เรื่องเล่าจากห้องเรียนวิชาญี่ปุ่นศึกษา : strida @JAPAN!

[tumtawan]

ต้องออกตัวก่อนว่า แรกสุดแล้ว ผมไม่คิดจะสรุปทริปนี้ เพราะ....ผมเป็นคนไม่ชอบสรุปทริป
ผมมีเหตุผลมากมายที่ไม่ค่อยได้สรุปทริป
- คิดว่าประสบการณของตัวนั้นไม่สด-ใหม่ จนพอที่จะเอามาโชว์ได้
- ผมพิมพดีดแบบจิ้มดีด
- ขี้เกียจ...นอนดึก
- ไม่ชอบถ่ายรูป หนักกล้อง
- ไปคนเดียว ไม่รุจะสรุป(แลกรูป) กับใคร
บลาๆๆๆๆๆ
แต่คราวนี้ พิเศษตรง พอไปตั้งกระทู้ขอความเห็นดังนี้ http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 3&t=394635
ก็มีเพื่อนๆพี่ๆมาช่วยออกความเห็นพอควร และหลายท่านก็พูดคุยกันต่อในพี่เอ็ม และคะยั้นคะยอขอให้ลงรูปที่ถ่ายมาอันน้อยนิด
ขอบคุณทุกท่านที่ไถ่ถามความเป็นไปในพีเอ็มนะครับ ทั้งทีรุจักกันมาก่อนและไม่เคยรุจักกัน
ก็เลยคิดว่าควรจะเล่าอะไรซักหน่อยเกี่ยวกับญี่ปุ่นที่ได้ไป " ทำความรุจัก " มา
ถือว่าเป็นการขอบคุณสำหรับมิตรภาพละกันนะครับ

[tumtawan]

ผมรักการเดินทาง......
ผมชอบที่จะได้รู้สึกถึงความกว้างของโลก...และตระหนักถึงความกระจิดริดของเรา...
ผมตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้เห็นผุ้คนอันแตกต่าง แต่ละภูมิประเทศ-สังคม-วัฒนธรรม......พูด/คิด/ทำ และใช้ชีวิตในรูปแบบที่แตกต่างกัน
ผมสนใจที่จะเข้าใจในเงื่อนไขในความแตกต่างเหล่านั้น
และหลายครั้งที่ในระหว่างการพยามทำความเข้าใจ " เขา "
" เรา " เองต่างหากที่เข้าใจตัวเองมากขึ้น.......
ผมเชื่อว่านั่นคือกระบวนกรเรียนรู้ที่สำคัญต่อชีวิต
เรียนรู้ที่จะเข้าใจชีวิตคนอื่น เรียนรู้ที่จะเข้าใจความคิดและจิตใจตนเอง เรียนรู้ในความแตกต่างของมนุษย์ .....และสุดท้ายเพื่อที่ยอมรับมัน และอยู่ร่วมกันอย่างเป้นสุขและมีภราดรภาพ
เพราะงั้น หากจะเรียกการเดินทาง ว่าเป็น เสมือนห้องเรียนก็คงไม่ผิด...
แต่เป็นห้องเรียนอันปราศจาก ประตู-ผนัง-กำแพง เพื่อจำกัดขอบเขต...
ขอบเขตในการสัมผัสโลก.....
ภาคเรียนนี้ ผมเรียนวิชา ญี่ปุ่นศึกษาขั้นมูลฐาน รหัส 001
ผมลงเรียนกับเพื่อนผม...คนนี้เขาชื่อมินิ
สไตรด้า-มินิ

[tumtawan]

ผมหลีกเลี่ยงที่จะเขียนเรื่องราวเป็นเหมือนสารคดีนำเที่ยวญี่ปุ่น เพราะนั่นสามารถหาอ่านได้ทั่วๆไปในอินเตอร์เนต
แต่จะพยามเขียนจากความเข้าใจของตน-ความคิดที่เกิดขึ้นระหว่างทาง
และด้วยความที่ผมเป็นนักเรียนประวัติศาสตรและนักเรียนวิชาสถาปัตยกรรม
ผมจึงพยามใช้ทั้งสองเป้นเครื่องมือในการทำความเข้าใจญี่ปุ่น
และจากช่วงเวลาสองอาทิตย์ระหว่างนั้น ผมพบว่ามันเป็นเครื่องมือที่ใช้การได้ดีทีเดียว...
ผมยังเรียนไม่จบ....ผมเพิ่งเริ่มเรียน
แต่ผมเริ่มรู้แล้วว่า .....ผมน่าจะชอบวิชานี้

[tumtawan]

ผมถ่ายรูปมาไม่มากนะครับ อีกทั้งกล้องที่ใช้ก็เป็นกล้องมือถือง่อยๆ
แต่ผมจะพยามหารูปที่คิดว่า อธิบายความได้ดี และมีความชัดเจนพอสมควร มาลงให้ดูเรื่อยๆ
............
ผมพิมพ์ไม่เก่งนะครับ.. และเนื่องจากโดดงานมานาน อาจต้องใช้เวลานานซักหน่อยกว่าจะสรุปเสจ
แต่จะพยามลงต่อเนื่องไปเรื่อยๆ และจบให้เรวๆก่อนที่ไฟจะหมดก่อนครับ
.....( ออกตัวเยอะจิงๆ หะหะหะ)
จิงๆ นอกจากเขียนเพื่อแทนคำขอบคุณในไมตรีเพื่อนชาวบอร์ดแห่งนี้แล้ว
ผมอยากเขียนเพื่อสรุปแทนความคิดตัวเองที่ยังขบไม่แตก มัวๆ เบลอๆระหว่างทางด้วยครับ
เผื่อว่าจบวิชานี้แล้ว ผมจะได้เกรดเอมั่ง

[tumtawan]

การเดินทางสู่โลกกว้าง สามารถเกิดขึ้นได้หลายวิธี ต่างไปตามสถานการณ
ครั้งนี้ผมเลือกที่จะไปกับรถพับ--และด้วยความทีต้องใช้งานร่วมกับแมส ทรานสปอรทเทชั่นหลากชนิด
ผมเลือกสไตรด้า
ผมไปโดยไม่รุว่าจะเปนอย่างไร? เดินทางสะดวกไหม? รถไฟชินกันเซ็นที่ไม่มีตู้สัมภาระเขาจะจัดการกับเราอย่างไร? ( เวลาคนญป. เดินทางไปไหนมาไหน-มีน้อยมากที่เขาจะไปกับเป้ใบใหญ่ๆ กระเป๋าลากโตๆ ด้วยเหตุที่ว่า คนมันเยอะ รถมันแน่น และผมคิดว่าเขาเกรงใจผู้โดยสารคนอื่นเป็นหลัก เค้าจึงมีบริการประเภทที่ฝากกระเป๋าไปส่งที่บ้าน ซึ่งสะดวกดีมาก...แต่ไม่เหมาะกับพวกนักเดินทางไร้หลักแหล่งแบบผม )
และผมมาพบภายหลังว่า.....
ผมคิดไม่ผิด
สไตรด้ามินินั้น รับใช้ผมได้ในทุกสถานการณ์จิงๆ
บนชินกันเซ็น-รถบัส-รถไฟฟ้าโลคอล-ซับเวย์
มันไม่หนักเกินกว่าที่จะเดินลากเป็นระยะทางไกลๆยามเดินหาทางขึ้นรถไฟ
มันทนทานพอที่จะรับนน.แบบฟูลโหลดได้โดยไม่มีเรื่องจุกจิกกวนใจตลอดการเดินทาง
มันน่ารักจนเชื้อเชิญคนท้องถิ่นเปิดบทสนทนากับไกจินแบบผม
มันกะทัดรัดจนสามารถฝากไว้ในล้อคเกอร์รถไฟได้ เวลาต้องการเดินท่องสำรวจเมือง
ไม่มากไป-ไม่น้อยไป
เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดที่เกิดขึ้นกับการเดินทางครั้งนี้

[tumtawan]

.....เงียบกริบ............
.................
..............................
เงียบกระทั่ง..ด้ยินกระทั่งเสียงจื้งหรีดในพุ่มไม้ข้างทาง...................
...........................................................
ข้อมูลที่ผมได้รับมาตลอดเกี่ยวกับโตเกียว คือมหานครแห่งความวุ่นวาย
ด้วยขนาดที่ใหญ่กว่า กทม หลายเท่า / จำนวนเส้นรถไฟใต้ดิน-บนดิน-ลอยฟ้านับสิบสาย / จำนวนคนอยู่อาศัยเป็นสิบล้านคน
ผมคิดจินตนาการถึงการปะทะสังสันท์กับความโกลาหลแบบสุดๆ
แต่ก้าวแรก หลังจากผมเดินก้าวข้ามประตูทางออกสถานีอุเอโนะ ฝั่งสวนสาธารณะ ในเวลาพลบค่ำ
เงียบกริบ.....................
อากาศเย็นยี่สิบองศา-เสียงหริ่งเรไร-ใบไม้ไหว-แสงสว่างวับแวมของไฟในสวน
ผมคงเข้าใจอะไรผิดไปแน่
..แต่หลังจากขี่จักรยานมาตามเส้นทาง ถนนสู่เขตอาซากุสะ
ตลอดเส้นทางถนนกว่าหกเลนในเมือง...ยังคงเงียบ
รถราวิ่งผ่านไปมา...ก็ยังคงเงียบ ( ผมคิดว่าเป็นเพราะเครื่องยนรถที่ญป.นั้นใหม่ จึงไม่ค่อยมีเสียง อีกทั้งส่วนใหญ่ก็เป็นไฮบริด ก็ยิ่งเงียบเข้าไปใหญ่)
ผมปั่นมากว่าครึ่งชม. สู่โฮสเทลที่พัก ไม่ได้ยินเสียงทีวีซักเครื่อง-เสียงเรรียกเข้าโทรมือถือซักสาย-คนตะโกนซักคน
โตเกียว....มหานครแห่งความเงียบงัน...
ผมตั้งชื่อตอนในใจ ก่อนเก็บของ เดินเช้าเช็คอินที่พัก

[tumtawan]

แน่ล่ะ ในย่านแห่งการทำมาหากิน ย่านธุรกิจเต็นรูปแบบ เสียงย่อมดังเช่นเดียวกับเมืองใหญ่ทุกเมืองในโลก
แต่หากถัดเข้ามายังย่านพักอาศัย-เขตวัด-สวนสาธารณะ...อะไรที่ทำให้เกิดบรรยากาศแห่งความสงบสงัดนี้ขึ้นมาได้ ท่ามกลางมหานครเช่นนี้
ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องที่พิเศษสุดๆ( ลองนึกถึงเซี่ยงไฮ้-กทม-ไซง่อน-จากาตารดูสิครับ)
................
ผมคิดว่า ด้วยพื้นที่ที่คับแคบอัตคัต-จำนวนผู้คนมหาศาล สิ่งเหล่านี้บังคับกลายๆให้คนญป.ต้องมีความเคารพต่อกัน
เคารพต่อสิทธิและความเป็นส่วนตัวของคนอื่น พอๆกับคาดหวังให้คนอื่นเคารพต่อตนเอง
ผลออกมาคือความพยามในการใช้ชิวิตประจำวันกระทบกับสิทธิของผุ้อื่นมากเกินไป
ไม่มีใครคุยโทรศัพทบนรถไฟ-ไม่มีคนทิ้งขยะเรื่อยเปื่อยบนถนน-หาคนเมาตะ
โกนโหวกเหวกกลางดึกไม่มีแม้ซักคน-ผู้คนยืนหยุดรอไฟแดงข้ามถนน แม้จะรถว่างและมีท่าทางที่รีบร้อนแค่ไหนก็ตามที........
เบ้าเตาสร้างขนมครกฉันใด
สภาพแวดล้อมของสังคม ย่อมหล่อหลอมคนฉันนั้น
คำกล่าววติดตลกนี้ เห็นจะจริง...............

[tumtawan]

นักธุรกิจใส่สูทโก้ มือถือกระเป๋าเจมสบอนด์...ขี่จักรยานแม่บ้าน
สาวเปรี้ยวจนเข็ดฟัน กางเกงสั้นจู๋ รองเท้าบูทถึงเข่า.....ขี่จักรยานมินิ
โอตาคุท่าทางล่อกแล่ก จูงจักรยานผ่านร้านเมดคาเฟ่
แม่บ้านปั่นสามล้อบริดสโตนมาซื้อของในซุปเปอร์
นักปั่นเสือหมอบกับชุดจิ้งเหลนเต็มสูบ มากับจักรยานคารบอนแบบจัดหนัก
...ทั้งผมดเป็นภาพที่ผ่านสายตาผมตลอดสองอาทิตย์ที่นั่น

ทำไมคนจึงขี่จักรยานกันมากขนาดนี้..
ผมคิดว่า เหตผลที่ง่ายที่สุดคือ เพราะที่นี่ จักรยาน " ใหญ่ " ที่สุด (ในบรรดาพาหนะที่บังคับเอง ไม่นับรถไฟที่ระบบดีสุดๆอย่างที่รุกัน)
รัฐบาลมีวิธีคิดในแง่ที่จะทำให้การเดินทางโดยจักรยานนนั้น สะดวกที่สุด-ง่ายที่สุด-และเป็นไปได้มากที่สุด
ทางจักยานนั้นเชื่อมโยงกันต่อเนื่อง-ระดับไม่มีสะดุด-เศษหินแหลม,เศษแก้วแตกไม่เคยเจอ-ฝาตะแกรงไม่เคยเห็นตั้งแนวเดียวกะล้อ-ปั่นไปได้ทุกที่ที่คนเดินไปได้ ( บางที่ผมว่าคนไม่น่าปั่นเข้า เพราะเริ่มเป็นเหมือนในอาคารแล้ว เช่นตลาดฟูรามาชิ ที่เป็นพื้นกระเบื้่อง มีหลังคาคลุมสูง ก็ยังเห็นคนปั่นกันขวักไขว่ )ยิ่งถ้าปั่นริมน้ำที่ไม่มีแยก ลอดผ่านสะพานและถนนไป...นั่นเป็นการเดินทางที่รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ
ผู้คนเอื้อความสะดวกให้จักรยาน ทุกเส้นทางเลี้ยว จักรยานผ่านก่อน
จักรยานปั่นบนฟุตบาทได้-บนถนนได้-สวนเลนได้-อยากข้ามตรงไหนก็ได้

ในขณะที่การขับรถ ดูจะเป็นภาระมากกว่าความสบาย
ต้องหาที่จอดอันน้อยนิด/เจอรถติด/น้ำมันแพง

อยู่ที่ กทม ผมรุสึกเหมือนพลเมืองชั้นสาม
อยู่ที่นี่...ผมคือนายเหนือถนนทุกสาย

[tumtawan]

ผมปวดฉี่..........และพยามหาที่แอบฉี่ ตามวิสัยคนจากประเทศที่ฉี่ได้เกือบทุกที่ ที่ไม่มีคนเห็น
..................
..............
...................
........ไม่เจอ.......
ผมหาที่ฉี่ตามสาธารณะไม่ได้....สุดท้ายก็เจอห้องน้ำสาธารณะ ก่อนที่จะเจอที่ฉี่สาธารณะ
เรื่องนี้บอกอะไร?
นอกจากบอกเรื่องการจัดฟาซิลิตี้ที่ดีเลิศของรัฐญป. ในการหาห้องน้ำสะอาดให้ประชาชนทั่วๆไปอย่างพอเพียงแล้ว
มันยังแสดงให้เห็นถึงการออกแบบพื้นที่สาธารณะได้อย่างชาญฉลาด
ผมหาที่มุมอับฉี่ไไม่ได้ ก็เพราะมันไม่มีมุมอับ!!!!!!
ทุกที่ว่าง ถูกจัดให้เป็นอะไรซักอย่างที่เป็นพื้นที่ใช้งานร่วมกันของประชาชน
เป็นสนามเดกเล่น-เป็นสวนขนาดเล็ก-เป็นที่นัั่งพัก
การไม่มีมุมอับ เป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้ผรารู้สึกปลอดภัยมาก เวลาเดินทางในญป. ไม่ว่าจะดึกแค่ไหน
ไม่มีซอกมุมที่จะแอบทำอะไรไม่ดี ไม่มีหลืบที่ผุ้หญิงเสี่ยงต่อการถูกฉุดไปข่มขืน
การทำอะไรซักอย่าง จะถูกเห็นโดยคนเดินเท้าบนถนน-บาทวิถีตลอดเวลา
เป็นสายตาที่ช่วยสอดส่องความปลอดภัยซึ่งกันและกัน
แสงไฟที่แม้จะสว่างเพียงวับแวมตามทางเดินเลาะเลียบสวนสาธารณะ แต่มุมมองที่เปิดโล่งต่อสายตาผู้คน ทำให้ความรู้สึกปลอดภัย-วางใจในสวัสดิภาพแม้ในยามวิกาล

ผมล้มเหลว....
ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง................ในการแอบฉี่บนแผ่นดินอาทิตอุทัย

[โอ๊ตนนท์]

Wow!!　　おもしろい　　楽しい　か？

[tumtawan]

ทุกครั้งที่ผมเดินทาง ผมมักนึกถึง ที่ worst case scenario
คือ ไม่มีเงิน ไม่มีที่นอน
และผมมักมองหาที่นอนแบบ โฮมเลส เสมอ ไม่ว่าอยู่ที่ใด
ในเมืองไทย มันอาจง่ายสุดๆที่จะนอนในวัด สถานีตำรวจ ป้อมยาม
แต่ที่เมืองนอก ตามประสบการณ์ ผมว่าเรื่องราวยากและซับซ้อนกว่ามาก

ที่ฮานอย แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะนอนที่สาธาณณะโดยไม่โดนปล้น
ที่เดลี อาจหนักกว่านั้น คือโดนข่มขืนด้วย !!
ที่เซี่ยงไฮ้ ถึงนอนได้ ทุกๆที่ก็สกปรกเกินกว่าจะนอนลง ทุกที่มีคราบสเลดจางๆเสมอ (ฮา)

แต่ผมคิดว่า ผมสามารถนอนข้างถนน-บนพื้นสถานีรถไฟ-ในม้านั่งสวนสาธาณะได้ ที่นี่
และหลับสนิท อาจถึงขั้นฝันดี
นอกจากควาามเงียบ ความรุสึกปลอดภัย ความสะอาดเป็นอีกปัจจัยที่สำคัญ
......
พื้นของสถานีรถไฟ อาจสะอาดกว่าพื้นห้องนอนบ้านผม......
คนญป.คลั่งไคล้เรื่องความสะอาดอย่างมาก
รากฐานมาจากศาสนาชินโต ที่เน้นความสะอาด บริสุทของสถานที่และพิธีกรรม
เหนือทางเข้า เสาโทริอิ มีไม้กวาดปัดกวาดชำระความสกปรกผู้มาเยือน
หน้าประตู มีบ่อน้ำล้างมือ-ปากให้สะอาด
ในพีธีกรรม มีการปัดเป่าความชั่วร้ายด้วยไม้(ที่ดูเหมือน) ไม้กวาดขนาดใหญ่

ความหมกมุ่นเรื่องความสะอาด จึงส่งผลมายังชีวิตประจำวัน ในทุกระดับชั้นของพลเมือง
ผมเห็นคนแก่วัยเกษียรเพียรพยามคีบก้นบุหรี่ด้วยมืออันสั่นเทา เก็บลงถังขยะ
เห็นเจ้าของร้านอาหาร ใส่ผ่้ากันเปื้อน ลงมือขัดพื้นหน้าร้าน เช้า เที่ยง เย็น
รอยเท้าของผมในห้องน้ำ ถูกขัดตามหลังด้วยพนักงานประจำ

ที่ญี่ปุ่น ผมนอนได้ทุกที่...
เท่าที่ไม่นึกอาย

[tumtawan]

นับตั้งแต่สมัยเฮอัน
เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ในเกียวโต-แผ่นดินไหวใหญ่ในเขตคันไซ-สงครามกลางเมืองต่อเนื่องยาวนานกว่าสี่ร้อยปี-เข้ายุคปฎิรูปเมจิ ไฟไหม้ใหญ่ในเอโดะ-แผ่นดินไหวใหญ่กลางเมือง อาคารราบเป็นหน้ากลองกว่าค่อนเมือง-สงครามโลก-สงครามแปซิฟิค และระเบิดอะตอมมิค จนมาถึงซึนามิครั้งล่าสุด
ทุกครั้ง สังคมญี่ปุ่นนั้นฟื้นคืนชีพมาได้อย่างน่าทึ่ง
...................
ที่ฮิโรชิมา..สิ่งเดียวที่เห็นเป็นอนุสรณคือ เอโดม..นอกนั้นเราไม่มีรู้ว่านี่คือสถานที่ที่เคยราบด้วยแรงระเบิดในปี 1945 มาก่อน( ยิ่งไปกว่านั้น-บ้านเมืองยังดูทันสมัยแบบเมโทรโปลิแตนซ์แบบสุดๆ)
แม้เรื่องราวในมิวเซียมจะน่าเศร้าจนน้ำตาซึมไม่รุตัว ( เดกนร.ญป.ที่ผมเห็น สะอื้นฮักๆไม่หยุดตลอดเส้นทางจัดแสดง)
ความพยามฟื้นตัวจากหุบเหวของคนที่นี่ ไม่อาจนำไปเทียบกับเคสใดๆที่เกิดขึ้นรอบโลกได้
เพราะมันขึ้นสุด-ลงสุด-ขึ้นสุด-ลงสุด ไม่รุกี่ครั้ง ( ฮิโรชิม่า ก่อนทิ้งระเบิดก็เป็นเมืองท่าที่ทันสมัยสุดๆในเวลานั้นเช่นกัน)
เคล็ดลับของมันอยู่ที่ไหน?
เราสามารถศึกษาเป็นเคสสตัดดี้ เพื่อนำมาปรับใช้กับสังคมไทยได้หรือไม่?
................
ผมพยามครุ่นคิด......

[tumtawan]

-ด้วยปัจจัยทางภูมิศาสตร์ ที่เป็นเกาะ ทำให้การอพยพย้ายถิ่นเกิดขึ้นไม่ได้มาก คนท้องถิ่นจึงมีโอกาสเป็นคนในเชื้อชาติเดียวกันอยู่สูง และมีสายสัมพันะืที่เกี่ยวเนื่องเชื่อมโยงกันผ่านการเป็นเครือญาติ
-พื้นฐานเดิมของศาสนาชินโตโบราณ ที่นับถือความยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ มองเห็นธรรมชาติเป็นสิ่งศักสิทธ/สิ่งใหญ่กว่าตัว/ล้นพ้นเกินตัว และมองตัวตนเป็นเพียงองคประกอบเล็กๆในสังคม จึงมีความเคารพนอบน้อมต่อสรรพสิ่งรอบตัว ไม่ถืออหังการ์
-รูปแบบสังคมในยุคโชกุน รัฐบาลบาฟุคุที่มีสงครามกลางเมืองโดยตลอด ที่มุ่งเน้นความเข้มแข็งกลมเกลียวกันในองคกร
-ปรัชญาของนักรบ บูชิโด อันเนั้นความรับผิดชอบและเสียสละ เหนือกว่าชีวิต
-การจัดกลุ่มสังคมแบบ อิเยะ ที่สร้างเครือข่ายความสัมพันธแบบครอบครัวระหว่างกลุ่มคนในสังคม-แวดล้อมเดียวกัน
-สภาพการตั้งฐานบ้านเรือนที่อยู่ร่วมกันอย่างใกล้ชิด (ที่ราบมันมีน้อย)เป็นชุมชนเข้มแข็ง แบ่งหน้าที่ดูแลกันชัดเจน และมีฟาซิลิตี้ร่วมกัน เรียนรู้วิธีแชรืทรัพยากรส่วนกลางร่วมกัน มีวิธีจัดการความขัดแย้งอย่างประนีประนอม
-การปิดประเทศอันยาวนานกว่าสองร้อยปี ไม่เปิดรับต่างชาติ และไม่อนุญาตให้ออกนอกประเทศ ในช่วงคศ.ที่ 16-18
- การพรอพพะกันด้าสถาบันจักรพรรดิแบบสุดๆ (จนถึงกับคลั่งชาติ) ในช่วงหลังยุคปฎิรูปเมจิ ถึงสงครามแปซิฟิค ที่ทำให้คนญี่ปุ่นถึงกับทำการล้างเผ่าพันคนจีนที่นานกิงอย่างไม่น่าเชื่อ
-ห้วงเวลาที่ผ่านความทุกขยากร่วมกัน ครั่งแล้วครั้งเล่าในอดีตอันยาวนานของความเป้นชาติ......

เหล่านี้อาจเป้นปัจจัยส่งเสริมที่ทำให้คนญป.มีความเหนแก่องกรแบบสุดตัว-ไม่เหนแก่ตน-ถือประโยชนส่วนรวม...เวลาเกิดภัย
เราอาจเลียนแบบไม่ได้เรื่องปัจจัยที่เกี่ยวข้อง...แต่เราเรียนรู้และทำความเข้าใจได้
ผลลัพธอาจเป็นทั้งเรื่องดี อย่างการฟื้นประเทศ และเป็นเรื่องที่เลวร้าย อย่างที่เกิดขึ้นกับคนเกาหลีและคนจีนในนานกิง
..สิ่งที่เราควรทำ..คือเรียนรู้ เพื่อที่จะไม่ผิดซ้ำ
นัั่นคือแก่นกลางของวิชาประวัตศาสตรที่ผมสรุปเอาเองกับตัว....

[tumtawan]

แตกต่างจากวัฒนธรรมอื่นๆ
ผมมักจะมองเห็นทวิลักษณ์ ในความเป็นญี่ปุ่นเสมอ
ในขณะที่วัฒนธรรมลุ่มน้ำไนล์แบบอียิป เน้นความยิ่งใหญ่ของสถาปัตยกรรมแบบไม่ปรานีปราศัยต่อสิ่งใดทั้งสิ้น...สิ่งนี้ที่ญี่ปุ่นก็มี (วัดใหญ่-นารา) แต่ในขณะเดียวกัน เราก็จะเห็นสิ่งที่เรียบง่ายแบบสุดๆด้วยเช่นกัน (สวนหินเรียวอันจิ)
วัฒนธรรมกรีกโรมัน โชวความเข้มแข็งของรัฐแบบโบราณผ่านงานสลักเสลา และป้อมคูปราสาท...ญี่ปุ่นในยุคสงครามกลางเมืองก็เช่นกัน (ปราสาทฮิเมจิ) แต่ในห้วงเวลาเดียวกันนั้นเอง ที่เราได้เห้นความงดงามละเอียดอ่อนของงานแกะสลักองคประกอบในศาลเจ้า แห่งเมืองนิกโก้

ไม่ต่างจากการไปเยือนนครวัด
สถานที่เหล่านั้น....หากได้เห็น..ก่อนตาย
ก้นับว่าไม่เสียดายที่ได้เยือน........

[tumtawan]

การที่ผู้คนแห่มาดูวัดใหญ่ โทไดจิ อาจไม่ใช่เรื่องแปลก ด้วยขนาด-อายุ-และความละเอียดของงาน-เทคโนโลยีในการก่อสร้าง ณ ขณะนั้น และศรัทธาที่มีต่อศาสนา
มันคือสิ่งมหัศจรรยของคนญี่ปุ่น และของโลกโดยแท้.....
แต่สวนหินแห่งเรียวอันจินี่สิ....ทำไมคนทั่วโลก จึงดั้นดั้นเพื่อมาดูสวนแห้งๆทีประกอบด้วยหินสิบห้าก้อน ขนาดพื้นที่ไม่เกินสามร้อย ตรม.แห่งนี้.....?
ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น......
อะไรที่ทำให้มันถูกเลือกเป็น เฮอริเทจไซท์ จาก ยูเนสโก้ จากองคประกอบง่ายๆเช่นนี้?
ผมถามตัวเอง...ก่อนที่จะปั่นขึ้นเนิน สู่ปากทางเข้าวัดอย่างลำบากยากเย็น........