ThaiMTB.com

【不了情 】 歌词

作词：陶秦 作曲：王福龄

忘不了　忘不了 ลืมไม่ลง ลืมไม่ลง
忘不了你的错　忘不了你的好 ไม่ลืมความผิดของเธอ ไม่ลืมความดีของเธอ
忘不了雨中的散步也忘不了那风里的拥抱 ไม่ลืมการเดินท่ามกลางสายฝน ไม่ลืมการสวมกอดท่ามกลางสายลม
忘不了　忘不了ลืมไม่ลง ลืมไม่ลง
忘不了你的泪　忘不了你的笑 ไม่ลืมน้ำตาของเธอ ไม่ลืมรอยยิ้มของเธอ
忘不了叶落的惆怅也忘不了那花开的烦恼 ไม่ลืมความห่อเหีียวของใบไม้ที่ร่วงโรย ไม่ลืมความทุกข์ของดอกไม้บาน

＊寂寞的长巷　而今斜月清照 ซอยลึกที่เปล่าเปลี่ยว บัดนี้แสงจันทร์นำส่อง
　冷落的秋千　而今迎风轻摇 ชิงช้าที่ร้างรา บัดนี้ไหวเล็กน้อยเมื่อสายลมพัดมา
它重复你的叮咛一声声忘了忘了 เหมือนตอกย้ำคำพูดเธอว่า ลืมเถิด ลืมเถิด
它低诉我的衷曲一声声难了难了 เหมือนเสียงกระซิบจากใจฉันว่า ยากน่ะ ยากน่ะ
　忘不了　忘不了 ลืมไม่ลง ลืมไม่ลง
　忘不了春已尽　忘不了花已老 ไม่ลืมว่าฤดูใบไม้ผลิสิ้นสุดแล้ว ไม่ลืมว่าดอกไม้เฉาแล้ว
忘不了离别的滋味也忘不了那相思的苦恼 ไม่ลืมความรู้สึกของการพลัดพราก และไม่ลืมความขมขื่นของการเฝ้าคิดถึง

ผมละที่เป็นแฟนคนนึง มีอยู่หลายแผ่น ยังฟังอยุ่บ่อยๆครับ

คำแปลอ่านแล้วกินใจจริงๆ

ชื่อเพลง Bu Liao Qing = love without end ครับ

หลินไต้ ที่รัก

เธอเป็นราชินีหนังฮ่องกงจากยุคหกสิบ เธอเล่นหนังแค่ช่วงประมาณสิบกว่าปีเศษ ก่อนจะจบชีวิตตนเองด้วยการกินยาฆ๋าตัวตายก่อนอายุสามสิบไม่นาน จากความร้าวฉานในครอบครัว แต้่เธอกลายเป็นเครื่องหมายหนึ่งเวลาเรานึกถึงหนังฮ่องกง ในหนังเธอเปล่งรัศมีความเป็นราชินีจริงๆครับ

http://filmsick.exteen.com/20090402/entry

มันเกิดจากการประชดที่ผิดพลาดทางเทคนิค


林黛 ถ้าวันนั้นไม่ใช่พายุเข้ายกกอง เธอคงไม่กลับบ้านเร็ว
และพบว่าสามีไม่อยู่ อีกทั้งคนใช้ยังโกหกเธอ
เธอคงไม่ทานยานอนหลับและเปิดแก๊สแล้วล็อกห้อง
และถ้าสามารถเอะใจ ไม่ไปนอนที่โซฟาัทั้งคืน ก็อาจช่วยเธอทัน


เธอเขียนจดหมายทิ้งไว้ว่า
ถ้าเธอจะช่วยชีวิตฉัน อย่าส่งไปรพ.ของรัฐ เพราะถ้าเข่นนั้น นสพ จะเอาไปลงข่าว
ซึ่งทำให้ขายหน้าได้

สามีเธอ หลังจากเธอเสียชีวิตไป ก็ไม่เคยมีใหม่
ห้องหับและสิ่งของต่างๆในห้องก็ทิ้งไว้เหมือนเดิม
เหมือนเดินเข้าสู่อุโมงค์กาลเวลา
แม้แต่ประตูที่ถูกถล่มเข้าไปเพื่อช่วยเธอก็ยังปล่อยไว้ในสภาพเดิมๆ

อย่างเก่าเลย
intro เปียนโน ฟังคุ้นๆ หู

Sumimoto Ieseda เขียน:มันเกิดจากการประชดที่ผิดพลาดทางเทคนิค


林黛 ถ้าวันนั้นไม่ใช่พายุเข้ายกกอง เธอคงไม่กลับบ้านเร็ว
และพบว่าสามีไม่อยู่ อีกทั้งคนใช้ยังโกหกเธอ
เธอคงไม่ทานยานอนหลับและเปิดแก๊สแล้วล็อกห้อง
และถ้าสามารถเอะใจ ไม่ไปนอนที่โซฟาัทั้งคืน ก็อาจช่วยเธอทัน


เธอเขียนจดหมายทิ้งไว้ว่า
ถ้าเธอจะช่วยชีวิตฉัน อย่าส่งไปรพ.ของรัฐ เพราะถ้าเข่นนั้น นสพ จะเอาไปลงข่าว
ซึ่งทำให้ขายหน้าได้

สามีเธอ หลังจากเธอเสียชีวิตไป ก็ไม่เคยมีใหม่
ห้องหับและสิ่งของต่างๆในห้องก็ทิ้งไว้เหมือนเดิม
เหมือนเดินเข้าสู่อุโมงค์กาลเวลา
แม้แต่ประตูที่ถูกถล่มเข้าไปเพื่อช่วยเธอก็ยังปล่อยไว้ในสภาพเดิมๆ

...ชีวิตคนรุ่นเก่าในอดีต...
...ชีวิตคนรุ่นใหม่ในปัจจุบัน...
...กับสภาพแวดล้อม... "ในอดีต...ปัจจุบัน"...
...จินตนาการย้อนกลับ..."ล้วนแตกต่าง"...
...ชีวิตคือชีวิต "มี รัก โลภ โกรธ หลง"...คือคน...

...ย้อนอดีต มาปัจจุบัน...
...คุณธรรม...แตกต่าง...ไม่เหมือนเดิม...