บก.ขอกล่าว
เป็นธรรมเนียมไทยมาตั้งแต่เก่าก่อนว่า ในโอกาสขึ้นปีพุทธศักราชใหม่ต้องกล่าวสวัสดีปีใหม่...
และไม่เพียงแต่คนไทยเท่านั้น ผู้คนทั่วโลกก็จะกล่าวประโยคนี้เพื่อเป็นคำทักทาย นัยว่าเป็นการเกริ่นนำและตามด้วยคำให้พรฯ ผู้ที่ได้ยินและได้รับคำอวยพรก็จะมีจิตใจที่ชื่นมื่น พร้อมทั้งอวยพรกลับไปยังคนที่ประสพพบเจอ
ในปีที่ผ่านมาบางคนคิดว่าทำอะไรไม่ถูกต้อง หรือบางคนที่ทำอะไรถูกต้องอยู่แล้ว พอขึ้นปีใหม่ก็ตั้งปณิธานว่าจะแก้ไขและเริ่มต้นใหม่ หรือจะเพิ่มความพยายามมากขึ้นไปอีก อย่างที่หลายๆคนนิยมปฏิบัตินั้น ทางนิตยสาร P.I.T Gangs ก็ขอให้ทุกๆท่าน ไม่ว่าจะเริ่มต้นใหม่หรือเพิ่มความพยายาม ขอให้สมหวังดั่งที่ตั้งใจไว้ หากยังไม่ได้ก็ขอให้ยึดประโยคนี้ครับ จุดหมายอยู่ที่การเริ่มต้น และหากมีอุปสรรคก็จงหยุดแล้วเปลี่ยนเส้นทางเดิน
นิตยสาร P.I.T Gangs ฉบับนี้เป็นฉบับที่ 21 แล้วครับ และก็เป็นเวลากว่า 2 ปีที่พวกเราได้เข้ามามีส่วนร่วมในแวดวงของจักรยาน ฉบับนี้วางแผงล่าช้าไปหน่อยครับ เพราะเจ้าหน้าที่กอง บก.หยุดยาวล็อคหน้าล็อคหลังกันเป็นที่เรียบร้อย ประกอบกับนักเขียนบางคนแทงลาส่งต้นฉบับไม่มีกำหนด ด้วยเหตุผลว่าปากกาฝืด... แต่เราก็มีนักเขียนใหม่เข้ามาร่วมทีมหลายคน โดยเฉพาะนายหัวฝั่งเกาะภูเก็ต ที่หลายต่อหลายคนมีคารมคมปากกาเฉียบขาด คอยรายงานข่าวสารความเคลื่อนไหวอยู่อย่างต่อเนื่อง
ปัจจุบันผมว่าจำนวนคนที่ใช้จักรยานคงจะมีไม่น้อย (แต่จะมากแค่ไหนสุดจะคาดเดา) ไม่ว่าจะเป็นชาวบ้านทั่วไปใช้เดินทางไปสวนทำไร่
คุณแม่บ้านฯปั่นไปหน้าหมู่บ้านหรือปากซอยเพื่อซื้อกับข้าว เด็กๆใช้ปั่นไปโรงเรียนหรือไม่ก็ปั่นเล่นบริเวณรอบบ้าน บางคนปั่นไปเล่นเกมที่บ้านเพื่อน หรืออย่างพวกเราที่ชอบจักรยาน เมื่อมีเวลาว่างก็มักจะเข็นจักรยานออกนอกบ้าน แล้วปั่นไปโน่นไปนี้ บ้างก็ปั่นเป็นกลุ่ม บ้างก็ปั่นปลีกวิเวกคนเดียว รวมๆทั้งประเทศผมว่ามีจักรยานพอสมควรละครับ ดังนั้นพวกเราจงภูมิใจเถอะว่า คนใช้จักรยานมีทั่วเมืองไทย เวลาผ่านกลุ่มคนเหล่านี้ก็ส่งยิ้มให้แก่กันผมว่าน่ารักนะครับ ส่วนจะยิ้มให้เขาแล้วเขาไม่ยิ้มตอบก็ถือเสียว่าไม่เสียหายอะไร ไม่แน่วันหลังเขาเจออาจจะยิ้มให้เราก่อนก็ได้นะครับ...
ปิดท้ายด้วยการใช้ชีวิต 6 ระดับ ของคุณโสภณ สุภาพงษ์ครับ...
การใช้ชีวิตตามความหวาดกลัว คนที่มีการใช้ชีวิตอยู่ในระดับนี้ การตัดสินใจในชีวิตจะไม่สนใจเรื่องที่ถูกต้อง แต่สนใจในเรื่องถูกใจ คิดแต่ความหวาดกลัว เช่น กลัวลูกน้องไม่รัก กลัวเพื่อนไม่คบ
การใช้ชีวิตตามกติกา ในระดับสังคมบ้านเมือง เราใช้กติกาในการดำเนินชีวิตมาก กติกาหลักๆ ที่เราใช้ มักจะเกี่ยวข้องอยู่กับเรื่องสองสามเรื่องคือ เงินหรือเศรษฐศาสตร์เราจะคำนึงถึงความคุ้ม กำไรและมักใช้สิ่งนี้เป็นเหตุผลในการตัดสินใจ วิชาการการตัดสินใจจะทำสิ่งใด อาศัยว่าได้เรียนมาอย่างไรก็ทำไปตามนั้น
กฎหมายชีวิตเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับกฎหมาย ดำเนินชีวิตไปตามกฎเกณฑ์ ที่กฎหมายกำหนดไว้
การใช้ชีวิตตามสำนึกที่ดี ส่วนใหญ่แล้วเราใช้ชีวิตในระดับสำนึกที่ดี แต่บางทีเราก็ท้อแท้ว่าทำดีแล้วไม่ได้ดี เพราะเราทำดีแล้วเราหวังว่าเราควรจะได้อะไรตอบแทน ที่ไม่ได้ก็ผิดหวัง แต่เมื่อเราได้พบเห็นคนที่เขาทุกข์ยาก ลำบากกว่าเรา เราเองก็อาจจะรู้สึกว่า โชคดีเท่าไรแล้ว ที่เราได้ทำดี ได้ใช้ชีวิตที่ดี
การใช้ชีวิตตามความจริง คนที่ใช้ชีวิตอยู่ในระดับนี้ เป็นคนที่อยู่กับความจริงที่มันเป็นจริงๆ คาดหวังให้ตรงกับความเป็นจริง ความจริงไม่ใช่สิ่งที่เราต้องค้นหา เพียงแต่อย่าใส่ความไม่จริงลงไป ถ้าเราใช้ชีวิตอย่างไม่เข้าใจความจริง เราก็จะใช้ชีวิตไปตามแรงจูงใจด้วยอุดมคติ ด้วยแรงจูงใจ ด้วยความคาดหวัง ซึ่งเสี่ยงต่อความพลาดผิดหวัง ท้อแท้และเสียใจ
การใช้ชีวิตด้วยความว่าง เมื่อเราเริ่มมองเห็นสิ่งต่างๆที่มันตกลงตรงหน้าเรา เห็นว่าสิ่งทั้งหลายมันเปลี่ยนแปลงและมีวันตาย เห็นความจริงว่ามันสุขๆทุกข์ๆ เมื่อเจอความทุกข์เราก็สามารถเผชิญหน้ากับมันได้ คนที่ใช้ชีวิตในระดับนี้ จะทำใจได้ว่าปัญหาเป็นเรื่องปกติ เพราะเป็นธรรมชาติที่ชีวิตต้องเจอ
ชีวิตที่หลุดพ้น เป็นชีวิตที่แข็งแรง ไม่อยู่ภายใต้อิทธิพลของความอยาก ความต้องการใดๆที่เกินจำเป็น มองเห็นชีวิตตามความเป็นจริง เลือกใช้ชีวิตแต่ในสิ่งที่เป็นสาระ
บทความคัดมาจากหนังสือเรื่อง แรงดลใจแห่งชีวิต ผู้เขียนคือคุณโสภณ สุภาพงษ์
สวัสดีปีใหม่ครับ
..
