ThaiMTB.com

กลับมาแล้วครับ การเดินทางทุกอย่างราบรื่นแดดลม ไม่รบกวนทุุุกอย่างเอื้ออำนวยให้กับมือใหม่ขาอ่อนอย่างเราๆทั้งสี่คนให้ไม่ท้อไปซะก่อน และแถมเมื่อเริ่มจะหมดแรงไปกับเขาสามชั้นก่อนไทรโยคน้อย เราเริ่มจะตระคิวกินกันไปที่ละคนเพราะสาเหตุที่ไม่มีการเตรียมพร้อมร่างกายก่อนการเดินมีแต่ใจที่เราเตรียมมากันเท่านั้นใจที่สู้กับความเจ็บปวดของอาการตระคิวกิน แต่เราก็ขึ้นถึงยอดที่ละขันมีลงเข็นเป็ยระยะ และแล้วอัศวินม้าขาวก็มาถึง อาจารย์สมจิต (S_porm)และน้าเบือก เจ้าของร้านอาหารครัวณัฐมน ที่ขับรถมาต้อนรับเราบนเขาชั่นสุดท้ายที่ดูเหมือนท่านจะว่างแผ่นไว้ก่อนเพื่อทดสอบกำลังใจของพวกเรา ว่าจะป็อดถอดใจกันไปซะก่อนหรือป่าว เจ้าถิ้นผู้โอบอ้อมทั้งสองท่านที่เราพบในช่วงเวลานั้นสร้า้งร้อยยิ้มและกำลังใจให้เราไม่ใช่น้อย จากนักปั่นงูๆปลาๆที่ไม่รู้ว่าเส้นทางข้างหน้าจะมีเนินอีกซักกี่เนิน จะสูงจะชันซักกี่องศา รู้เพียงระยะเส้นทางที่แน่นอนที่มั่นใจว่าสามารถปั้นได้ แต่ใจก็หวั่นกับอุปสรรค์ที่จะเกิดขึ้นข้างหน้า
ดูเหมือนเราๆจะมีหน้าตาที่สดใสขึ้นเมื่อเห็นเจ้าบ้านใจดีที่ขับรถมาถึงและโบกมือทักทายเราถามถึงเส้นทางที่ผ่านมาและเหมือนเป็นการพักไปในตัว และพักนึ่งที่ๆหยุดพักพูดคุยและเริ่มปั่นต่อโดยมีน้ำเบือกปั่นนำและแนะนำการปั่นที่ดีและถูกต้องให้กับเรา และที่สำคัญหนึ่งประโยคที่ทำให้ใจลิงโลดคือ "ระยะทางต่อจากนี้มันจะเป็นโบนัส"(S_porm) และน้ำใจที่ลืมไม่เลยคือ พี่เอ้ บ้านโป้งที่ดักพบเราบนรถไฟเพื่อแนะนำเส้นทางแถมด้วยแผ่นที่ ที่พกมาเพื่อเรา ขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ทั้งรอยยิ้มการสนทนาที่สนุกสนานระหว่างเส้นทาง ที่เหลือขอฝากเพื่อนร่วมเส้นทางของผมร่วมแสดงความรู้สึก ผมขอขอขอบคุณน้ำใจและมิตรภาพตลอดเส้นทางนี้ครับ เป็นครั้งแรกที่ลืมไม่ได้ครับผม...ขอบคุณครับ
ปล.เบื่องหลังการตั้งชื่อทีมนี้และชื่อกระทู้นี้ได้ผ่านการจับฉลากและการลงเสียงอย่างเป็นประชาธิปไตยของเพื่อนร่วมทีมอย่างเป็นเอกฉันท์ ทางเดียวกันบนหลายหลายความคิดเห็น
แต่จุดมุ่งหมายเราเหมือนกัน
"Broken ass"[/b]

ขอบคุณพี่เอ้ บ้านโป่ง

ขอขอบคุณ อาจารย์ สมจิตร และ น้าเบื้อก อาจารย์ผู้สอนเราตลอดทริปนี้ให้ กำลังใจและความอนุเคราะห์ หลายๆสิ่งๆ หลายๆอย่าง ขอบคุณมากครับ

สวัสดีครับ มาเมืองกาญฯ หนึ่งครั้งก็ต้องมีสอง มีสาม มีสี่ และรอบถัดๆ ไปครับแล้วจะติดใจ ....

เอ้ บ้านโป่ง เขียน:

สวัสดีครับ มาเมืองกาญฯ หนึ่งครั้งก็ต้องมีสอง มีสาม มีสี่ และรอบถัดๆ ไปครับแล้วจะติดใจ ....

ขอบคุณพี่เอ้ บ้านโป่ง อีกคนครับที่ดักรอเราเพื่อเอาแผนที่มาให้ถึงรถไฟด้วยตัวเองและยังให้คำปรึกษาเรื่องเส้นทางอีกด้วย

สวัสดี Broken ass Team" ทุกคน แค่เห็นรอยยิ้มของทุกคนก็รู้สึกภูมิใจที่มีชาวจักรยานที่น่ารักพร้อมที่จะทักทายกับทุกๆคน มิตรภาพแค่ข้ามคืนก็รู้ว่าทุกคนมีความมุ่งมั่นและความจริงใจ ชาวกาณจนบุรียังยินดีต้อนรับเสมอครับ กำลังรอชมตอนต่อไป

หลังลงจากรถไฟล้างหน้าล้างตากันเรียบร้อยแล้ว ก็ไปหาอะไรทานลองท้องได้ก๋วยเต๋ยวเนื้อน้ำตกปากทางสถานีกาญจนบุรีนั้นเอง รสชาติดีราคาก็ถูกชามละ25บาทเท่านั้น
ขอแนะนำ คุณจึ๋ย ทั่วริ่งที่เราได้พบที่สถานีบากกอกน้อยแล้วได้พูดคุยกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวไม่นานก็ทราบว่าจะเดินไปศรีสวัสดิ์ มือใหม่เหมือนกัน คงสนุกไม่น้อยกลับทรปนี้เค้าเดินทางคนเดียว





จากนั้นก็เริ่มเดินทางโดยใช้เส้นทางแสงชูโตแก่งเสี้น แวะเก็บภาพเล็กน้อยกับหัวรถจักรโบราน





มุมเดิมๆที่ยังนิยมเสมอเมื่อมาถึงจังหวัดกาญจนบุรี



ตามเส้นทางเริ่มแรกยังราบเรียบไม่มีอุปสรรค์ใดๆมาขวางหนุ่มไฟแรงอย่างพวกเรา
ต่างคนต่างปั่นมีแรงเท่าไรใส่กันไป จับคู่กันสองๆ เพื่อดูแลกัน มันเหมือนนกที่ถูกปล่อยออกจากกรง
ต่างคนต่างบิน เหมือนเด็กเห่อของเล่น อันนี้เสือไม่เคยถนนกว้างมันจิงๆโล่งกว้างมีโค้งมีเวี่ยงทิ่งกันมันจิงๆ
ผมได้แต่มองเพื่อนตาปริบๆปั่นตามไปอย่างเย็นใจ (ไปเหอะจงไปเหอะผมคิดในใจเมื่อไหร่มันจะหมดแรงกัน)
แต่เหมือนพวกเค้าจะใช้แบตดี มันไม่ลดลงเลย ผมติดที่ไอ้กระเป๋ากล้องที่ดัดแปลงมาติดที่หน้าแฮ้นใส่สัมภาระ อย่างคนเป็นโรคหอบ หอบพลุงพลัง มันทำให้ผมช้าลง จากเดิมที่ช้าเป็นช้าช้าาาาาาา
หนึ่งในสี่เพื่อเรามีอาการตั้งแต่เริ้มต้นด้วยอาการตะคิวกิน มีอาการปั่นช้าลง ผมไม่รู้สึกกังวนกลับยิ้มในใจนิดๆว่าตูมีเพื่อนปั่นแล้ว
แต่ก็เพี่ยงชั่วแว๊ปเดียวเค้าก็ปั่นทิ้งผมไป ใจยังเด็ดจริงๆไปๆเหอะเดี๋ยวผมจะตามไป












เห็นจากคันขาวมือจะมีนกหวีดคร้องคอเพื่อใช้เรียกเพื่อนขอความช่วยเหลือ แต่ผมลองเป่าคอแหบไม่มีหันมาซักคนมันจะให้ผมคร้องคมมาทำไม-_-!

"เป็นไงเพื่อนไหวไหม" ยังไม่ลงตัวเพิ่งลงจากรถไฟ คันนี้รถพุ่มพวง กล้วยอ้อยเค้ามี วันธรรมดากลางวันปั่นขายตามหมู่บ้านกลางคืนขายกล้วยเลี้ยงช้าง


....................................

"จากนี้ไปนะมันมีสามชั่นนะมันจะขึ้นแล้วเรียบขึ้นแล้วไปสามชั้น " ตายายร้านของชำบอกเรา มีเสียงอุทานมาเบาๆพร้อมกัน "โฮฮฮฮฮฮฮฮ" เอาวะ
ยายไม่น่าพูดเลย แต่อัธยาศัยน่ารักมากยิ้มแย้มและไม่ถือตัวออกมาร่วมถ่ายรูปกับพวกเราด้วย คราวหน้าจะแวะอีกถ้าจำได้ว่าอยู่ตรงไหนนะยายยยยยย

มารายงานต่อจากเพื่อนๆครับ
ทริปนี้มีทั้งสนุก เหนื่อย เจ็บ รอยยิ้มที่ได้พบปะระหว่างทางโลกนี้น่าอยู่ขึ้นเยอะ ทริปนี้เป็นครั้งแรกของทั้ง4เสือ
ประกอบด้วย swinger,vaan 09,vaan s8,ผี้งน้อยพเนจร ทั้งหมดแทบไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับการปั้นทางไกล
โดยเฉพาะผมปั้นไปซื้อกับข้าวหาของกินแถวบ้านซะส่วนใหญ่ แต่แล้วข้อมูลต่างๆก็ไหลมาเหมือนสายน้ำอันเย็นฉ่ำ
ที่ได้จากพี่ๆในเวปและเจ้าถิ่นผู้ใจดี(อ.สมจิตร ,น้าเบื๊อก) ที่มารอรับกลางทางโดยได้ น้าเบื้อก มาทำหน้าที่นำฝูงเสือ
พร้อมแนะนำการปั้นที่ถูกต้องให้และอ.สมจิตร ขับปิกอัพ ปิดท้ายขบวนเพื่อความปลอยภัย ทำให้ทริปนี้เสือทั้ง4อยู่รอดปลอยภัยมาได้
ขอบคุณมากๆๆๆๆๆครับ

วิธีแพ็คเสือบนรถไฟครับ ถอดล้อหน้าวางสลับหัวท้ายได้ประมาณ3คัน ด้านในสุดรถทัวร์ริ่งพี่จึ๋ยที่พบกันตอนขึ้นเลยจำแพ็ครวมกันเลย

อันนี้บนรถปิกอัพ

ถ่ายรูปกับอ.สมจิตรก่อนกลับ อาจารย์เข้าเมืองกาญฯเลยติดรถมาลงแยกลาดหญ้าเพื่อปั้นไปหนองปรือต่อ

ให้กำลังใจกันหน่อยจากป้ายข้างทาง

มิตรภาพที่ได้พบเจอครับ รถธรรมดาแต่แรงกายเหลือเฟือ ยังคิดในใจ ถ้าตาหาปลาคนนี้ได้รถดีๆคงปั้นข้ามจังหวัดหาปลาได้สบาย