ThaiMTB.com

...เรื่องมันเกิดจากคามคิดถึงบ้านของผม
ผมจากบ้านมา22ปีเพื่อมาเรียนกรุงเทพ และทำงานที่ระยอง
ที่ผ่านมาก็กลับบ้านทุกปี แต่ครั้งนี้เป็นวิธีพิเศษ
กพ.ปีที่แล้วมีโอกาสปั่นรอบทะเลสาบสงขลา
มาถึงวันนี้เวลาผ่านไปประมาณ1ปี เลยถือโอกาสนำเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟัง
อย่าเรียกว่าสรุปทริปเลยนะครับ
...เรียกมันว่า"สรุปตามที่ผมคิด" ดีกว่า
.
.
มาครับ เรามากลับบ้านพร้อมไปกับผมและเพื่อนครับ

บ้านของพ่อ บนแผ่นดินของแม่
( 12 -17 กุมภาพันธ์ พศ. 2553 )

“..หากเจ้าเลยลับ ถืออิสระแห่งใจ อาจต้องเสียดายค่าความเป็นคน..”
.
“...โอ้สาลิกาบินไกล ปีกเจ้าอ่อนคลอนไหว แม่เกรงเจ้าไม่กลับคืน...”
----เพลงนกเขาเถื่อน วงคีตาญชลี----

บทที่ 0.ราเล่ย์ ที่ปากซอย

..............ราเล่ย์เป็นยี่ห้อของจักรยานแม่ ผมเห็นมันตั้งแต่จำความได้

ครั้นผมเริ่มโต แม่ก็พาผมนั่งซ้อนท้ายปั่นไปเที่ยวไหนต่อไหน ผมได้แต่ฝันว่าสักวันคงจะปั่นจักรยานได้อย่างแม่

จนกระทั่งโรงเรียนปิดเทอมใหญ่ประถม3 ผมก็ได้มีโอกาสหัดปั่นจักรยาน

เริ่มแรกยายบอกว่าต้องหัดจูงจักรยานให้ได้ก่อน พอจูงคล่องผมก็เริ่มหัดคร่อมจักรยาน ขาข้างหนึ่งวางบนบันได อีกข้างไถพื้นไป

ผมไถจักรยานอยู่อย่างนี้ตั้งแต่ก้นซอยยันปากซอย ไถพื้นอยู่หลายวัน

จนกระทั่งวันหนึ่งผมก็รู้จักการสมดุลแรง แรงอะไร??

สมดุลของแรงไถส่ง+บวกแรงกดของขาข้างที่เหยียบบันได +การถ่ายน้ำหนักลงบนแฮนด์ทั้ง2ข้าง+แรงใจหลังจากล้มครั้งแล้วครั้งเล่า

และแล้ววันหนึ่งที่ก้นซอย หลังจากแผลที่หัวเข่าตกสะเก็ด เท้าทั้งสองข้างของผมก็สามารถขึ้นไปวางบนบันไดจักรยานได้

...............หมายความว่า ผมสมดุลแรงสำเร็จ

...............เมื่อขาสองข้างสามารถเหยียบบนบันไดได้ ออกแรงปั่นบันไดไปเรื่อยๆ รักษาสมดุลได้โดยไม่ล้มกลางคัน

ตามองตรงไปข้างหน้า วันนั้นผมปั่นมาจากก้นซอย ผ่านแม่ที่นั่งเฝ้าดูอยู่

เมื่อออกปากซอย เลี้ยวซ้ายออกถนนใหญ่ รถรามากมาย ผมยืนคร่อมจักรยาน งงปั่นต่อไม่ถูก

ยังไม่ทันได้ไปไหนต่อ เสียงแม่วิ่งไล่หลังมาติดๆ

“ .. กลับบ้านก่อนเถอะลูก ถีบรถยังไม่เก่ง เดี๋ยวรถจะชนเอา..”

บทที่1. คนแปลกหน้า มาเยือน

.....12 กุมภาพันธ์ 53 เดือนที่ลมหนาวบิดขี้เกียจ ขี้คร้านเดินทาง ลมร้อนเริ่มก่อตัวคิดการใหญ่ สยายปีกครอบคลุมพื้นที่ของประเทศนี้

ผมและเพื่อน เรา 2 คน กำลังจะเดินทางสู่อู่อารยะธรรมภาคใต้ตอนล่าง ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา

อู่ข้าว อู่น้ำซึ่งครอบคลุมพื้นที่จังหวัดสงขลา พัทลุง นครศรีธรรมราช เลี้ยงดูผู้คนนับล้านของภาคใต้

.....เจ็ดโมงเช้า รถทัวร์สายกรุงเทพ-สงขลาจอดหน้าตัวเมืองระโนด

จักรยานถูกประกอบอีกครั้งหลังจากนอนสงบใต้ท้องรถทัวร์มาทั้งคืน

ระโนดเป็นอำเภอชายแดนสงขลาติดกับนครศรีธรรมราชและพัทลุง

เราปั่นผ่านตัวเมืองระโนดเข้าไปหาข้าวกินในตัวเมือง ยามเช้านักเรียนกำลังไปโรงเรียน

การจราจรบางตา เมืองกำลังเมาขี้ตา หวีผม แต่งตัว

ในที่สุดเราก็เจอร้านข้าวที่ทำเลเหมาะแก่การกินข้าวเช้า ร้านข้าวแกงริมทาง ร้านนั้น...

....ทันทีที่เราเจอจักรยานหน้าร้าน พี่ชายคนหนึ่งท่าทางภูมิฐานก็ชวนเรานั่งร่วมโต๊ะ

แกกำลังนั่งทานกาแฟและอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายใจ ไต่ถามที่มาที่ไป

ฝั่งตรงข้ามของร้านค้าคือโรงพักตำรวจ สังเกตได้ว่ามีตำรวจแวะมาทักทายแกเป็นระยะๆ

แกสั่งกาแฟให้ผมและเพื่อน เราสอบถามเส้นทางที่จะไปสู่ทะเลน้อย ได้รับคำแนะนำและคำเตือนที่ดี

“…เคยมีฝรั่งโดนปล้นด้วยนะน้องบ่าว ระวังให้ดี...”

....ทราบภายหลังว่าท่านเป็นผอ.โรงเรียนประจำอำเภอระโนด

ดื่มกาแฟเสร็จท่านก็ขอตัวไปทำงานโดยไม่ลืมจ่ายค่ากาแฟให้เราด้วย

เช้านั้นสั่งอะไรมากินต่อก็จำไม่ได้ ร้านชื่ออะไรก็ไม่ได้จำ

....สาเหตุเพราะแก้วกาแฟที่ว่างเปล่าตรงหน้า 2 แก้วนั้นน่าจดจำมากกว่า

....เส้นทางสายระโนดสู่ทะเลน้อยช่วงแรกเราต้องปั่นผ่านทุ่งนาเป็นส่วนใหญ่

นาแถวนี้อยู่ในช่วงดำนา ถนนนำพาเราเข้าสู่พื้นที่ทะเลน้อย

ริมทางมีร้านค้าของชาวบ้านมาตั้งเพิงขายของมากมายทั้งสองข้างทาง

มีแนวรั้วแบ่งเขตพื้นที่ของทะเลน้อยกับพื้นที่ของถนนชัดเจน ป้องกันการรุกล้ำพื้นที่

หมดจากร้านค้าเราก็เริ่มต้นข้ามทะเลน้อยด้วยการปั่นขึ้นสะพาน

ทะเลน้อยคือส่วนหนึ่งของทะเลสาบสงขลาตอนบน มีพื้นที่ติดกับจังหวัดพัทลุง

อำเภอระโนดวันนี้เชื่อมต่อจังหวัดพัทลุงได้โดยใช้สะพาน ชื่อ เอกชัย

คนพื้นที่เล่าว่านักร้องชื่อ”เอกชัย”เป็นคนต้นคิดและผลักดันให้สร้างสะพานแห่งนี้

สะพานเอกชัยเป็นสะพานที่สร้างเชื่อมต่ออำเภอระโนด ข้ามทะเลน้อยสู่จังหวัดพัทลุง 7 กิโลกว่าบนสะพาน

เราเห็นเพลิดเพลินกับภาพของพื้นที่ชุ่มน้ำที่กระจายอยู่ทั่วไป นกสารพัดชนิด พืชน้ำ บัว ควายที่ชาวบ้านปล่อยมาเล่นน้ำ ยอดักปลา

ชาวบ้านออกหาปลา วิถีแห่งคน พืชและสัตว์ที่อาศัยร่วมกัน พึ่งพาอาศัยกัน อย่างเป็นสุข

.... ฝูงนก ฝูงควายมันก็อาจมองเราด้วยเช่นกัน เรา2คนไม่ต่างจากคนแปลกหน้า

...ผู้มาแอบมอง

บทที่2.ผู้ชมคือ...เรา

....เกือบบ่าย 3โมงเย็นเราก็ปั่นเข้าสู่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าทะเลน้อย

สิ่งแรกที่ทำคือหาข้าวเที่ยงกิน แน่นอนแกงส้มปลาช่อนคือตัวเลือกแรกของเมนู

จากนั้นคือหาที่พัก

....สถานีพัฒนาและส่งเสริมการอนุรักษ์สัตว์ป่าทะเลน้อย มีคุณจีรัชญ์ เป็นหัวหน้าสถานี มีวัตถุประสงค์คือสร้างความเข้าใจในการอนุรักษ์ทะเลน้อยเป็นสำคัญ

ภายในสถานที่นี่จึงเต็มไปด้วยสื่อการเรียนรู้ในทุกแง่มุมของทะเลน้อย บ้านพักมีไว้รองรับนักเดินทาง โดยไม่คิดค่าใช้จ่าย

ขอเพียงค่าน้ำค่าไฟตามแต่จะบริจาค แต่ด้วยความเกรงใจ คืนนั้นเราเลือกพักที่ศาลาท่าน้ำ เป็นที่กางเต็นท์

.....หวังจะฟังเสียงสายลมกระซิบหยอกล้อผิวน้ำให้ชื่นใจ

....แต่กลายเป็นว่าคืนนั้นมีงานเลี้ยงสังสรรค์

เสียงเพลงจากคาราโอเกะกลบเสียงธรรมชาติรอบตัว

เราจึงไม่มีโอกาสจะนอนฟังสายลมหยอกล้อกับผิวน้ำ

อย่างที่ตั้งใจ

“เกิดเป็นลูกโคนเดียวววว แม่ร๊ากดังดวงใจ.... ”

เพลง ลูกแก้ว ของคาราบาว ล่องลอยอยู่ในสายลม กระแทกผนังเต็นท์จนกระเพื่อม

ด้านนอกเต็นท์มีเพลงคาราโอเกะ ในเต็นท์มีนิทาน โดยเพื่อนคู่หู

“...บ้านผมมีสวนยางประมาณ10 ไร่ รายได้หลักของครอบครัวมาจากสวนยางรวมถึงอาชีพเสริมอื่นด้วยเช่นขุดขี้ค้างคาวจากภูเขามาขาย

ที่บ้านเลี้ยงเป็ด ไข่เป็ดเป็นอาหารหลักของผมตั้งแต่เด็ก ไถนาไป ท่องสูตรเคมี ชีวะไป กินไข่เป็ดทุกวัน สอบได้ที่1 มันทุกเทอม…”

“ อยากจาได้อาไร พ่อคอยตามใจๆๆๆๆ ตามมใจ...” แต่จะเอาอะไรกับขี้เมาร้องเพลง หลงคีย์ เสียงเพี้ยน

“..คำสั่งศาลประห๊านนน ตายตกตามกัน ตามมมมกาน…โห้ยยเยยย..”

โอ้ววว!!! ใครจะรู้ว่ามันทรมานใจ ทรมานรูหูขนาดไหน!!!???
.
“ยายไม่ชอบพ่อ เพราะพ่อจนและเป็นเด็กวัด ไม่ยอมยกลูกสาวให้ สุดท้ายพ่อพาแม่หนี...” เพื่อนสรุป

...ฟังนิทานในเต็นท์สลับกับฟังเสียงเพลงคาราโอเกะหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

มาตื่นเอาตอนเช้า เมื่อตะวันเริ่มกลับมาเข้ากะแทนดวงจันทร์ เวทีชีวิตในทะเลสาบตรงหน้า กลับมาแสดงอีกครั้ง

ดอกบัวกลุ่มใหญ่ชมพูเข้มเห็นอยู่ลิบๆ บานทักทายแสงตะวัน

ฝูงนกตีปีกบินหนีจากผิวน้ำในอัตราเร่งที่เร็วกว่าเรือหางยาว

ระลอกแล้วระลอกเล่าที่คลื่นจากเรือหางยาวกระแทกเข้ากับดอกบัว ให้เอนเอียงไปมา

ดอกบัวอาจกล่าวสบถ ในใจ

...แต่เวทีตรงหน้ามันมองภาพยังไม่ชัดเจน เช้านั้นหลังกาแฟแก้วที่2หมดลง เรือหางยาวที่มีเรานั่งเป็นผู้โดยสารก็มุ่งสู่กลางทะเลสาบ

ผ่ากลางกอบัวมหึมา ดอกบัวบานสะพรั่งเต็มที่ทักทายผู้มาเยือน

ผมไม่ลืมยื่นมือไปทักทายดอกบัวเช่นกัน

ฝูงควายว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน ชาวบ้านวางลอบดักปลา

ฝูงนกล่าเหยื่อ พวกเราล่าภาพ!!

เช้าวันนั้นกลางผืนน้ำทะเลสาบกว้างใหญ่

เวทีชีวิตเริ่มแสดง มีเราเป็นผู้ชม

...

...