ThaiMTB.com

ตอนนี้ผมมีอาการเหมือนกลัวโดยเฉพาะรถมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวชน ทั้งที่เมื่อก่อนก็กลัวแต่ไม่มาก ทุกวันนี้เหมือนจะเครียดเวลาปั่นออกถนนใหญ่ และใจหายทุกทีเวลามีรถเฉียดเข้ามาใกล้ๆ หรือมีเสียงแตรดัง

ก่อนหน้านี้ก็โดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยวชนจนรถล้ม นิ้วก้อยงอไม่ได้สุด ยังเจ็บบวมอยู่ทั้งที่ผ่านมาเป็นอาทิตย์กว่าๆ
อุบัิติเหตุที่เจอก็ไม่หนักหนาอะไร ดีกว่าเสือบางท่านที่เจอ นับว่าโชคยังดี
ที่แย่คือเกิดมีอาการกลัวถนนขึ้นมาซะงั้น ทำให้ช่วงนี้ไม่อยากปั่นไปไหนไกล อันที่จริงผมล้มหลายครั้งแล้วล่ะ แต่เพิ่งจะเจอรถเฉี่ยวชนเป็นครั้งแรก เจ้ารถนั่นก็ล้มแต่สักพักก็ประคองรถขึ้นมาซิ่งหนีไป

วันนั้นล้มเหมือนกัน ลื่นท่อ ล้มปุ๊ป ทำใจได้ใน 1 วินาที


ปล. ขี่ในป่าเลยไม่อายคน ทำใจได้ไว

ผมยังไม่เคยเจออุบัติเหตุจริงๆ กับจักรยานและไม่อยากเจอด้วย ที่เกือบๆ มี คือล้อหลังจักรยานผมกับล้อหน้ารถยนต์เบียดกัน ก็เกือบไป
ส่วนอีกหลายทีคือรถยนต์ปาดหน้า ผมเบรคไถลเกือบชน

ยิ่งกลัวก็ยิ่งเครียดอะครับ แต่ถ้ายังรักการขี่ให้เว้นระยะกับรถคันหน้า อย่าพรวดพราด อย่าปาดซิกแซก อย่าเร็วมาก เพราะรถยนต์และมอไซด์เค้ากะเราไม่ถูก ว่าจักรยานเร็วช้าแค่ไหน อุปกรณ์ต้องพร้อม กระดิ่ง หรือให้ดีเอาแตรลมด้วย ไฟท้าย ไฟหน้า เอาให้พรึบ แค่นี้จักรยานก็ไปได้ทุกที่แล้วครับ

เคยล้มอยู่ในถนน ต้องรีบลุกครับ ไม่งั้ิน อาย เค้า

หายไวๆ นะครับ
เคยล้ม และไม่กลัวแล้ว เพราะว่าทำให้ ไม่เคยล้มแบบเดิม อีกเลยครับ

เคยตีลังกาเพราะรถตัดหน้าแล้วเบรคกระทันหัน

วันรุ่งขึ้นก็ปั่นต่อสบาย ๆ .....แต่ก็ระวังตัวมากกว่าเดิม

ไม่เคยกลัวเรื่องแบบนี้เลย เพราะพยายามระวังตัวให้มากที่สุด

ถ้าสามารถทำได้ น่าจะเปลี่ยนสถานที่ขี่ก็ดีครับ
อาจจะขี่อ้อมสักหน่อย แต่ผมว่าดีกว่าทางเดิมนะ
แล้วขี่เรียกความมั่นใจสักพักครับ
ทีนี้ค่อยกลับมาขี่ทางเดิม น่าจะมั่นใจและดีขึ้นครับ

ผมว่าถ้าเราวิเคราะห์แยกสาเหตุ เหตุผล เหตุการณ์ย้อนหลังได้ เราก็จะมั่นใจขึ้น +กลัวน้อยลงครับ

มนุษย์เรากลัวสิ่งที่ "ไม่รู้/อธิบายเหตุผลไม่ได้" มากกว่าเพื่อนครับ

ผมเคยตีลังกากลางถนน (ในโรงงานร้าง) สาเหตุเพราะรีบปั่นฯ ตามให้ทันคันหน้าโดยไม่ทันสังเกตุกอหญ้าที่ขึ้นในร่องกลางถนน โชคดีที่ตัวลอยไปตกบนพุ่มไม้ข้างทาง หลังจากนั้นก็ยังใช้เส้นทางเดิมอีกหลายครั้งแต่ด้วยประสพการณ์และความระมัดระวังมากขึ้นครับ

อีกครั้งหนึ่งโดนมอเตอร์ไซด์เฉี่ยวแฮนด์แบบเส้นยาแดงผ่าแปดตอนได้สัญญาณไฟเขียวเนื่องจากเปิดระยะห่างฟุตบาทด้านซ้ายมากเกินไป รถทุกคันเร่งให้พ้นสัญญาณไฟจราจร ก็เลยทำให้รู้ว่าช่องว่างแค่ไม่กี่ฟุตมอเตอร์ไซด์ก็ "แซงซ้าย" ได้ ประกอบกับผม "กลับบ้านผิดเวลา" คือไปปั่นฯ ในช่วงเวลาเร่งด่วนด้วยครับ ผ่านสี่แยกนั้นอีกหลายครั้งผมก็ได้แต่ใช้ความระมัดระวังมากขึ้นเท่านั้นเองครับแต่ก็ไม่มีเหตุการณ์ซ้ำรอยเกิดขึ้นเพราะปรกติผมมักจะเลี่ยงช่วงเวลาเร่งด่วนอยู่แล้ว


ครั้งที่หนักหนาสาหัสกว่าเพื่อนก็คือตอนที่แหกโค้งตัว S ทางลงเขาเนื่องจากเจอพายุฝนบนเขาและเร่งเกาะกลุ่มให้ทันคันหน้า สาเหตุเนื่องจาก

1. ไม่คุ้นเส้นทาง

2. ควบคุมความเร็วช่วงลงเขาไม่ทัน

เข้าโค้งด้วยความเร็ว 40 + ครับ ไถลไปกับพื้นไหล่ทาง (หญ้าคลุมหิน) ร่วม 3 - 4 เมตร ไหล่และเข่าขวาบวมอยู่เกือบ 1 เดือน หลังจากนั้นผมก็ไปปั่นฯ ที่เดิมอีกแต่เข้าโค้งด้วยความเร็ว 20 เองครับ

อ่านจากประสบการณ์ของท่าน เสือ Spectrum
พอจะสรุปได้ความว่า ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะ Human Error
ไม่เรา Error ก็คนอื่น Error

เรื่องแบบนี้...กาลเวลาจะช่วยเราได้ครับ


สำหรับผมนั้น
ทุกสิ่งที่ทำก่อนปั่นจักรยาน
หมวก+พระ แล้วก็ยกมือไหว้พระก่อนออกจากบ้าน
พระนั้นช่วยได้หรือเปล่า ไม่อาจจะรู้ได้
แต่ทำแล้วสบายใจ (มีชัยไปกว่าครึ่ง)

ต้องฝึกเบรคน่ะครับ เวลาล้มส่วนใหญ่ ดันเบรคล้อหน้าก่อนล้อหลังมันก็พาล ล้มสิครับ
ต้องเบรคล้อหลังบ่อยๆน่ะครับจะได้ไม่หยุดกึก ล้มโครม

ที่ผมเจอเป็นเด็กแว๊นซิ่งกันมา 2 คันแซงซ้ายรถเก๋งแล้วพยายามมุดทางซ้ายของผมอีก ไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นด่วยซ้ำ เพื่อนที่ไปเล่าให้ฟัง ตอนนี้จึงเกิดอาการกลัวเจอแบบนั้นอีก แม้ความจริงเราคงไม่เจอรถแนวนั้นบ่อยนัก (ปั่นกลางคืนด้วยครับ)

ล้มเพราะตัวเองไม่เก่งพอครั้งหนึ่ง เจ็บขนาดกระดูกหัก ผ่าตัดดามเหล็กจนทุกวันนี้เมื่อ 7 ปีก่อน

เมื่อ 4 ปีก่อนก็ล้มงาน สวนธน ไปหัวหิน เจ็บเลือดออก กระดูกไม่หัก ล้อ แฮนด์หมอบเบี้ยว ปั่นต่อไม่ได้ นั่งรถกลับ

ก็ยังไม่กลัวครับ กลัวอย่างเดียวตอนดาว์นฮิล เพราะแก่แล้ว เล่นไลน์ไม่เก่งเท่าหนุ่มๆ ลงด้วยความเร็วต่ำ ส่วนใหญ่จะถูกหนุ่มๆ แซงเอาครับ

อุบัติเหตุของผม ล้มตอนเข้าโค้งหักศอกถนนลาดยางธรรมดาเพราะก้อนหินคลุกเล็กๆที่โดนรถยนต์วิ่งผ่านไปผ่านมาซัดมันมากองเป็นแนวไว้
ขนาดว่ามองเห็นล่วงหน้าและชะลอความเร็วเหลือเพียงสิบห้าแล้วก็ยังล้มได้ ชวนบ้านอยู่กันตรึม มองดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มีป้าคนนึงพูดว่า เขาไม่เป็นอะไรหรอก ทั้งใส่เสื้อแขนยาว หมวก ถุงมือ แว่น แต่ทั้งทีจริงแล้ว เล่นเอาซะเสื้อและถุงมือขาดเหมือนกัน
เลยได้แผลที่บริเวนเหนือข้อศอกยาวประมาณห้าเซ็นเนื่องจากถูกก้อนหินบาดมาเป็นที่เตือนสติหนึ่งแผล
ส่วนรถ ดรอป์เอ้าท์ต้องเปลี่ยน ตีนผีงอ ต้องดัด ปลอกแฮนด์กับเบาะถลอก
ซึ่งครั้งนี้ถ้าไม่มีเสื้อแขนยาว กางเกงขายาว ถุงมือ ผมคงบาดเจ็บมากกว่านี้

ซึ่งเหตุการณ์นี้ผ่านมาเกือบสองเดือน ซึ่งทุกวันนี้ยังคงกล้าๆกลัวๆกับการเข้าโค้งอยู่
ต้องชะลอให้เหลือความเร็วต่ำๆตลอด ทำให้เกิดปัญหาเวลาปั่นกับเสือคนอื่นๆถ้าเราเป็นคนลากหรืออยู่กลางขบวน

ผมว่าผมต้องทำใจอีกซักพัก กับไอ้หินคลุกบนลาดยาง

อย่าไปกลัวครับ ทุกครั้งที่เรากลัวหรือรู้สึกไม่ดีกับการปั่นบนถนน ให้คิดว่า
นั่นหละ
เรามีสติจากประสบการณ์ครั้งก่อนทุกครั้ง นั่นแปลว่าเราจะมีสมาธิมากกว่าเดิมที่ผ่านมา
และเราจะแกร่งขึ้นครับ
ขอให้เพื่อนทุกท่านมีสติมากๆในการปั่นนะครับ จะได้ไม่บาดเจ็บครับ