ทิ้งเวลาไว้นานกว่าจะได้มาสรุปทริปครับตั้งแต่วันเสาร์ที่ 7 พฤษภาพู๊น
หมาป่าบ้านอยู่แถวสวนหลวงร.9 ทริปแรกในชีวิตไปที่ป้อมพระจุลฯมา
อยู่บ้านร้อนๆสายๆก็เลยหาที่ใกล้ๆไปเที่ยว เลยค้นเรื่องบางกระเจ้าขึ้นมา
อยู่พระประแดงเหมือนป้อมพระจุลฯ
เสริชในเวปนี้แหละครับง่ายดี ส่วนใหญ่มักเดินทางกันด้วยเส้นสุขสวัสดิ์
แต่หมาป่าได้เปรียบกว่าตรงที่ขี่ไปแยกบางนาแล้วเลี้ยวขวาเข้าถนนสรรพาวุธไปข้ามเรือตรงท่าวัดบางนานอกก็ถึงกระเพาะหมูได้ง่ายๆ
ตัวกระเพาะหมูบางน้ำผึ้งบางกระเจ้านี่แปลกดีนะครับ หมาป่านั่งประชุมกับลูกค้าตรงตึก Q House หัวถนนสาทรมองจากห้องประชุมชั้นยี่สิบกว่าก็เห็นเขียวอื๋อแบบไม่น่าเชื่อว่าจะใกล้กรุงเทพขนาดนั้น
ยิ่งมาดูแผนที่นี่ยิ่งเห็นว่าใกล้แสนใกล้ คลองเตย บางจาก สาทร สมุทรปราการ เนี่ยมันใกล้จริงๆ แต่ที่รู้สึกว่าไกลก็เพราะเส้นทางรถยนต์ที่ติดขัดใช้เวลาเดินทางเยอะ ถ้าเป็นนก หรือ เป็นปลาว่ายในแม่น้ำ จะรู้ทันทีว่าแต่ละจุดล้วนใกล้กันมาก
หมาป่าขี่มาใกล้ท่าเรือตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง เริ่มหิวครับ กินก่อนเลยดีกว่าเรียกแรงไว้ก่อน ข้าวมันไก่เนื้อหนัง น้ำซุปเนียนปากมาก
ท่าเรือตรงวัดบางนานอกมีสองท่าครับ ท่านี้เหมือนเป็นของเรือเล็ก บรรยากาศสบายๆ ใครใคร่ทำอะไรก็ทำ
หมาเสร็จสมแล้วก็ทิ้งหลักฐานไว้นิดหน่อย ^^
ถัดจากท่าน้ำเรือเล็กก็เป็นท่าหลักที่อยู่หน้าวัดบางนานอกครับ เรือกำลังจะเข้าเทียบท่า เป็นเรือวิ่งระหว่างท่าน้ำวัดบางนานอก และวัดบางน้ำผึ้งที่อยู่ฝั่งกระเพาะหมู
เรือสายนี้มีมอเตอร์ไซค์ใช้เป็นประจำ จึงทำทางลาดไว้ให้ขึ้นลงเป็นเรื่องเป็นราว ธรรมเนียมคือให้คนตัวเปล่าขึ้นลงจากเรือก่อนแล้วค่อยเอายานพาหนะลง มอเตอร์ไซค์จึงมาจอดต่อคิวกัน หมาป่าก็เอาเจ้าเขียวKonaไปต่อคิวกับเขาด้วย
มอเตอร์ไซค์พร้อมเจ้าของเขาคิดค่าโดยสาร 10 บาทครับ ส่วนจักรยานคิดแค่ 5 บาท (ถึงคิด 50 บาทหมาป่าก็ไปอยู่ดี เพราะถ้าต้องขี่อ้อมกรุงเทพไปตีวงเข้าสุขสวัสดิ์คงใช้เวลาค่อนวัน)
บรรยากาศบนเรือครับ
ด้านนี้เป็นโรงกลั่นน้ำมันบางจาก ใหญ่โตดีจริงๆ วันก่อนอ่านหนังสือสารคดีเห็นว่าโรงกลั่นนี้สร้างหอกลั่นพิเศษเพื่อเน้นให้รองรับการกลั่นน้ำมันดิบจากแหล่งผลิตในเมืองไทยได้ดี กว่าหกสิบเปอร์เซนต์ของน้ำมันดิบที่ผ่านโรงกลั่นก็เป็นน้ำมันดิบที่สูบจากแหล่งในไทย อย่างพวกลานกระบือที่กำแพงเพชรนี่แหละครับ
อันนี้บ้านน่ารักอยู่ท่ามกลางป่าจากริมน้ำ เห็นแล้วอยากร้องเพลง “บ้านน้อยหลังนี้สุขีเสียจริง” นะครับ เสียดายไม่ได้ฉาบสีฟ้าเหมือนเนื้อเพลง
บริเวณใกล้ท่าน้ำวัดบางน้ำผึ้งครับ
องค์พระหน้าศาลาการเปรียญ
พระอุโบสถหลังใหม่ หลังเก่านั้นอยู่ถัดเข้าไปในแผ่นดินหลายร้อยเมตรอยู่ หมาป่ามาเห็นตอนขาขี่กลับ ทรงโบราณสวยดี มาคราวหน้าจะลองไปดูในรายละเอียดครับ
จากท่าน้ำวัดบางน้ำผึ้งหมาป่าขี่เข้าไปเพื่อหาถนนสายหลักของกระเพาะหมูเพื่อหาทางไปบางกระเจ้าครับ ชื่อถนนเพชรหึงษ์ เป็นเส้นกลางเกาะ วิ่งผ่ากลางเชื่อมระหว่างตำบลต่างๆ ดูในแผนที่เหมือนไกล แต่ขี่จริงแป๊บเดียวก็ถึงครับ ถามทางคนไปเรื่อย
ความจริงที่บางน้ำผึ้งมีตลาดริมน้ำอยู่ คนเยอะเชียว ส่วนใหญ่เป็นคนกรุงเทพขับรถมากัน มาจากสุขสวัสดิ์ มีที่จอดเป็นเรื่องเป็นราว เศรษฐกิจเจริญจากคนที่มาจับจ่าย แต่หมาป่าเดียวดายไม่ได้แวะเข้าไปเพราะคาดว่าจะเจอของ “โบราณ” เต็มตลาด ...กาแฟโบราณ กะเตี๋ยวโบราณ ไอติมโบราณ สาคูโบราณ ฯลฯ หน้าตาเนื้อตัวหมาป่าก็ดูโบราณอยู่แล้วน่ะครับ เลยขี่ผ่านไปเฉยๆ
ด้วยความเป็นเขตพิเศษที่สงวนไว้เป็นปอดของกรุงเทพ ห้ามก่อสร้างตึกสูง (เดาว่าห้ามสร้างหมู่บ้านจัดสรร หรือโรงงานอุตสาหกรรมด้วย) ตัวกระเพาะหมูและบางกระเจ้า บางน้ำผึ้งเลยยังมีบรรยากาศของสวนผลไม้แบบเมืองนนท์เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ขี่จักรยานแล้วเย็นฉ่ำจากอากาศที่เย็นกว่าฝั่งกรุงเทพ เย็นแบบรู้สึกได้เลย ต้นไม้นี้ดีจริงๆนะครับ สามสิบกว่าปีก่อนแม่พาไปงานแต่งงานเพื่อนที่ทำงานแถวเมืองนนท์ ไปถึงตอนเย็นๆค่ำๆเดินเข้าไปในสวน ต้องเดินผ่านสะพานข้ามท้องร่องสวนด้วย เด็กอย่างหมาป่านึกถึงผีอย่างเดียวเลยล่ะครับ ให้เดินคนเดียวคงเยี่ยวราดแน่นอน ...เดี๋ยวนี้เมืองนนท์เป็นหมู่บ้านกันหมด อยากระลึกฟามหลังต้องมากระเพาะหมู
ความกว้างของถนนสายหลัก ถนนเพชรหึงษ์ ช่วงนี้มีเลือกนายกอบจ.สมุทรปราการเลยมีป้ายหาเสียงขึ้นเต็มเกาะ
หมาป่าขี่มาแถวท่าน้ำกำนันขาว ในเขตตำบลบางกระเจ้า อยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขตคลองเตยครับ
ลองดูในแผนที่ที่ติดไว้ที่ท่าเรือ
ทิวทัศน์เมื่อมองจากท่าน้ำกำนันขาว
ข้างท่าเรือมีต้นจาก มีต้นจากแล้วก็มีลูกจากครับ
ขี่มาแล้วปวดห้องน้ำ ปวดหนัก เลยขอเข้าส้วมที่ร้านขายของชำริมท่าน้ำครับ ใช้ถามมอเตอร์ไซค์รับจ้างเอาว่าร้านไหนให้เข้า คุณน้าเจ้าของร้านมีบริการห้องน้ำราคาห้าบาทพอให้ได้คลายทุกข์ครับ เสร็จภาระแล้วก็เลยซื้อเบียร์มานั่งจิบตรงเฉลียงข้างร้านดูวิว รับลม เสพเบียร์กระป๋องพอให้กระชุ่มกระชวย
คนไทยรุ่นเก่าๆนี่ชอบปลูกต้นไม้นะครับ ไม่มีที่ดินปลูกในกระถังก็เอา ยายหมาป่าที่ตายไปก็แบบนี้แหละครับ ไม้กระถางออกดอกยายก็ชื่นใจ เสียดายหมาป่าไม่ได้นิสัยนี้มาเลย เป็นคนไม่ชอบทำสวนอย่างรุนแรง เมียชอบปลูกต้นไม้ก็ให้เธอปลูกไป หมาป่าทำให้ได้แค่ขนถุงดินขนกระถังให้ แต่พรวนดินรดน้ำริดใบแห้งเนี่ยขอไม่แตะ
เห็นจักรยานจอดอยู่ก็อดถ่ายไม่ได้
คนที่เกาะใช้จักรยานเยอะครับ จะมาลงเรือเข้าฝั่งกรุงเทพก็เอาจักรยานจอดฝากร้านแถวท่าเรือเอาไว้ ขึ้นจากเรือมาก็จ่ายตังค์ค่าฝากแล้วขี่กลับบ้าน
พอหย่อนใจแถวท่าน้ำเสร็จก็ขี่ย้อนกลับมาที่สวนศรีนครเขื่อนขันธ์เฉลิมพระเกียรติครับ เป็นสวนของกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม อ่านจากในเวปเรามีประวัติว่าพระเทพฯท่านชอบมาทรงจักรยานที่นี่ ต้นไม้ร่มรื่นเยอะแยะครับ มีจักรยานให้เช่าขี่และเรือให้เช่าพาย
เด็กกลุ่มนี้พายเรือเล่นสนุกสนาน
ภาพบึงน้ำในสวนเห็นไกลๆนั่นก็เด็กกลุ่มเดิมล่ะครับ ล่มเรือเล่นกัน ล่มแล้วก็กู้ขึ้นมาใหม่ บ่อขุดน้ำมันเลยไม่ลึก ไม่อันตรายสำหรับเด็กเฮี๊ยวๆที่อาจว่ายน้ำไม่แข็ง
หมาป่าขี่ไปตามทางในสวนแล้วก็ไปเจอมุมที่จัดให้เด็กมาปลูกต้นไม้มารักธรรมชาติกัน เป็นทางเดินไม้เข้าไป ด้านในมีศาลา ได้รับการสนับสนุนจากบริษัทเอกชนที่อยากให้เด็กรักธรรมชาติ แต่ตอนนี้งบประมาณคงขาดแคลนสะพานทางเดินเลยโทรมๆ ศาลาเริ่มรั่วนิดหน่อย
ความสงัดของบรรยากาศหมาป่าถ่ายมาให้ดูเป็นวิดีโอสั้นๆ ถือเป็นสื่อทางเลือกจากภาพนิ่งแล้วกันนะครับ
นั่งอยู่คนเดียวเนี่ยก็หวาดๆเหมือนกัน อารมณ์คล้ายๆหนังของคุณอภิชาติพงศ์ ผู้กำกับหนังอินดี้ชาวไทยที่ไปคว้ารางวัลประกวดเทศกาลเมืองคานส์มาเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์น่ะครับ หนังแกชอบถ่ายในป่า เสียงนกเสียงจั๊กจั่นดังเป็นแบคกราวด์ พระเอกนางเอกเดินจีบกันนอกจากเดินอมฮอลล์แล้วก็ยังเด็ดใบไม้เด็ดสมุนไพรมาเคี้ยวเล่นกันเสียอย่างนั้น บางเรื่องก็มีเสือสมิงโผล่มาด้วย คราวหน้าแกหาโลเกชั่นถ่ายหนังก็มาถ่ายในสวนนี้ยังได้เลยครับ
ถ่ายวิดีโอเสร็จแบตฯกล้องหมดพอดีครับ อดถ่ายรูปแล้ว มาคราวนี้ฉุกละหุกเลยไม่ได้เช็คความจุของแบตฯ
หมดจากในสวนนี่หมาป่าก็ขี่กลับมาลงเรือที่วัดบางน้ำผึ้งไปขึ้นที่วัดบางนานอกเหมือนขามา แวะกินกาแฟสดระหว่างทาง ทั้งเกาะนี่หากาแฟสดกินค่อนข้างยาก เจอแค่ร้านเดียวเองครับ แต่เดาว่าในตลาดบางน้ำผึ้งน่าจะมีขายเช่นกัน
มีแวะเข้าไปขี่บนทางปูนตามชุมชนริมน้ำที่ไม่มีถนนบ้างแต่หวาดเสียวนิดหน่อยครับเพราะทางมันแคบ เด็กเล็กโผล่ออกมาขวางทางเบรกกันหัวทิ่ม กลัวหักหลบแล้วหล่นลงน้ำเหมือนกันครับ หมาป่ายังขี่ไม่ค่อยแข็ง ไม่เสี่ยงดีกว่า ^^
ระยะทางไปกลับจากบ้านมากระเพาะหมูนี่ไม่ไกลเลยครับแค่สามสิบกว่ากิโลเอง ใส่กางเกงธรรมดาไม่ต้องบุฟองน้ำเดาว่าก็ไม่เจ็บก้นน่ะครับ
จบแล้วครับทริปสั้นๆ ทริปหน้าจะมาสรุปใหม่นะครับ
