ThaiMTB.com

30 เม.ย. 54 เวลา .6.10 น. เดินทางด้วยทัวส์ริ่งจากบ้าน บางขุนเทียนชายทะเล รีบปั่นมุ่งหน้าไปยังสถานีรถไป ธนบุรี เพื่อให้ทันรถไปขวบวน 257 เป็นรถไปขบวนธรรมดา ถึงเวลา 07.00 น. รีบตีตั๋วและเสียค่าระวาง 90 บาท (ขบวนนี้เที่ยวแรกเวลา 07.50 น. ของทุกวัน)เพื่อบรรทุกจักรยานคันโปรดที่มันจะพาผมไปเที่ยวทุกแห่งหนของประเทศไทย เจ้าหน้าที่ให้ผมนำจักรยานไปยังจุดท้ายขบวน แต่ด้วยเกตุใดไม่ทราบผลปรากฎว่าขบวนสัมภาระถูกตัดออก จึงน้ำจักรยานขึ้นยังโบกี้ดดยสาร ประตูก็แคบการทรงตัวผมก็แย่มั๊กๆ เมื่อขึ้นจอดเรียบร้อยแต่เป็นหน้าห้องน้ำผมเองก็ทราบว่าไม่เหมาะแต่ถ้าเลยมาอีหหน่อยก็จะเป็นที่นั่งโดยสาร ซักพักเจ้าหน้าที่มาบอกผมแต่เราสื่อสารกันไม่รู้เรื่องผมจึงแจ้งไปว่าช่วยพาผมไปดูจุดจอดหน่อย เจ้าหน้าที่ส่ายหน้าแสดงความไม่พอใจแล้วเดินหนีไป ผมจึงขอร้องสุภาพสตรีท่านหนึ่งช่วยสื่อสารโดยการเขียนให้ที สุภาพสตรีเขียนมาว่า "เขาบอกให้คุณเอารถจักรยานไปไว้โบกี้ข้างหน้าตรงอ่างล้างหน้ามีที่จอดจักรยานอยู่ค่ะ"ผมขอบคุณและนำจักรยานค่อยๆลอดช่องของที่นั่งไปเรื่อยๆจนพบบริเวณอ่างล้างหน้า ทำการผูกมัดจักรยานให้มั่นคง ขบวนเรื่องล้อหมุน และเดินทางมาเรื่อยๆ ผมได้นั่งกับน้องผู้ชายคนหนึ่งได้พูดคุยและสอบถามกัน "ผมถามว่า ถ้าระหว่างสถานีกาญจนบุรี และสถานีน้ำตก จุดไหนใกล้กับน้ำตกเอราวัณมากที่สุด เขาตอบมาว่า ต้องสถานีน้ำตก" จนถึงสถานีรถไฟ กาญจนบุรี เป็นเวลาเที่ยงทำการหยุดพัก 30 นาที่เวลา 12.30 น.ขบวนรถไปเริ่มเดินทางเพื่อนำพาพวกเราสู่สถานีน้ำตก
ชมภาพกันครับ

ถึงสถานีรถไฟน้ำตก เวลา 14.30 น. แวะทานอาหารมื้อเที่ยงสั่งอย่างง่ายๆ ข้าวผัดหมู ไข่ดาวไม่สุก ล้างปากด้วยกาแฟร้อน 1 ถ้วย สอบถามเจ้าของร้าน (เพราะผมไม่ได้เตรียมข้อมูลสถานีน้ำตกมาก่อนว่าบริเวณใกล้เคียงเป็นสถาที่ใดบ้าง เจ้าของร้านพาไปดูแผนที่ๆติดไว้ในร้าน ผมต้องปั่นจากสถานี น้ำตกไปยัง น้ำตกเอราวัณ ประมาณ 60 กม.ทานอาหารเรียบร้อยล้อเริ่มหมุนยังจุดหมาย ปั่นมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมง ท้องฟ้าครึ้ม ลมพัดแรงกิ่งไม้และฝุ่นละอองพัดปลิวขึ้นมา จึงน้ำรถเข้าข้างทางคลุมสัมภาระ แม่ค้าขายของแถวข้างทางรีบเก็บข้างของแล้วฝนก็ตกหนัก ผมหันซ้ายหันขวาเพื่อหาที่หลบฝน ฝังตรงข้ามเป็นบ้านที่กำลังก่อสร้างจึงเข็นรถข้ามฝังเข้าไปหลบฝน และพบคนงานที่กำลังก่อสร้าง เราได้พูดคุยกัน เขาบอกว่าเส้นทางนี้ชาวจักรยานมาเที่ยวกันน้อยมา ขณะนั้นเป็นเวลา 4 โมงกว่าแล้วผมคงจะปั่นไป น้ำตกเอราวัณ ไม่ทันจึงถามว่า น้ำตก ไทรโยคน้อง อีกไกลไหม เขาบอกอีกประมาณ 18 กม. ผมจึงตัดสิ้นใจที่จะพักแรมในคืนนี้ที่ น้ำตกไทรโยคน้อย เมื่อปั่นไปถึงยัง ป้อมตำรวจจราจร หน้าน้ำตกไทรโยคน้อย เข้าสอบถาม นายดาบตอบว่า ให้เข้าติดต่อเจ้าหน้าที่ ณ ที่ทำการได้เลย ผมจึงฝากรถไว้และปีนขึ้นไปยัง สถาที่ทำการ ติดต่อเจ้าหน้าที่ เขาให้กางเต็นท์ได้ และไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้น

การที่จะนำจักรยานขึ้นไปยังที่ทำการ ต้องปั่นย้อนมาทางสถานี น้ำตกประมาณ 500 เมตร เป็นทางดินลูกรังสภาพทางถูกน้ำกัดเซาะ ช่วงที่และเป็นเนินขึ้นอย่างเดียว ช่วงที่ผมปั่นขึ้นสภาพทางลื่นมาก จำเป็นต้องเข็นขึ้นไประยะทางดินลูกรังถึงที่ทำการประมาณ 500 เมตร



เมื่อขึ้นไปจะมีทาง 3 แยกให้ไปทางซ้ายถ้าไปทางตรงจะไปยัง ค่ายลูกเสือ พฤกษ์สิริ

ฉายเดี่ยวเลยนะครับ สุดยอด แต่ผมงงที่ว่า สื่อสารกับเจ้าหน้าที่ไม่รู้เรื่องจนต้องเขียนเป็นตัวหนังสือ เนี่ยมันยังไงกัน ขอโทษที่ถาม

ทางเจ้าหน้าที่ อช.น้ำตกไทรโยคน้อย ให้ผมกางเต็น์ในบริเวณที่ทำการ เพราะกลัวว่าฝนจะเทลงมาอีก และให้ใช้ห้องน้ำภายในที่ทำการ เมื่อกางเต็นท์เรียบร้อย อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อย จึงเดินมากราบ พลวงพ่อ ไทรโยคใหญ่ ที่ประดิษฐ์สถาน ณ บริเวณที่ทำการ


เดินเก็บภาพมาเรื่อยๆ เพื่อจะลงมาทานอาหารมื้อค่ำ ที่อยู่ตรงข้าม อช.น้ำตกไทรโยคน้อย

ninjazx12 เขียน:ฉายเดี่ยวเลยนะครับ สุดยอด แต่ผมงงที่ว่า สื่อสารกับเจ้าหน้าที่ไม่รู้เรื่องจนต้องเขียนเป็นตัวหนังสือ เนี่ยมันยังไงกัน ขอโทษที่ถาม

ขอบคุณครับที่เขามาเยียมชม ผมพิการทางการได้ยินระดับรุนแรง ด้วยโรคเยื่อสมองอักเสบ เชื้อทำลายประสาทหูชั้นในและชั้นกลาง ไม่สามารถใช้เครื่องช่วยฟังได้ แถมเสียการทรงตัวอีกด้วยครับ

ชมภาพความสวยงามภายในบริเวณ น้ำตกกันต่อครับ

มื้อค่ำนี้ ต้มโคลงปลาเนื้ออ่อน และ ใส้อั่ว แถมด้วย น้ำเก๊กฮวยบูด อีก 1 ขวดแก้ปวดเมื่อ เอิ๊กๆๆ

สุดยอดรับนาย

เช้าวันที่ 1 พ.ค. เป็นวันคล้ายวันเกิด เก็บสัมภาระเรียบร้อย ร่ำลาเจ้าหน้าที่ และปั่นลัดเลาะมายังจุดเดิมแล้วเลี้ยวซ้ายเพื่อจะไปเก็บภาพ ค่าลูกเสือ พฤกษ์สิริ

ยกนิ้วให้แล้วบอกว่า "เยี่ยม..!!"

รอชมบรรยากาศเอราวัณครับ

siamman18 เขียน:สุดยอดรับนาย

เอ้ บ้านโป่ง เขียน:ยกนิ้วให้แล้วบอกว่า "เยี่ยม..!!"

รอชมบรรยากาศเอราวัณครับ

ขอบคุณครับที่มาเยี่ยมชม

สภาพค่ายลูกเสือ ซบเซา อาจเป็นช่วงนักเรียนปิดเทอม

อาหารเช้ามื้อแรกสำหรับการสร้างพลังงาน ต้มเลือดหมู ข้าวสวนร้อนๆ เวลา 8.00 น. การเดินทางได้เริ่มต้นยัง จุดหมาย คือ เขื่อนศรีนครินทร์ ยังไม่ทราบหนทางข้างหน้าเป็นอย่างไร แต่ด้วยหัวใจที่รักการปั่น รักธรรมชาติของขุนเขาและน้ำตก

มาแวะชมครับและรอสถานีต่อไป

ปั่นมาประมาณ 10 กม. ทางด้านซ้ายจะมีทางไป ถ้ำเจ้าแม่กวนอิม จะต้องปั่นไปประมาณอีก 1 กม. เป็นถนนลูกรัง เมื่อถึงถ้ำ จะมีพวกเด็กๆคอยต้อนรับ มีดอกไม้ธูปเที่ยน ให้บริจาคเพื่อเข้าไปกราบไหว้ เจ้าแม่กวนอิมมหาโพธิสัตย์
ประวัติถ้ำเจ้าแม่กวนอิม"
เกิดจากหยดน้ำหินปูนที่หยดลงมาเป็นเวลาหลายล้านปี จึงเกิดเป็นหินงอกคล้ายองค์เจ้าแม่กวนอิม

ผมตามไปอ่านลิงค์ข้างล่าง(ลายเซ็นต์)เรื่องแรงดลใจฯ
นับถือ ในความตั้งใจ ที่ไม่ธรรมดา

ทิวากร เขียน:
มาแวะชมครับและรอสถานีต่อไป

foresthang เขียน:ผมตามไปอ่านลิงค์ข้างล่าง(ลายเซ็นต์)เรื่องแรงดลใจฯ
นับถือ ในความตั้งใจ ที่ไม่ธรรมดา

ขอบคุณครับ
วิถีชีวิตของชายคนหนึ่ง...ที่แสนจะธรรมดา

การเริ่มต้นใหม่..ในชีวิตใหม่.. กับวันใหม่ที่สดใส.. ด้วยพลังแห่งหัวใจ ที่เต็มเปี่ยมด้วยกำลังใจ และความสุข..ความสมหวัง ตลอดจนความสำเร็จต่าง ๆ ในชีวิต คือ..สิ่งที่เราทุกคนปรารถนาและต้องการ...

หลายต่อหลายคน.. ที่เคยผิดหวัง..ท้อแท้..

หรือประสบความล้มเหลวในชีวิต.. จากหลาย ๆ เหตุผล.. ที่เราพยายามค้นหาจุดอ่อน-จุดด้อยของตนเอง..

เพื่อปรับปรุงแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดที่ผ่านมา.. เราสามารถนำหลักธรรมมาใช้ในการดำเนินชีวิต
เพื่อช่วยส่งเสริมให้ชีวิตเรา ประสบความสำเร็จได้..

๑ ต้องชอบในสิ่งที่ทำ
๒ ต้องขยันในสิ่งที่ชอบและไม่ชอบ
๓ ต้องเอาใจใส่ทุกอย่างในสิ่งที่ทำ
๔ ต้องหมั่นตรวจสอบ ปรับปรุง แก้ไข และให้กำลังใจตนเอง
แล้วเรื่องยาก ๆ จะกลับกลายเป็นเรื่องที่ง่าย.. และเรื่องที่ใหญ่ ก็ดูว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย.. ทุกเรื่องที่ไม่เข้าใจ ก็จะสามารถแก้ไขสถานการณ์ได้ ชีวิตใหม่...ในวันใหม่ที่สดใส. กับการเริ่มต้นที่ ทำให้. ชีวิตของเราก็จะประสบความสำเร็จ. ในสิ่งที่หวังและต้องการอย่างแน่นอน...

คนธรรมดา ที่มีเป้าหมายไม่ธรรมดา ความสำเร็จก็ย่อมไม่ธรรมดา
ส่วนคนธรรมดา ที่มีเป้าหมายธรรมดา ความสำเร็จก็ธรรมดา
คนธรรมดา ที่ไม่มีเป้าหมาย ความล้มเหลวก็เป็นเรื่องธรรมดา

ความทุกข์สร้างสิ่งมหัศจรรย์ ชีวิตที่พบความทุกข์ เป็นชีวิตที่แท้... ไม่มีความทุกข์ก็ไม่มีการเติบโต ความทุกข์เป็นพลังขับเคลื่อนให้หลายอย่างเกิด ไม่มีใครไม่มีความทุกข์ เพราะนั่นคือการเป็นชีวิต ความทุกข์สอนให้แต่ละคนเข้มแข็งในแง่มุมต่างๆ ถ้าความทุกข์ไม่เข้ามาหา ก็จะไม่รู้ว่า ความสุขที่แท้เป็นอย่างไร ไม่มีความทุกข์ ก็ไม่รู้จักความสุข......

ความสุขเหมือนฝนพรำสาย อ่อนโยน งดงาม บางเบา แต่ว่างเปล่า ไม่มีการเรียนรู้ใดในความสุข....... เมื่อใดที่มีความทุกข์ ควรยิ้มรับ และคิดว่าโชคดีที่ได้เจอความทุกข์

ได้เรียนรู้การแก้ปัญหา ได้สงบ ได้สติ ได้ความนิ่ง ได้รู้จักโลก รู้จักตัวเอง รู้จักการเติบโตทุกๆก้าว ให้กำลังใจตัวเองมากๆ บอกตัวเองว่า โชคดีที่วันนี้มีความทุกข์

เพราะความทุกข์พิสูจน์ความเป็นคน

อ่อนแอ หรือเข้มแข็ง ความทุกข์เป็นสิ่งท้าทายความสามารถ..... ต่างจากความสุข ที่ทำให้อ่อนแอ มองโลกง่ายๆ แคบๆ

และสิ่งหนึ่งที่ต้องการเผยแผ่ ให้กับผู้ท้อถอยกับชีวิตสร้างศรัทธาให้กับคนเอง