิดหวัง....พี่แดงคว้าแชมป์ประเทศไทย ได้เข้ารับถ้วยพระราชทานจากพระหัตถ์สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร...ทำให้ใจฮึกเหิมขึ้นมากทีเดียว...แม้จะบางครั้งล้มลุกครุกคลาน ก็เป็นที่ขำของน้อง ๆ หลายคน ..แม้แต่ผมเอง..คำพูดส่อเสียด จะมีกับพี่แดงมาก ถึงมากที่สุด...พี่แดงไม่เคยโกรธผม..
ในปีต่อมา พี่แดง....ยังคิดว่าตัวเองจะมีศักยภาพขี่เอาแชมป์ให้ได้อีก ซึ่งคู่ต่อสู้ที่ล้วนเป็นเพื่อนกัน ไม่ว่า พี่กิจจา แห่งสวนธน พี่กุ่ย แห่งท่าเรือแกลงไบค์ หรือเสือชายฝั่ง ป๋าวิชัย...อดีตนักขี่รุ่นเก่า และอีกหลายคนที่ผมไม่ได้เอ่ยในที่นี้........ ถือว่าเป็นเพื่อนกันยามแข่งเสร็จ ซึ่งถือเป็นภาพที่น่ารัก... มาก แม้ในขณะแข่งขัน บางทีแทบเอาเป็นเอาตาย.... ...และในปีนั้น พี่แดงก้ได้แชมป์มาอีกสมัยติดต่อกัน.....
หลังจากนั้น....พี่แดง คิดว่า....จะเลิกแข่ง..และขอขี่แบบออกกำลังกาย ..เพราะมีห่วงเรื่องบุตรสาว..ที่กำลังเรียนหนังสือ...และตอนนั้นทีมแข่ง....เริ่มโตขึ้นเรื่อย ๆ และจัดเป็นระบบมากยิ่งขึ้น...พี่แดงขออาสาเข้ามาช่วยบริหาร ในหน้าที่ เหรัญญิก ของทีม..ซึ่งตำแหน่งนี้ถือว่าหนักพอควร..เพราะต้องทำหน้าที่หลายอย่าง โดยเฉพาะเรื่อง...เงิน....ที่หลายคนไม่อยากเข้ามาจับต้องและเกี่ยวข้องด้วย...
พี่แดง...ของน้อง ๆ ใน ชมรม.....หรือน้าแดง...ของนักกีฬาในทีม.....หรือลุงแดง....ของนักกีฬารุ่นหลาน...ที่ค่อยเรียกหา และตามหาเวลา ...เข้าเส้น...เพราะต้องบอกตำแหน่งให้น้าแดงทราบเพื่อมาลงเป็นสถิติไว้...และที่สำคัญ น้าแดงแกก็จะใจดีกับ เพื่อน ๆ ลูก ๆ หลาน ๆ เสมอ.....จนเป็นที่เข้าใจกัน.......
พี่แดงแกเหนื่อยมาก...บ่นกับผมและบางทีก็ยกโทรศัพท์คุยกัน...เพราะงานชมรม ..เริ่มใหญ่ขึ้นและเป็นรูปร่างขึ้น ...พี่แดงนี่แหละ เป็นบุคคลหนึ่งที่ถือว่า ช่วยงานชมรมและทีมได้อย่างมากทีดียว.....สุดท้ายก็สนุกเฮฮา...เมื่องานผ่านไป....หายเหนื่อยและก็สนุกกันต่อ....
เส.....ปีหน้า..บางทีอาจจะไม่ได้ช่วยงานทีมแล้วนะเส .....พี่แดงกล่าว
อ้าวทำไมล่ะพี่...ผมตกใจนิด ๆ
งานมากว่ะ...แล้วต้องดูเจ้าเนทมันด้วย(ลูกสาว) มันเรียนยังไม่จบ พี่แดงพูดด้วยความเป็นห่วง...
ไม่เป็นไรพี่.....เอาสนุกน่า...ไปสนามก็เหมือนไปเจอเพื่อนฝูงสนุก ด้วยกัน...นะพี่...
เออว่ะเส.....ที่พูดอยากให้ เสเตรียมหาคนมาช่วยทำเท่านั้นแหละ...
ไม่ต้องห่วงพี่.....ผมยังไหว.....ไม่แก่อย่างพี่แดง.....ผมกับพี่แดงก็ยังหัวเราะด้วยกัน......
คำพูดเหล่านี้ ได้คุยกันไม่นาน...เพราะตอนนี้ใกล้สิ้นฤดูการแข่งขัน....นั่นคือพี่แดงยังมีความเป็นห่วงทีมและชมรมอยู่.......
เป็นเวลานานทีเดียวเกือบเดือนได้.....ภาระกิจผมก็มีมาก...ไม่ได้มีโอกาสได้คุยกับพี่แดงเลย...เรียกว่าแทบจะลืมกันเลยว่างั๊นเถอะ .....เพราะเป็นห่วงเรื่องเด็ก 2 คน ที่รับใช้ชาติ....ไม่ว่าจะเป็นเจ้ากอล์ฟ และเจ้าเพชร...นั่นก็เป้นสิ่งหนึ่งในการอยู่ร่วมกัน...
เสียงโทรศัพท์ดัง...สวัสดีครับพี่แดง.....ผมรับสาย
อ้าวยังอยู่เหรอ....พี่แดงสวนกลับมา
อยู่ซิพี่..ปัทโธ่....ว่าแต่พี่เถอะ ผมสวนกลับทันที
ยังคุยกันตามประสา...พี่น้องBIKE NET กันอย่างสนุกสนาน ก้คงไม่พ้นเรื่องเด็ก 2 คน คือ เจ้าเพชรและเจ้ากอล์ฟ......
เฮ้ยเส....เสาร์นี้มาร้านตี๋ เปล่า....พี่แดงถาม
มาดิพี่....มีอะไรให้ผมรับใช้หรือเปล่า...
ไม่มีอยากเจอ..อยากคุยด้วย ไม่ได้เจอกันนาน....พี่แดงว่างั๊น
ได้เลยพี่..ผมไปบ่าย ๆ ขอผมทำงานหน่อยนึง...
เออ....แล้วจะแวะไปหา อย่าเพิ่งตายก่อนล่ะ...พี่แดงว่างั๊น....
ตายยากพี่...เหนียวแล้วผมน่ะ..ผมยังคุยเล่นเหมือนเดิม...และยังเชื่อว่า ผมคุยและเล่นกับแกอย่างหนัก ที่บางทีคนอื่นไม่กล้าเพราะกลัวแกโกรธ.....
และแล้ววันเสาร์ที่ 5 พฤศจิกายน ที่ผ่านมา ประมาณ บ่าย 3 เห็นจะได้มั๊ง ผม นั่งคุยอยู่กับช่างเนินหลังร้าน....
.................สวัสดีครับ......มีอะไรให้ผมรับใช้บ้างหรือเปล่าครับ....เป็นคำพูดที่ พี่น้อง BIKE NET นักกีฬา หรือคนกันเอง ชอบเอามาพูดล้อเลียนกัน อย่างพี่น้อง....
ไปนั่งโน่นเลย...พร้อมชี้ไปที่เก้าอี้....ผมสั่งอย่างสนุกปาก....
ครับผม......พี่แดงหัวเราะอย่างมีความสุข พร้อมปฏิบัติ....
เรานั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน...อย่างเป็นกันเอง ช่างเนินและตี๋ ราชา ก็ยังคุยเล่นกัน ..ไม่ส่อเค๊าอะไรให้เห้น
...........ภาระกิจผมครั้งสุดท้ายในวันนั้นคือ........รอโทรศัพท์จากเจ้ากอล์ฟ ..ที่เก็บตัวอยู่ที่พระพุทธบาท เพื่อจัดการให้ครั้งสุดท้าย ในเรื่องต่าง ๆ ที่ขาดตกบกพร่องในการรับใช้ชาติในครั้งนี้....
ไม่นาน ...เสียงโทรศัพท์ ผมดังขึ้น.......เจ้ากอล์ฟ ได้คุยกับผม ซึ่งตอนนี้น ผมนั่งอยู่หน้าร้านราชาจักรยาน ซึ่งมีพี่แดงนั่งอยู่ด้วย คุยกันต่าง ๆ นาๆ กับเจ้ากอล์ฟ.....พี่แดงรู้ว่าผมคุยกับเจ้ากอล์ฟ ..ก็เลยตะโกนเข้ามาในโทรศัพท์ ...เอาเหรียญ มาฝากน้าแดงด้วยนาเว๊ย..บอกน้องเพชรด้วย..น้าแดงรอเหรียญอยู่....เจ้ากอล์ฟ ยังตอบผมมาเลยว่า...เต็มที่ครับ...
ไม่นานพี่แดงก็ลาผมกลับบ้าน...โดยขี่มอเตอร์ไซค์คันเก่ง..กลับ..และยังบอกว่า วันนี้อยู่คนเดียว...ไม่รู้ว่าต้อยจะกลับมาหรือเปล่า ไปทำงานที่เขาเขียว ....นั่นคือผมเจอพี่แดงเป้นครั้งสุดท้าย.....และบัดนี้ผมก้ไม่เจอพี่แดงอีกต่อไปแล้ว....
พี่แดง.....ชีวิน กาหลง.....ได้จากพวกเราไป ..โดยไม่ส่ออาการให้เราได้เห้น...จากโรคความดันโลหิต ในสมองแตก....ทราบจากพี่ต้อย..ว่า พี่แดงคืนนั้นเข้านอนตามปกติ....และตื่นเช้า(ตี5)เป้นปกติ...ลุกขึ้นเข้าห้องน้ำ ขณะพี่ต้อยยังนอนอยู่ในห้อง พี่ต้อยได้ยินเสียงเหมือนคนอาเจียน จึงรีบเปิดประตูมาดู เห็นพี่แดง นั่งเหยียดขาตรง มือยังจับเก้าอี้อยู่ ตาแข็ง ไม่รู้สึกตัว.......จึงรีบนำส่งโรงพยาบาล สมเด็จ ณ ศรีราชา...แพทย์ทำ การ เอ็กซเรย์ ซีที สแกนด์ พบว่า มีก้อนเลือด ออกที่แกนสมองด้านบน ...ไม่สามารถที่จะผ่าตัดได้ เพราะวินิจฉัยแล้วมีโอกาส รอด เพียง 5 เปอร์เซ็นต์ ...และถ้ารอดก้เหมือนกับผักที่รอวันเหี่ยวเฉา...ทำเอาพวกเราใจเหี่ยว...ผมยังไม่เชื่อสักเท่าไร..ในฐานะที่ทำงาน เกี่ยวกับพวกนี้อยู่ รีบรับป้าเล็ก ไปดู..และเราเองก็คุยกันนอกรอบ หวังเพียงจะมีปาฏิหาร์ ....สุดท้าย พี่แดงก้ไปไปสบาย ได้พักเหนื่อยแล้วพี่...
พักให้สบาย....หลับให้สบาย ....พี่แดง...ชีวิน กาหลง......ผมคงเป็นคนสุดท้ายที่ได้คุยกับพี่ในบรรดาพี่น้อง BIKE NET ไม่มีอะไรเป็นลางบอกเหตุเลยสักนิดเดียว...
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนนำทาง..ให้ผมได้เที่ยวบนรถได้อย่างสนุกแล้ว
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนทวงงานจากผมเหมือนพี่
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนบอกร้านอาหารที่อร่อยในต่างจังหวัดแล้ว
ตั้งแต่นี้ไป...ผมไม่รู้จะแกล้งและล้อใครอีก
ตั้งแต่นี้ไป...คงไม่มีคนมาสาธยายเรื่องรสชาติกาแฟให้ผมฟัง ทั้งที่ผมไม่ดื่มและไม่รู้รสชาติมัน
ตั้งแต่นี้ไป...พี่รอนะ..อีกนิดนะ...เจ้าเพชรและเจ้ากอล์ฟ จะเอาเหรียญทอง ซีเกมส์ มาฝากพี่
ท้ายที่สุด....ขอให้พี่แดง จงอยู่กับพระเจ้าในสรวงสวรรค์ตลอดไป...
พี่น้องชมรม BIKE NET นักกีฬาทีม LIFE AND LIVING BIKE NET จะระลึกถึงพี่ตลอดไป....พี่แดง ชวิน กาหลง
