ThaiMTB.com

บ้านพุระกำ ตั้งอยู่ในพื้นที่ หมู่ 6 ตำบลตะนาวศรี อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี
เป็นพื้นที่ส่วนหนึ่งในโครงการฟาร์มตัวอย่าง ตามแนวพระราชดำริ ของสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ฯ โดยมีวัตถุประสงค์
เพื่อให้ราษฎรมีรายได้จากการรับจ้าง และฝึกอาชีพในฟาร์ม สามารถต่อยอด นำไปประกอบอาชีพของตนเองได้
นอกจากนั้น ยังมุ่งหวังให้เป็นแหล่งเรียนรู้แก่ประชาชนในพื้นที่
เป็นแหล่งผลิตอาหาร และขยายผลสู่การค้า โดยไม่เน้นกำไร เน้นให้ราษฎรสามารถพึ่งพาตนเองได้

บ้านพุระกำ นอกจากจะเป็นแหล่งเรียนรู้แล้วยังมีทิวทัศน์ของผืนป่าที่อุดมสมบูรณ์ได้สัมผัสกับกลิ่นไอของธรรมชาติและสายน้ำ

จากการค้นห้าข้อมูล
ศูนย์แม่ฟ้าหลวง บ้านพุระกำ
มีคุณครูแค่คนเดียว ที่ต้องดูและทุกอย่าง มีโรงเรียนเล็กๆ เป็นอาคารไม้ชั้นเดียว 1 หลัง สำหรับสอนหนังสือของเด็กๆ
และผู้ใหญ่ชาวไทยภูเขาเผ่ากะหร่าง ชั้น ป.1 ถึง ป.6 มีนักเรียนประมาณ 60 คน
ไม่มีไฟฟ้า และน้ำประปา อาศัยโซล่าเซลล์เป็นพลังงาน
เส้นทางที่จะเข้าถึงหมู่บ้านและโรงเรียน ค่อนข้างยากลำบาก คิดว่าเด็กๆและครู
คงขาดอุปกรณ์การเรียนการสอนและขาดปัจจัยสี่ในการดำรงชีวิต พอสมควร

รายงานการปั่นสำรวจเส้นทางเช้าวันเสาร์ที่ 6 สิงหาคม 2554
8.45 ออกเดินทางจากศาลายา เพื่อไปสวนผึ้ง ราชบุรี เพื่อไปเจอกับพี่น้อย
9.45 ถึงจังหวัดราชบุรี แวะเที่ยวตัวเมืองครั้งแรก ได้ข่าวว่าก๋วยเตี๋ยวไข่ อร่อยมาก เลยแวะไปกินเสร็จก็จะเดินทางต่อไปหน้าอำเภอสวนผึ้ง


ร้านแหม่มก๋วยเตียวไข่




เจอพี่น้อยระหว่างทาง เลยขับตามๆกันไป
11.00 น. ถึงหน้าอำเภอสวนผึ้ง แวะกินก๋วยเตี๊ยวเป็ดเจ้าอร่อยที่หน้าอำเภออีก
เจอกับพี่น้อย

11.30 น. ถึงแก่งส้มแมว ก็นำรถมาตรวจสภาพ และพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ ซึ่งพี่น้อยรู้จักดี

พี่น้อยบอกว่าเข้าป่า มีผู้หญิงไปด้วย
เพื่อความปลอดภัยของผู้หญิง ถ้าไปเฉพาะผู้ชายก็ไม่ต้องเอาไป
ปืนขนาดเล็กมากๆ


พี่น้อยเตรียมพร้อม


เพื่อความปลอดภัย และเส้นทางที่ไม่เคยไปมาก่อน
ป้องกันตัวด้วยสนับเข่าและศอก
น้องอ้อ


ผมเอง



เที่ยงกว่า ล้อหมุน ดูจากแผนที่ gps แล้วระยะทางจากแก่งส้มแมวไป บ้านพุระกำ ประมาณ 15-17 กิโลเมตร
แต่ช่วงก่อนถึงบ้านพุระกำ เจ้าแผนที่ไม่พบเส้นทาง จึงขีดเป็นเส้นตรง
ประมาณบ่าย 3 โมงกว่าก็ถึงบ้านพุระกำ
ชมภาพดีกว่า

เริ่มออกจากแก่งส้มแมว












จากที่ทำการถึงถนนใหญ่ ประมาณ 2 กิโล

พี่น้อย


2 ข้างทางสวยงาม




สาวๆ ปั่นมาได้ไม่ไกล ก็พักแล้ว เนื่องจากไม่ได้ยืดเส้นและวอร์มรอบขาสูงๆ เกียร์เบาๆ ก่อนสัก 15 นาที
เพราะออกจากแก่งส้มแมว ก็เจอเนินทันที

ขับไปได้สักพักประมาณ 4 กิโลเมตร ก็เจอทางดินบนลูกรังอัดแน่น
ช่วงนี้รถอะไรก็ไปได้ครับ

ช่วงนี้ขาอ่อนก็ไปได้ แต่พักบ่อยหน่อย


วิว 2 ข้างทางได้พบกับธรรมชาติอย่างแท้จริง
วัวมันฉลาดนะ รู้ว่าผมจะถ่ายรูป มันยังมองมาเลย ทั้งๆที่ผมไม่ได้ขอ อายคอนเท็ค ซะหน่อย




ช่วงนี้เริ่มยากขึ้น ต้องใช้ทักษะพอควร รถหมอบไม่น่าจะมาไหว แต่ทัวร์ริ่งน่าจะได้

พี่น้อย ปั่นผ่านลำห้วยเล็กๆ สบายๆ


ส่วนน้องอ้อ ปลอดภัยไว้ก่อน พ่อสอนไว้


ปั่นไปได้สักพัก เจอลำห้วยที่ 2




ประมาทไม่ได้เลยนะ พี่น้อยยังเกือบไป

ผ่านมา 2 ลำห้วยแล้ว
ไปต่อ


ปรากฎว่าไปผิดทาง เจอกระเหรียงเข้าถามว่าจะไปไหน เราบอกว่าจะไปบ้านพุระกำ
เขาบอกว่าทางนี้ไปไม่ได้ ถ้าขับไปเรื่อยๆ ก็เจอทางตันแล้ว
เราเลยปั่นย้อนกลับมา ทางแยกลูกรังแรก แล้วเลี้ยวซ้าย


น้องอ้อ บอกว่ามีแถมระยะทางให้ด้วยเหรอ
งั้นขอพักอีกดีกว่า


ปั่นๆๆๆๆๆๆ


โอ้สวรรค์ เจอฝายน้ำล้นแล้ว แสดงว่ามาถูกทาง
ทุกคนหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งจริงๆ

ชมความงามของธรรมชาติต่อ




ธรรมชาติโอบล้อมตัวเรา รับรู้ได้ถึงประสาทสัมผัสทุกๆส่วนของร่างกาย
ว่า นี่ล่ะคือ "ความสุขที่แท้จริง" ที่ธรรมชาติและป่าให้แก่เรา


ทุกคนสนุกและยิ้มแย้ม เมื่อได้ปั่นข้ามน้ำ

บรรยาศอดที่จะถ่ายรูปไม่ได้จริง
ภาพเพื่อนๆที่มาร่วมสำรวจ

ขอถ่ายตัวเองบ้าง

ต่อนะ


วิวบ้าง


เต๊ะท่าเองบ้าง


สีหน้าแสดงถึงความสนุก ความสุข สุดๆ


คนนี้ก็บ่นตลอดทางว่า จะปั่นมาทำอะไรเนี่ย
แต่พอมาเจอความงามแล้ว ยิ้มเลย



คตินี้สอนให้รุ้ว่า ถ้าแฟนบ่นๆ ก็ทนๆฟังไปเถอะ
ถ้าคุณเธอชอบ ก็ ok ถ้าคุณเธอไม่ชอบ ก็ช่างมัน ฉันไม่แคร์

ไปต่อโรงเรียนบ้านพุระกำ ต้องข้ามลำห้วยใหญ่
คราวนี้ของจริงๆ แต่คุณเธอก็ไม่บ่นสักคำ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ ลำห้วยกะติ๊ดเดียวยังบ่นเลย

ดูเธอซิ ยิ้มแบบมีความสุข แถมสบายใจ
ส่วนพี่น้อย แข็งแรงจริงๆ แบกรถที่ 2 คันเลย


เดินตาม


ที่แรกล่ะกลัวน้ำ ตอนนี้ มีหยุดชมความงามของธรรมชาติซักอย่างงั้น ผู้หญิงนะผู้หญิง



มีการเปลี่ยนไลน์เดินด้วยนะ คงจะสำรวจว่าไลน์ไหนปั่นข้ามได้มั้ง

ถึงแล้ว
โรงเรียนบ้านพุระกำ




เด็กๆ น่าจะฐานะยากจน
แต่เมื่ออยู่กับธรรมชาติที่สวยงาม ดูช่างมีความสุขจริง


ไปถึงเจอพวกทหารพราน หรือตำรวจตะเวนชายแดน มาก่อนหน้านี้พอดี


ตัวนี้เขาเรียกกันว่า ล่อ นะครับ

อยู่ได้สักพัก
ได้เวลาประมาณบ่าย 3 โมงกว่า ฝนเริ่มลงเม็ดเล็กๆ
พวกทหารหรือตำรวจ ออกเดินทางไปก่อนหน้าเรา
คิดว่าฝนอาจจะตกหนัก เลยรีบปั่นกลับดีกว่า
ทั้งๆ ที่ ยังไม่อิ่มอกอิ่มใจกับธรรมชาติเลย

ขากลับ
ถึงฝนจะตกปอยๆ แต่อกใจไม่ไหว หยิบกล้องมาถ่ายต่อดีกว่า

เจอกลุ่ม offroad กำลังจะเข้ามาพอดี


แวะทักทายกันนิดหน่อย
ช่วนี้ฝนตกทำให้เลนส์เปียกนิดหน่อย ภาพเลยเบลอๆ



มีข้อคิดนิดหนึ่งนะครับ
เวลาขับทางขึ้นลงเขา หูต้องฟังเสียรถดีๆนะครับ เพราะทางเล็กมาก ถ้าดาวน์ลงมารับรองเบรคไม่อยู่แน่ๆ
สมควรที่จะหยุดแต่เนิ่นๆ รอให้รถไปก่อน เพราะตอนลงเขา ความเร็วสะสมจะเพิ่มอย่างรวดเร็ว

ปั่นมาเจอกับทหารหรือตำรวจ กลุ่มเดิม