ThaiMTB.com

เห็นงานจักรยานใหญ่ๆ ที่ต่างประเทศจัด แล้วอยากไปดูบ้าง
ปีนี้ตั้งใจไว้ว่าต้องไม่พลาดที่จะไปชม แต่ก็ติดเรื่องงานว่าจะลาได้ไหม แต่ใจมันไปอยู่ที่นู้นแล้วละ ลาได้ไม่ได้ลาก็จะลาให้ได้

หลังจากได้ใบรับรองการทำงานก็รีบฝากเพื่อนจองตั๋ว และไปขอวีซ่า ก่อนวันงาน 3 วันเอง ทำเอาต้่องจ่ายตั๋วเครื่องบินแพงเป็นพิเศษ เพราะชักช้า

รีบตามหากระเป๋าแพ็กจักรยาน อาคากิใจดีมาก มาเอาของอาไปยืมสิ มีตั้ง 2 ใบ ใช้แล้วติดใจค่อยหาของตัวเองมาก็ได้ ยืมไปก่อน
ขอบคุณอาคากิคะ

เพื่อนก็มาช่วยลากจากสมาคมมาส่งให้ที่บ้าน แล้วช่วยถอดจักรยานเป็นชิ้นๆ ใส่กล่อง เดี๋ยวผมขนไปที่สนามบินให้ จะได้เดินทางสบายๆ
ขอบคุณหลายๆ คะ ภูมิ

เกือบเต็มแล้วสิ รหัสที่จองไว้ก็หมดอายุเพราะยังไม่ออกตั๋วก่อน ทำเอาซื้อตั๋ววันสุดท้ายก่อนบิน หลังจากจ่ายเงินเสร็จ ก็เกือบไม่ได้ไป ที่บ้านโทรมากันว่า สารเคมีจากญี่ปุ่นจะพัดมาอีก ขออย่างไปเลยนะ

ถามเพื่อนที่จะไปท่องโลกกว้างทริปนี้ด้วยกัน ให้ช่วยตรวจสอบข่าว และ ความเป็นไปได้ในการเดินทางของลม ได้ผลสรุปว่าลมถ้าจะมาถึงต้องเดินทาง 5 วัน คำนวณดีแล้วว่า ถ้าไปก็กลับทัน งั้นลุยโลด

กลับไปรีบเตรียมของ ออกเดินทางแต่เช้า




มีอะไรอยากเล่าเยอะๆ เลยคะ คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์ และเป็นโอกาส ให้คนอื่นได้แบ่งปันประสบการณ์ในการเดินทาง เลยคิดว่า เอามาเล่าในนี้ดีกว่า

บินไปลงที่ Taoyuan International Airport สนามบินดูมอมๆ หน่อยๆ (เก่าๆ ก็ว่าได้ ถ้าเทียบกับบ้านเรา ดอนเมืองยังดูใหม่กว่าเยอะ)

จากนั้นก็ไปหารถบัสเข้าเมืองเท่าไรก็ไม่รู้เพื่อนจ่ายให้ รู้แต่ว่าชื่อเหมือนเครื่องบินเลย Air Bus ตอนแรกจิตนาการคิดว่า Airport bus แบบบ้านเรา ทำเอาเกือบตกรถแหนะ มัวแ่ต่หารถบัส แล้วก็เจอละ เหมือนรถขนส่งธรรมดา



ลืมไปว่าเขาขับรถคนละด้านกับบ้านเรา สับสนนิดหน่อย ตอนเริ่มขึ้นประตูรถด้วยความไม่คุ้น

รถเคลื่อนออกก็เห็น สิ่งก่อสร้างมากมายเหมือนเขากำลังขยายทาง อาจจะเป็น air port link แบบบ้านเรามั๊ง

ที่ชอบมาก น่ารักสุด ก็เห็นจะเป็น โรงงาน รู้ว่าเขาเป็นแหล่งผลิตสินค้าอุสาหกรรม แต่เขาก็ไม่ลืมเกษตรกรรมนะ ทุกพื้นที่รอบโรงงานจะมีไร่ปลูกผักหลากหลาย แปลกดีถ้าเทียบกับบ้านเรา

รถจอดถึงป้าย แต่ยังไม่ถึงที่พัก ก็เลยต้องเดินเอา พร้อมกับเข็นกระเป๋า + อากาศหนาว เย็นกว่าที่คิดอีก คราวแรกกะว่า 20 องศา เหมือนว่าจะต่ำกว่า แต่ยังดีที่ใส่เสื้อแขนยาวไว้ เข็นไปตามทาง สาหัสนิดหน่อย กระเป๋าที่ยืมมา ไม่มีที่เข็น มันหักตั้งแต่ตอนแรก ยังดีที่ล้อยังหมุนได้ถึงจะฝืดๆ หน่อยก็ตาม เลยใช้ดันไปตามทาง เรียบบ้างขรุขระบ้าง มาถึงก็เริ่มพจนภัย

แลกกับผมเข็นไหม ของผมเข็นสบายกว่า มิต้องคิดมาก ตอบตกลงทันดัน แค่ 800 เมตร ถ้าปั่นคงถึงละ แต่ไม่ได้เอาเทเลอร์มาก็ปั่นไม่ได้ เข็นต่อไปจนถึงที่หมาย เกินคาดหมายอีกครั้ง เพราะคิดว่าจะมีข้างล่างไว้สำหรับติดต่อ แต่ว่าออฟฟิตเขาอยู่ชั้น 4 เท่าที่ดูหน้าบ้านปิดสนิท มีประตูเล็กๆ ข้างบ้านให้ขึ้นไปได้

เปิดประตูมาก็จังงั้นในทันใ้ด เพราะมีแต่ขั้นบันได คงแบบขึ้นไม่ไหวแน่ๆ พอจักรยานใส่ประเป๋า แล้วรู้สึกหนักขึ้นมาก ถ้าขนเป็นคันขึ้นบันไดก็สบายๆ อยู่ แล้วเจ้าของห้องก็ลงมาช่วย เพื่อนก็เลยมายกกระเป๋าใบโตให้

ถึงที่พักแล้วก็วางเป้ วางกระเป๋า แล้วก็ออกเดินทางต่อ ไม่ลืมที่จะหยิบเสื้อไปอีกตัว ดีนะที่เอามาเผื่อ เพราะว่าเป้าหมายวันนี้ คืองานจักรยาน Taipei cycle show

เอาไว้มาเล่าต่อพรุ่งนี้นะ

เต็มที่เรื่องจักรยานเลยละทริปนี้ ได้ดูทั้งงานจักรยาน ทั้งแข่งจักรยาน ยังมีแถมแข่ง fixed ด้วย

รอฟังอย่างใจจดใจจ่อครับ

มาจองไว้ก่อน

ปูเสื่อรอ ขนมพร้อม โค้กพร้อม รอน้องแนนมาเล่า..

รอชมด้วยคนครับ

รอชม คร๊าบบ คุณแนน

รอชมด้วยคนครับ

หยิบนามบัตรออกดูว่า จากบ้านพักไปสถานีรถไฟฟ้าเดินไปทางไหน ก็ระยะทางเกือบ 1 กิโลได้ เดินไปก็สังเกตุตามทาง ชุมชนที่อยู่นี้ทำไมเงียบจัง ร้านค้าก็เปิดแต่ไม่มีคนเดินบนถนน เงียบเหมือนวันหยุดที่บ้านเราแบบนั้นเลย แปลกดี

ทางขึ้นสถานนีเขามีแค่ทางเดียวเราต้องข้ามถนนไป



แล้วก็มาถึงสถานี



มองหันขวาไปเห็นจักรยานจอดเยอะเลย ไม่มีเหล็กให้ล็อกนะ ล๊อกกันเอาเอง เหมือนว่าเขาจอดกันจนเคยชินใช้พื้นที่บนฟุตบาทส่วนใหญ่เป็นรถแม่บ้านและเสือภูเขาที่โทรมๆ




ดูจากเส้นทางแล้วมีหลายสายมาก



มีให้จักรยานขึ้นด้วยนะ แต่กฏกติกาเยอะมาก ไม่ใช้ว่าจะขึ้นได้ทุกขบวนทุกสถานี และทุกวันด้วยสิ



จักรยานต้องเป็นรถพับใส่กระเป๋า ขึ้นได้เฉพาะวันหยุด เฉพาะสถานีที่มีรูปจักรยานเท่านั้น โอ่ว..........เหมือนบ้านเราจะใจดีกว่าอย่างน้อยก็ขึ้นได้ทุกวันเวลา

จุดหมายเราอยู่ที่ สถานีปลายทาง Nangang Exhibition Hall Station ดูจากเส้นทางแล้วไปได้ 2 สาย สีน้ำตาล/สีน้ำเงิน ก็ไปได้ถึงจุดหมาย ยังไงก็ต้องขึ้นสายสีน้ำตาลก่อน



ระบบขายตั๋วก็เหมือนใต้ดินบ้านเรา หยอดแบงค์อะไรไปก็ทอนกลับมาเป็นเหรียญ พร้อมกับเหรียญผ่านประตู สุดสายปลายทางตกประมาณ 30 NT$ นะ เหมือนจะถูกกว่าบ้านเราเลย เพราะนับแล้วตั้ง 12 สถานี

เส้นทางที่จะไปต้องเดินข้ามไปขึ้นอีกด้าน ทำให้ได้เห็นวิวด้านบน







สุดยอดมากๆ รถไฟมาทุก 2.40 นาที



เขาไปแล้วเหมือนรถไฟในสวนสนุกเลยนะ สายสีน้ำตาล ไม่มีคนขับ 1 ขบวนมี 3 ตู้ต่อกัน น่าจะประมาณ รถไฟฟ้าในชุมชน



ถ้านั่งสายสีน้ำตาลอาจจะมีเวลาเดินเที่ยวน้อยลง เพราะอ้อมมาก ดูจากแผนที่



ถ้าให้ไวต้องเปลี่ยนสายสีน้ำเงิน ตัดสินใจเปลี่ยนรถไฟดีกว่า แต่ก็เิดินพอสมควร สายสีฟ้าอยู่ใต้ดิน ต้องลงไป 2 ชั้นได้ คนเยอะมากๆ มีบันไดเลื่อนตั้ง 4 ตัวแหนะ



พอเข้าไปรถไฟ โอ้โห กว้างใหญ่ดีจัง เท่ากับ ความกว้าง 2 เท่าของ MRT บ้านเราได้
เวลายืนบนบันไดเลื่อนก็ชิดขวาไว้นะ เพราะใครรีบเร่ง เขาจะเดินแซงด้านซ้าย เป็นทางด่วน



สายนี้ละคะที่เอาจักรยานขึ้นได้ แต่เป็นไปตามกฏกติกาที่บอกไว้ สนานีเว้นสถานี รถพับเท่านั้น และวันหยุด

รอชม ด้วยครับ

ถึงแล้ว วันนี้คนไม่เยอะมากเพราะเป็นรอบสำหรับ นักธุิรกิจ แล้วจะเอาธุรกิจอะไรมาอ้างดีละ นอกจากโครงการเล็กๆ ที่เริ่มทำ ก็เลยใช้ Bike Xenger อ้างอิงเพื่อเข้าชมงานนี้ ก่อนหน้ามีลงทะเีบียนล่วงหน้าไปแ้ล้ว





ใช้ได้ด้วยแฮะ แลกบัตรเข้างานมาได้ด้วย

มีสัมนาด้วยแต่ไม่ทันแล้ว มาถึงก็บ่าย 2 แล้ว จบหมดแล้ว จะไปเดินชั้นไหนก่อนดี งานมีหลายชั้นมาเลย



สรุปแล้วเดินชั้น 1 ก่อน

เข้าไปแล้วเห็นของเยอะแยะ ตระการตาดีจัง มีหลายยี่ห้อมากที่ไม่รู้จักไม่เคยเห็นมาก่อน โอ่ว..........เยอะมากๆ เริ่มเดินจากตัว K เดินเป็นวงกลมรอบๆ เหมือนอมยิ้ม วงใหญ่ไปหาจุดศูนย์กลาง เป็นการเดินดูงานที่แปลกมากแต่ก็ทำไปแล้ว

เดินไปสุดทางก็เจอสินค้าของไทย น่าภูมิใจ ไทยทำ ได้นำไปเสนอให้ชาวต่างชาติ แบบรุ่นใหม่สวยๆ เท่ห์ ดีไซด์เนอร์ที่ออกแบบกระเป๋าก็มาร่วมงานด้วยนะ ดีจังได้มาเที่ยว + ทำงาน ไปด้วยกัน



เป้าหมายไม่มีอะไรมาก แค่ตามหายาง 451 เพราะบ้านเราหาซื้อไม่ีมี แวะคุยทุกบูทที่มียางมานำเสนอ

วงล้อ 451 สีสันสวยสดก็มี แต่เขาบอกราคามามันแพงขนาดนั้นเชียวหรอเนี่ย 80000 NT$