ThaiMTB.com

..... การเดินทางคนเดียว นอกจากความพร้อมของร่างกายแล้ว
ต้องใช้สมาธิอย่างมาก หากสมาธิหลุดเมื่อไหร่ ทั้งใจและกายมันจะกลับท่าเดียว
และเมื่อต้องปั่นวงรอบขาให้ถึงยอดเนิน
ไม่มีกำลังใจจากรอบข้าง เกียร์ถูกใช้จนหมด ยืนโยกใช้น้ำหนักตัวเพิ่มแรงกด ก็แล้ว
เลื้อยซ้ายเลื้อยขวาก็แล้ว เหนื่อยจนเหงื่อหยดลงหัวเข่า
แต่พอถึงยอดเนิน ความรู้สึกที่ดีก็กลับคืนมา .....

..คุณ Felix(คุณโอฬาร)
http://www.thaimtb.com/forum/viewtopic. ... 8&t=286689

ขอบคุณครับ

จะนำมาใช้เวลาเผชิญกับสถานการณ์ถอดใจครับ ขอบคุณครับ

ตอนซอยขาขึ้นเขาชันๆ ไกลๆ สูงๆ ในหัวจะเถียง กันเอง ว่าไปต่อรึว่าจะเลี้ยวกลับ...จะสู้รึจะยอมแพ้...คิดไปคิดมา...เอ้า!!!ถึงที่หมายแล้ว
พอไปยืนตรงนั้น...ยิ้มอย่างภูมิใจ พรุ่งนี้กรูจะมาอีก

ของผมเกิดตั้งแต่ตอนจูงจักรยานออกจากบ้านเลยละคับ ปั่นคนเดียวนี่มันเหงาจริงๆ

การเดินทางคนเดียวใช่ว่าจะ โดดเดี่ยวเดียวดายหรอกนะครับ
มีมิตรภาพใหม่ๆเกิดขึ้นเสมอ..
แค่เรายิ้ม และทักทาย ก็พร่างพรายด้วยไมตรี

เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ คุณ kobfujar
ที่สิ่งที่ผมเขียนกลายเป็นคำคม เอ่อ... เขินเหมือนกันครับ...

เห็นด้วยกับคุณ foresthang ครับ

มิตรภาพระหว่างการเดินทางเกิดขึ้นเสมอ
อย่างน้อยทริปที่ผมไปห้วยขาแข้ง ผมก็ได้มิตรเพิ่มขึ้นหลายสิบคน
บางคนเป็นแม่ค้าข้าวแกง คนงานตัดอ้อย เจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันไฟป่า คนเมาข้างถนน
พระธุดงค์ นักท่องเที่ยว หรือแม้แต่ฝูงหมาข้างทาง จากศัตรูก็กลายเป็นมิตรได้ครับ

ผมจำเสียงตบมือให้กำลังใจของชาวบ้านเมื่อผมปั่นขึ้นเนินชันมากๆได้สำเร็จ
เมื่อผมจอดพัก ชาวบ้านช่วยเอาน้ำมาให้ผมล้างหน้า ช่วยราดตัว ส่งน้ำให้ดื่ม นำกล้วยมาให้

แม้ว่าผมจะไม่เคยแข่งขันจักรยาน เพราะเพิ่งเริ่มได้ไม่ถึงหนึ่งปี
แต่บรรยากาศแบบนี้ หัวใจพองโต มากกว่าการได้ถ้วยชนะเลิศ ตั้งหลายเท่า

ผมมีวิธีหนึ่งที่ผมมักใช้ประจำคือ ผมใช้วิธีทำสมาธิ ด้วยการฟังเสียงล้อที่บดลงบนพื้นครับ
มันจะมีเสียง ฟึ่ด....ฟึ่ด....ฟึ่ด....เป็นจังหวะสม่ำเสมอ (ไม่ทราบว่ารถท่านอื่นๆเป็นหรือเปล่า)
เสียงนี้จะไม่ดังมากครับ คงจะเป็นเสียงหน้ายางเบียดบดกับพื้น
ฟังไปเรื่อยๆ จิตใจก็ไม่ได้คิดเรื่องอื่น แล้วก็ลืมไปเลยว่า กำลังออกแรงปั่นจักรยานอยู่ ครับ